ADVERTISING

4LT. + Blame Canada (cross album review)

4LT. και Blame Canada, δύο μπάντες με προσωπικό χαρακτήρα και αναγνωρίσιμη μουσική ταυτότητα.
Blame Canada & 4LT. (dual release show) - guest: God in a Cone
Blame Canada & 4LT. (dual release show) - guest: God in a Cone

Οι 4LT. και οι Blame Canada είναι δύο μπάντες ιδιαίτερες, με προσωπικό χαρακτήρα και αναγνωρίσιμη μουσική ταυτότητα. Αμφότεροι ανήκουν στο ταχέως εξελισσόμενο εγχώριο underground και φέρουν τον χαρακτήρα του ανερχόμενου.

Τα δεόντως ποιοτικά ‘Puppet Syndrome Society’ και ‘City We Love To Hate’ albums αντίστοιχα, επίκειται να κυκλοφορήσουν προσεχώς και με αυτή την αφορμή τα δύο φιλικά σχήματα μοιράζονται την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου τη σκηνή του Death Disco (Ωγύγου 16 & Λεπενιώτου, Ψυρρή) με καλεσμένο τον God in a Cone.

Εντυπωσιασμένοι από αμφότερες τις δισκογραφικές κυκλοφορίες, την αφοσίωση των σχημάτων αλλά και την ιδιαίτερα στενή μεταξύ τους σχέση, είπαμε να παρακάμψουμε την παραδοσιακή δομή «review κυκλοφορίας» ή «συνέντευξη (κοινή ή μη) συγκροτημάτων» και να δοκιμάσουμε κάτι πιο τολμηρό! Ζητήσαμε, λοιπόν, από τους 4LT να γράψουν μια δισκοκριτική για το πόνημα των Blame Canada και το αντίθετο. Το αποτέλεσμα απέβη δεόντως ενδιαφέρον και μπορείτε να το διαβάσετε παρακάτω, όσο ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την κοινή τους συναυλία:

Κριτική δίσκου: ‘City We Love To Hate’ (Blame Canada) από τους 4LT.:

Με αφορμή τον πρώτο δίσκο των Blame Canada, μπορείς να παρατηρήσεις πως πέρα από την προσπάθεια να κάνουν κάτι πιο πειραματικό, ξέρουν να συνδυάζουν με έναν δικό τους τρόπο, την indie rock, την βρετανική post – punk και τον psych ήχο με πινελιές shoegaze.

Η πρώτη πλήρης δισκογραφική δουλειά των Blame Canada, αποτελεί τον τρόπο τους να μας δώσουν να καταλάβουμε πως χτίζουν τα πρώτα τους γερά θεμέλια στην ελληνική μουσική σκηνή και πως στο μέλλον έχουν να δώσουν πολλά.

Η Αθηναϊκή μπάντα με το ‘City We Love to Hate’ προσπαθεί να εκδηλώσει την έντονη ανάγκη της για δημιουργικότητα, και το καταφέρνει με επιτυχία. Ξεχωρίσαμε τα τραγούδια ‘Halftime’ και ‘Ιnterlude’ για την επιθετικότητά τους και το ‘Βlood on the Street’ όπως και το ομότιτλο για τον πιο γλυκό τους ήχο, ενώ δεν δυσκολευτήκαμε να διακρίνουμε την ποικιλία στις επιρροές τους, τα ακούσματα αλλά και το ταλέντο τους.

Κατά την ακρόαση του ‘City We Love to Hate’ μπαίνεις στη διαδικασία μιας διαρκούς αναζήτησης, που δεν θα αργήσει να καταλήξει στην ανακάλυψη σημαντικών λεπτομερειών. Και η λεπτομέρεια μοιάζει να είναι σημαντική για τη συγκεκριμένη μπάντα ενώ η ίδια δείχνει να δίνει ιδιαίτερη σημασία σε αυτήν. Η καλλιτεχνική φύση των Blame Canada είναι αυτή που τους κάνει να ξεφεύγουν από τα όρια του τετριμμένου.

Φαίνεται πως στόχος της μπάντας στο πρώτο αυτό πόνημά της είναι να μεταδώσει συναισθήματα και να προκαλέσει καλλιτεχνικά, χωρίς να φέρει αμφιλεγόμενο χαρακτήρα και αποδεικνύοντας πως το ήθος ως νοοτροπία διέπει τη δημιουργία των κομματιών τους.

Δεν μοιάζει να υπάρχει ταβάνι στην εξέλιξη των Blame Canada κι εμείς πραγματικά ελπίζουμε να μην αργήσουν να λάβουν την αναγνωρισιμότητα που τους αξίζει.

Ακούστε τον δίσκο:

Κριτική δίσκου ‘Puppet Syndrome Society’ (4LT.) από Blame Canada

Πρόκειται για την πρώτη full length δουλειά των 4LT., οι οποίοι όμως υπάρχουν αρκετά χρόνια και μας έχουν δώσει μέχρι τώρα δύο ΕPs. Από το πρώτο δευτερόλεπτο η παραγωγή σε κερδίζει, συμπαγής και αεράτη ταυτόχρονα κολακεύοντας το ανατολίτικο riff του ‘Sirens’.

Οι ίδιοι δηλώνουν ’90s-flavoured alternative rock με ιδιαίτερο σκάλωμα με τους Pearl Jam, Deftones, Foo Fighters, αλλά κατά τη γνώμη μας υπάρχει και ένας πανταχού παρόν proggy αέρας στις συνθέσεις που δεν θα αφήσει τους fans λ.χ. των Pain of Salvation ανικανοποίητους.

Ξεχωρίζει η ζεστή χροιά του Γιάννη στη φωνή και η εξαιρετική δουλειά στα hooks και στις δεύτερες, αλλά και οι κιθάρες με έξυπνη και καθόλου φλύαρη παρουσία, ενώ το rhythm section είναι στιβαρό, ως αρμόζει στο ύφος της προσπάθειας.

Το ‘Silence’ που υπάρχει και σε παλιότερη δουλειά τους, δικαιώνεται με το αξιαγάπητο ρεφρέν του, στο ‘Lay It On The Line’ θα ακούσεις Soundgarden-like riffs, ενώ ιδανικό είναι το κλείσιμο με το μελωδικό και πιο σκοτεινό ίσως ‘Whisper’.

Καιρός, λοιπόν, να τους μάθουν και περισσότεροι με την πιο προσεγμένη δουλειά τους μέχρι τώρα. Καλή τύχη από εμάς!

Ακούστε τον δίσκο:

***

Ραντεβού την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου στο Death Disco, για την παρουσίαση των δύο κυκλοφοριών: www.facebook.com/events/1813293868908246

Σχετικά Άρθρα: