Ανταπόκριση: Megadeth, Sepultura, Sylosis / Release Athens 2026

Η στιγμή έφτασε, το ημερολόγιο γράφει πως Megadeth και Sepultura αποχαιρετούν σήμερα και η παρουσία κρίνεται απαραίτητη.

Γραμμή για Πλατεία Νερού μετά τη δουλειά λοιπόν, γιατί εκτός των αποχαιρετισμών υπάρχει και ένα καλωσόρισμα που πρέπει να προλάβουμε. Η πρώτη εμφάνιση των Sylosis στην Ελλάδα κοινώς και μπορεί οι Βρετανοί να είχαν την κακοτυχία να το πραγματοποιήσουν αυτό ένα σχετικά ζεστό (έχουμε ζήσει πολύ χειρότερα πάντως) καλοκαιρινό απόγευμα καθημερινής, εν τούτοις όμως είχαν αρκετά σεβαστή προσέλευση.

Το ότι οι θερμοκρασίες δεν ήταν δολοφονικές βοήθησε σίγουρα, το ότι η μέρα ούτως ή άλλως προμηνυόταν να έχει αρκετό κόσμο επίσης, αλλά και πάλι ήταν ευχάριστο να βλέπει κανείς τετραψήφιο αριθμό παρισταμένων στημένων μπροστά από τη σκηνή, μέσα στον ήλιο, όταν οι Sylosis ανέβηκαν στις 18:30 στο σανίδι.

Εκπρόσωποι ενός είδους που μάλλον σπανίζει ανάμεσα στις βρετανικές μπάντες, με τη δική τους διασταύρωση thrash και metalcore να τραβάει προσοχή και εντυπώσεις, ήχο αρκετά εντάξει για τα δεδομένα opening act και μπόλικη διάθεση, οι Sylosis έκαναν κάποιο πάταγο, παίζοντας κατά κύριο λόγο κομμάτια από τον πιο πρόσφατο δίσκο τους ‘The New Flesh‘ και με τον Josh Middleton να καλεί σε moshpits, υψωμένα χέρια και ενέργεια και να λαμβάνει αρκετά θετική ανταπόκριση, ιδίως στην πρώτη κατηγορία.

Μέχρι και σε κανά δυο walls of death παρέσυρε τους πιο δραστήριους προς το φινάλε και συνολικά η μπάντα παρουσίασε πολύ καλή εικόνα στα σαράντα λεπτά που είχε διαθέσιμα, δοξάζοντας παράλληλα κοινό, Sepultura και Megadeth. Αν στο μέλλον βρεθούν ξανά εδώ σε κάποιο κλειστό, θα μαζέψουν κόσμο.

Sylosis – Release Athens 2026 Setlist:

Beneath the Surface
Erased
Poison for the Lost
Lacerations
All Glory, No Valour
Mirror Mirror
Deadwood
The New Flesh

Οι Sepultura έχουν γίνει κομμάτι των ελληνικών ιδιωματισμών, έχουν δοξαστεί όσο λίγοι σε αυτήν τη χώρα παλιότερα και το να δίνουν την τελευταία συναυλία τους επί ελληνικού εδάφους έχει βαρύτητα. Αλλά πέρα από μαστούρα-Se-pul-tu-ra, κάποιες σκέψεις είναι λίγο αναπόφευκτες. Τι έχει μείνει πέρα από το όνομα; Πόσο καλά το στηρίζουν αυτό οι μουσικοί που αποτελούν το σχήμα; Τι περιμένει εν έτει 2026 ο κόσμος όταν ακούει ότι παίζουν οι Βραζιλιάνοι;

Η πραγματικότητα είναι ότι μια τρέλα υπάρχει ακόμα, αλλά είναι ανάμεικτη και με μια αδιαφορία, η οποία εντείνεται από τις επιλογές του setlist. Το να μπαίνουν δυνατά οι Sepultura με ‘Inner Self’ ξεσηκώνει και οι ρυθμικές ιαχές από εκατοντάδες στόματα το επαληθεύουν. Το να βάζουν κομμάτια από το ‘The Cloud of Unknowing’ EP που κυκλοφόρησε φέτος, βάζει φρένο. Αμφιβάλλω ότι η μπάντα δεν έχει αντίληψη ότι τέτοια τραγούδια απλά δεν τραβάνε, όπως δεν τραβάνε και επιλογές σαν το ‘Means to an End’ από το ‘Quadra’.

Το ότι επιμένουν να τα παίζουν είναι από μίας πλευράς αξιοθαύμαστο, κινούνται ανεξάρτητα από απόψεις και σχόλια, αλλά από την άλλη ατμόσφαιρα δε φτιάχνεις έτσι (και τα AI βίντεο από πίσω προσωπικά δε μου έκαναν εντύπωση). Η σιγή που ακολούθησε μερικές από τις προαναφερθείσες ανακοινώσεις τραγουδιών ήταν σχεδόν… εκκωφαντική. Μπορεί να μην έλειψαν κάτι μικροεξάρσεις ή μερικές ωραίες στιγμές όπως οι πολλοί guests που κλήθηκαν να χτυπήσουν τα ταμπούρλα στο ‘Kaiowas’, αλλά στην πράξη πολλοί ήταν εκεί περιμένοντας και ελπίζοντας να ακουστεί το  Territory’ και να ξεκινήσει το γνωστό σερί, και αυτό αργούσε.

Εκεί μάλιστα. Και παραπάνω χτύπημα έπεσε, και κάποια pits άνοιξαν, και τραγούδι ακούστηκε, αν και η έλλειψη δεύτερης κιθάρας ήταν περιστασιακά αισθητή. Αλλά όταν σημαντικό μέρος του κόσμου δηλώνει παρών για το ένα τρίτο μιας εβδομηντάλεπτης συναυλίας, το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται ελλιπές, ακόμα και αν οι περισσότερες εκτελέσεις ήταν καλές, ακόμα και αν ακούγονταν ικανοποιητικά, ακόμα και αν ο Derrick Green είχε διάθεση, ακόμα και αν ο Greyson Nekrutman βάραγε χωρίς αύριο, ιδρώνοντας τη φανέλα εθνικής Βραζιλίας (με όνομα παίκτη Sepultura) που φορούσε.

Ο αποχαιρετισμός στους Sepultura μάλλον ήρθε αρκετό καιρό πριν. Ένα τελευταίο κοπάνημα για χάρη τους, ένα τελευταίο moshpit, είναι όμορφα, αλλά προσωπικά δεν ένιωσα γύρω μου τη βαρύτητα για την οποία έκανα λόγο στην αρχή.

Sepultura – Release Athens 2026 Setlist

1. Inner Self
2. All Souls Rising
3. Desperate Cry
4. Kairos
5. Means to an End
6. Attitude
7. The Place
8. Kaiowas (guest percussion)
9. Dead Embryonic Cells
10. Beyond the Dream
11. Territory
12. Refuse/Resist
13. Arise
14. Ratamahatta
15. Roots Bloody Roots

Και τώρα στον έτερο αποχαιρετισμό, στους πρωταγωνιστές της βραδιάς, στην εμφάνιση των Megadeth. Με τον κόσμο να βροντοφωνάζει το όνομά τους καθώς ανέβαιναν στη σκηνή και ο Dave Mustaine ξεκινούσε το ‘Tipping Point’. Και πάμε για τα μεγάλα.

Λίγο «άνισο» και εδώ το setlist, που σε συνδυασμό με τις σύντομες αλλά συχνές αποσύρσεις του MegaDave και της παρέας του επιβράδυνε λίγο τα τεκταινόμενα και έκοψε ενδεχομένως πιο φρενήρεις ρυθμούς – οι συνθήκες δεν ήταν ήσυχες σε καμία περίπτωση, αλλά θα περίμενα λίγη περισσότερη ένταση ανά σημεία. Κρίμα επίσης που δε διήρκεσε λίγο παραπάνω. Ένα ‘Take No Prisoners’ ή ένα ‘She-Wolf’, που παίζονται σε αυτήν την περιοδεία, μια χαρά θα κόλλαγαν, όπως και το ‘A Tout le Monde’, το οποίο πραγματικά πιστεύω πως έλειψε, δεδομένων των περιστάσεων. Και ΟΚ, τα φωνητικά δεν, αλλά σοβαρά τώρα, ποιος πάει Megadeth για τα φωνητικά;

Από κει και πέρα όμως, ο Dave Mustaine ακόμα το ‘χει με την κιθάρα, έστω και με τα προβλήματα που τον έχουν ταλαιπωρήσει και τον έχουν ρίξει κάπως, ο Teemu Mäntysaari είναι και αυτός με τη σειρά του τρομερός παίκτης και δυνατή επιλογή, ο James LoMenzo με τον Dick Verbeuren συμπαραστέκονται άξια και οι Megadeth έδωσαν ρεσιτάλ πάνω στη σκηνή της Πλατείας Νερού.

Με κάτι ‘Hangar 18’ και ‘Sweating Bullets’, όπου το κοινό έπιασε και ανέλαβε από μόνο του την πρώτη στροφή ενώ ο Mustaine χαμογελούσε, μπήκαν θεμέλια, με ένα ‘Skin o’ My Teeth’ χτίσαμε, και στη δυάδα ‘Mechanix’–‘Ride the Lightning’ (το λες και ειρωνικό) ξεκίνησαν να μεγαλώνουν και να πληθαίνουν τα pits και έγινε πιο σοβαρός χαμός, που εντάθηκε ακόμα παραπάνω στη συνέχεια με ‘Tornado of Souls’ και ‘Peace Sells’ όπου ο Vic Rattlehead ανέβηκε με τη βαλίτσα του στη σκηνή δίπλα στον Dave, γιατί τα κλασικά είναι κλασικά για κάποιο λόγο.

Φυσικά κιθαριστική κατά κύριο λόγο εμφάνιση, λιτή και απέριττη, χωρίς εφέ, οθόνες και λοιπά, με την έμφαση στη μουσική. Στις καλές του ο Dave κιόλας, χαμογελαστός, χαλαρός και ομιλητικός όσο έπρεπε. Ήχος ικανοποιητικός, Megadeth επαγγελματίες και ποιοτικοί, moshpits ανοιχτά, όλα καλά.

Το encore με ‘Symphony of Destruction’ και ‘Holy Wars’ αναμφισβήτητα η κορυφαία στιγμή της βραδιάς και το αντίο του frontman που ακολούθησε συγκινητικό. Και αινιγματικό, καθώς δήλωσε ότι δεν είναι το τέλος εδώ. Φορτισμένη στιγμή; Λάθος εν τη ρύμη του λόγου; Ή μήπως τελικά όσα αναφέρω παραπάνω περί αποχαιρετισμού είναι άκυρα και οι Megadeth θα περάσουν ξανά από δω; Πάνε για αυλαία μεν, αλλά είναι αρκετά μακροπρόθεσμα τα νυν σχέδια που κάνουν…

Αυτές είναι σκέψεις για άλλη μέρα πάντως. Για το βράδυ της 30ης Ιουνίου, μένουμε στη δυνατή εμφάνιση. Αν είναι όντως η τελευταία φορά που η Ελλάδα είδε τους Megadeth, η μπάντα έφυγε με το κεφάλι ψηλά. Ίσως όχι η καλύτερη συναυλία τους στα εγχώρια χρονικά, αλλά σίγουρα από τις καλές. Χαιρετούμε τον Dave Mustaine και ξέρουμε ότι, αν η επόμενη μέρα ξημερώσει χωρίς τους Megadeth, είχαμε την τύχη να απολαύσουμε δεόντως την παρέα του.

Megadeth – Release Athens 2026 Setlist

1. Tipping Point
2. Hangar 18
3. Wake Up Dead
4. Sweating Bullets
5. I Don’t Care
6. Angry Again
7. Skin o’ My Teeth
8. Hook in Mouth
9. Trust
10. Puppet Parade
11. Mechanix
12. Ride the Lightning (Metallica cover)
13. Let There Be Shred
14. Tornado of Souls
15. Peace Sells

Encore:

1. Symphony of Destruction
2. Holy Wars… The Punishment Due

Megadeth και Sepultura: Πρώτες εικόνες από το Release Athens