Amaranthe – Maximalism

Amaranthe - Maximalism - cover
Amaranthe - Maximalism / Εξώφυλλο

Οι Amaranthe αποτελούν μια πολύ ειδική κατηγορία συγκροτήματος, που δύσκολα θα βρεις όμοιό τους παγκοσμίως, για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος και κυριότερος είναι πως το μουσικό στυλ που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν, συνδυάζει pop με metal και, παρότι φαινομενικά πρόκειται για δύο μουσικά είδη εντελώς ξένα, οι Σουηδοί τα καταφέρνουν με μεγάλη συνέπεια ως τώρα. Ο δεύτερος λόγος είναι ο οργασμός έμπνευσης που έχουν, καθώς από την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά το 2011, μέχρι προχθές, ημέρα κυκλοφορίας του ‘Maximalism’, έχουν μεσολαβήσει ακόμα δύο δίσκοι, αριθμοί που σπανίζουν και παραπέμπουν σε άλλες εποχές που τα συγκροτήματα έβγαζαν άλμπουμ με το τσουβάλι. Επιπλέον, και οι τρεις δίσκοι που οι Amaranthe μας είχαν δώσει είναι εξαιρετικοί και μένει να δούμε αν και η πιο πρόσφατη δουλειά τους ανταποκρίνεται στις πολύ υψηλές προσδοκίες που οι ίδιοι έχουν φροντίσει να δημιουργήσουν.

Πριν την επίσημη κυκλοφορία του ‘Maximalism’ το συγκρότημα είχε δώσει στη δημοσιότητα τρίτα κομμάτια, τα ‘That Song’, ‘Fury’ και ‘Maximize’, φροντίζοντας να οπτικοποιήσει και το πρώτο από αυτά. Αυτή η κίνηση σκόρπισε μια ανησυχία στις τάξεις των θαυμαστών, καθώς… ακούστε και θα καταλάβετε.

Παρά τις αρχικές επιφυλάξεις, τελικά το ‘That Song’ δεν είναι παρά μάλλον μια ιδιαίτερη παρένθεση στο δίσκο, ο οποίος σίγουρα είναι πιο pop από ό,τι οι Amaranthe έχουν συνηθίσει το κοινό τους, με το metal τμήμα να περνά σε δεύτερη μοίρα σε αρκετά σημεία σε αυτόν, ωστόσο όσο μιλάμε για ένα ψηλό επίπεδο συνθέσεων και όχι για κομμάτια που θυμίζουν τη φετινή συμμετοχή στη Eurovision κάποιας χώρας από το πρώην ανατολικό μπλοκ, οι αλλαγές τέτοιου τύπου είναι καλοδεχούμενες. Φυσικά δεν λείπουν και οι εκρήξεις στο ‘Maximalism’, με τα ‘Boomerang’, ‘Fury’ και ‘Maximize’ να έχουν τα πρωτεία σε αυτές και να χαρίζουν άπειρες αφορμές για headbanging αλλά και λόγους να χαμογελούν οι πιο σκληροπυρηνικοί οπαδοί του συγκροτήματος.

Πρέπει επίσης να τονιστεί πως και οι τρεις φωνές που ακούγονται στο δίσκο, είναι σε δαιμονιώδη φόρμα. Αυτή της Elize Ryd φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη, ο Jake E. είναι φανταστικός, ενώ και ο νέος screamer Henrik Englund Wilhemsson φαίνεται πως κολυμπάει πολύ πιο άνετα στα νερά των Amaranthe σε σχέση με τον προηγούμενό τους δίσκο και έτσι η τριάδα δημιουργεί ένα πρωτότυπο μουσικό πείραμα, βασισμένο στα κέφια των τραγουδιστών, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι στην ίδια τη μουσική. Όταν όμως οι φωνές είναι εξαιρετικές, εξίσου άριστο θα είναι και το αποτέλεσμα που σε πολλά σημεία θα κάνει τον ακροατή να ανατριχιάσει.

Τον τελευταίο καιρό τα μέλη των Amaranthe, έχοντας μάλλον άγχος απέναντι στο νέο τους βήμα, φρόντιζαν σχεδόν να σπαμάρουν από τα προφίλ τους στο Facebook κριτικές ξένων μέσων, στις οποίες βέβαια το συγκρότημα εισέπραττε σχεδόν καθολικά διθυραμβικά σχόλια για τον νέο του δίσκο πριν την επίσημη κυκλοφορία του. Καθόλου τυχαία βέβαια αφού τα πάντα σε αυτόν έχουν υλοποιηθεί σωστά, είτε μιλάμε για συνθέσεις και στίχους, είτε για παραγωγή. Ακόμα και τα ρίσκα που πήρε η μπάντα συνθετικά -και δεν είναι λίγα αυτή τη φορά-, θα δει κάποιος πως της βγήκαν όλα, αρκεί να έχει αρκετά ανοιχτό μυαλό, ώστε να το καταλάβει.

Οι Amaranthe περιέγραψαν στον τύπο το ‘Maximalism’ ως ένα υπερμοντέρνο metal δίσκο και δεν έχουν άδικο. Δύσκολα μπορεί κανείς να τους αντιγράψει, ακόμα πιο δύσκολα να τους ξεπεράσει, καθώς φαίνεται πως αυτή τη φορά, υπερκέρασαν ακόμα και τους ίδιους τους τους εαυτούς, παράλληλα με τον σκόπελο του να αρχίσουν να επαναλαμβάνονται ή να κουράζουν. Η διαφορετικότητά τους είναι δύσκολο να γίνει ευρέως αποδεκτή και αυτό τους έχει φορτώσει με ένα πλήθος haters, που μπορούν να τους κατηγορήσουν για πολλά, αλλά αν θέλουν να σταθούν στο ότι το συγκρότημα επαναλαμβάνεται ή στερείται ποιότητας, θα πρέπει να περιμένουν κάποιον επόμενο δίσκο για να το πράξουν, καθώς οι Σουηδοί δεν τους έκαναν το χατήρι, χαρίζοντας, όπως μόνο αυτοί ξέρουν, ακόμα ένα εξαιρετικό άλμπουμ.

Ακούστε ολόκληρο το ‘Maximalism’: