Ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς Ozzy Osbourne, σε ένα καλοκαίρι που περνά την πιο ζεστή μέχρι στιγμής φάση του, αλλά, όπως είπε ο Mike Portnoy των Dream Theater, η παράσταση συνεχίζεται και για μας αυτό σημαίνει ότι 18:20, με τον ήλιο ακόμα να χτυπά, βρισκόμασταν μπροστά στη σκηνή της Πλατείας Νερού καθώς έβγαιναν οι Haken.
Κακά τα ψέματα, έχουμε ζήσει πολύ χειρότερες καταστάσεις στο παρελθόν, με συναυλίες στις 4 και 5 το μεσημέρι και θερμοκρασίες άνω των 40 βαθμών, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι Βρετανοί είχαν εύκολη δουλειά στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα. Κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για τη στατικότητά τους (εξάλλου δεν αρμόζει ιδιαίτερα η πολλή κινητικότητα στα περισσότερα progressive σχήματα) και αν μη τι άλλο αντεπεξήλθαν εξαιρετικά στις μακροσκελείς τους συνθέσεις, όπως το ‘1985’, το ‘Cockroach King’ και το ‘The Architect’. Κόλλησαν και το θέμα του ‘Iron Man’ μετά το ‘Cockroach King’, τιμώντας το μεγάλο εκλιπόντα.
Το κομμάτι της παράστασης ανέλαβε ο Ross Jennings, που εκμεταλλεύτηκε τη δυνατότητα απόσυρσης στη σκιά κατά τη διάρκεια των μεγάλων οργανικών μερών για να τρέξει λίγο στη σκηνή και να κάνει μερικές προσπάθειες να ξεσηκώσει τον κόσμο, που δεδομένων των συνθηκών στάθηκε με αρκετή αξιοπρέπεια και ικανοποιητικούς αριθμούς. Υπήρχε ανταπόκριση και οι Haken δεν ξέμειναν μόνοι στο λιοπύρι για τα 40-45 λεπτά που έμειναν επί σκηνής. Θα έχει ενδιαφέρον να τους δούμε στο εγγύς μέλλον σε κλειστό, με το δικό τους κόσμο γιατί μας άφησαν με τις καλύτερες των εντυπώσεων!
Haken – Release Athens Setlist
- Prosthetic
- Invasion
- 1985
- Cockroach King
- The Architect
Μισή ώρα – και εννέα χρόνια – μετά, το videowall άναψε και οι Mastodon έκαναν την εμφάνισή τους με άγριες διαθέσεις από το ξεκίνημα με ‘Tread Lightly’, που μόνο light δεν ήταν. Επιβεβαίωσαν αυτήν τη διάθεση ακόμα ακόμα περισσότερο στο ‘The Motherload’ και στο ‘Pushing the Tides’. Υψηλή η απόδοση του σχήματος, ειδικά στις κιθάρες, και μάλλον έχωσε στο χρονοντούλαπο κάτι παλαιότερες και σχετικά απογοητευτικές συναυλίες τους.
Ο κόσμος, που είχε αρχίσει να γίνεται πιο ενεργός όσο ο καιρός δρόσιζε, το εκτίμησε δεόντως, πιάνοντας και μερικά sing-alongs, ειδικά προς το τέλος του μονόωρου σετ με ‘Steambreather’ και ‘Blood and Thunder’, όπου Bill Kelliher και Nick Johnston τα έδωσαν όλα πλάτη με πλάτη, αλλά και ενδιάμεσα σε εξαιρετικές εκτελέσεις όπως αυτή του ‘Megalodon’ και του ‘More Than I Could Chew’. Στα αρνητικά ένα περιστασιακό μπούκωμα του ήχου, μεγαλύτερο θύμα του οποίου μάλλον έπεσαν τα φωνητικά του Brann Dailor, τα οποία θα μπορούσαν συνολικά να είναι κάπως καλύτερα. Στα ντραμς πάντως παραδοσιακά ο μουσικός ήταν θηρίο, ενώ στο έτερο μικρόφωνο ο Troy Sanders κράτησε επίπεδο.
Χωρίς να λείπουν εντελώς τα προβλήματα λοιπόν, οι Mastodon ήταν φορμαρισμένοι και ίδρωσαν τη φανέλα. Έκλεισαν με διασκευή στο ‘Supernaut’, τον Ozzy Osbourne να εμφανίζεται στο videowall για το ύστατο χαίρε και τον Dailor να παροτρύνει το κοινό να φωνάξει το όνομα του Madman. Δυνατή εμφάνιση που θα κρατήσουν οι οπαδοί του σχήματος, προσθέτοντας στο υψηλό ποιόν της ημέρας.
Mastodon – Release Athens Setlist
- Tread Lightly
- The Motherload
- Pushing the Tides
- Crystal Skull
- Black Tongue
- Megalodon
- More Than I Could Chew
- Spectrelight
- Steambreather
- Blood and Thunder
- Supernaut (Black Sabbath cover)
Λίγο μετά τις 21:20, το videowall επέστρεψε στη ζωή μαζί με μουσική από τα ηχεία, καθώς ορχηστρικά μέρη και εικόνες από τη σαρανταετή πορεία των Dream Theater ξεχύθηκαν στην Πλατεία Νερού. Μερικά λεπτά ακόμα και η πεντάδα βρέθηκε αυτοπροσώπως στη σκηνή, παίρνοντας ο ένας μετά τον άλλο θέση για να ξεκινήσει η επετειακή συναυλία.
Το 2000, οι Dream Theater ήταν οι καλύτεροι μουσικοί του πλανήτη. Από τότε έχει περάσει πολύς καιρός, έχουν βγει καλύτεροι και χειρότεροι δίσκοι, έχουν αλλάξει αρκετά. Αλλά χρειάζεται πολύ μεγάλη απάθεια για να μείνει κανείς αδιάφορος όταν η μουσική ξεκινά, γιατί εξακολουθούμε να μιλάμε για τεράστιους παίκτες, υπερταλαντούχους καλλιτέχνες και ιερά τέρατα του χώρου. Progressive και Dream Theater πάνε μαζί. Δεν αλλάζει αυτό.
‘Night Terror’ για αρχή λοιπόν, γιατί να μην ξεχνάμε ότι αυτός είναι ο φετινός δίσκος και αν μη τι άλλο το κομμάτι είναι αρκετά συναυλιακό. Αλλά δεν ξέρω σε πόσους θα μείνει όταν έρχονται καρφωτά τα κομμάτια του ‘Scenes From a Memory’ και ο ενθουσιασμός ξεχειλίζει, ειδικά στο απίθανο ‘Fatal Tragedy’ που κύλησε άψογα και αβίαστα, λες και το συγκρότημα τζάμαρε για προθέρμανση. Αγάπη και στο ‘Panic Attack’, πριν πιάσει ο John Petrucci ένα σόλο που κρατά καρφωμένα τα μάτια όλης της πλατείας στα δάχτυλά του, προλογίζοντας ένα υπέροχο ‘Hollow Years’.
Εξαιρετικός ήχος καθ’όλη τη διάρκεια, τουλάχιστον εκεί που στεκόμουν, και ψηλά η απόδοση. Και οι όποιες αμφιβολίες διαλύθηκαν με τη μαεστρική εισαγωγή του Jordan Rudess που οδήγησε στην τιτάνια εκτέλεση του ‘Peruvian Skies’ και τα λόγια φαντάζουν φτηνά για να περιγράψουν το τι ακούσαμε. Νότες από Pink Floyd, Metallica και Black Sabbath. Φαντασία και μαγεία. Μουσική ψυχή. Ρίγη. Κορυφή.
Θα έλεγα στη συνέχεια προσγείωση στην πραγματικότητα, αλλά όταν έχει ‘As I Am’ και ‘Take the Time’, για ποια πραγματικότητα μιλάμε; Μόνο το μικρό διάλειμμα πριν το encore επέτρεψε μια ανάσα.
Και μετά οι Dream Theater είναι επί σκηνής ξανά και o James LaBrie μιλά για τον Ozzy Osbourne, αφιερώνοντας στον Πρίγκιπα του Σκότους το ‘The Spirit Carries On’. Συγκίνηση απτή. Το έβλεπες στις κάμερες και στα πρόσωπα του κοινού, το άκουγες στη φωνή του τραγουδιστή και στα sing-alongs, το ένιωθες στους διπλανούς σου καθώς κουνούσαν τα χέρια χαιρετώντας τον Double O. «Ozzy, Ozzy!» Γύρισε σπίτι, αλλά το πνεύμα συνεχίζει μαζί μας.
Για το φινάλε και το ‘Pull Me Under’, ανέλαβε το κοινό. Νομίζω δε χρειάζεται να ειπωθούν πολλά επ’αυτού.
Να το επιβαιώσουμε για όσους αμφιβάλλουν. Οι Dream Theater παραμένουν σπουδαίοι, τεχνίτες, βιρτουόζοι. Ο John Petrucci είναι στα μεγάλα αφεντικά της κιθάρας και τα σόλο του και οι αυτοσχεδιασμοί του φέρνουν παραλήρημα. Αιώνιο ταλέντο ο John Myung, που το’ριξε στο headbanging και ίδρωσε από το πρώτο λεπτό, αλλά παρέμεινε ογκόλιθος μέχρι το φινάλε. Η έμπνευση του Jordan Rudess σε πλήκτρα και ηλεκτρονικά είναι αξεπέραστη, τα μαγικά του όταν έρχεται η στιγμή του να σολάρει παρασύρουν. Ο Mike Portnoy είναι πίσω εκεί που πρέπει, δείχνει να λατρεύει κάθε λεπτό και δεν έχει ξεχάσει να παίζει τα τραγούδια του.
Και επειδή ξέρω ότι αρκετοί αναρωτιούνται, ναι, ο James LaBrie δεν το’χει εδώ και πολύ καιρό με τα ψηλά, δεν έχει τις παλιές αντοχές, θα χάσει που και που. Το να πιάνει προς το τέλος του σετ ‘Take the Time’ και ‘Pull Me Under’ δεν είναι εύκολο και φαίνεται. Αλλά κάτι συγκρίσεις με Axl Rose και τέτοια περίεργα να λείπουν για τη χτεσινή εμφάνιση, όπου ήταν αξιοπρεπέστατος. Χρειάζεται τις ανάσες του και θα κάνει κάποια λάθη, αλλά είδαμε μια ειλικρινέστατη προσπάθεια που πρέπει να αναγνωριστεί.
Όσο για το setlist, ΟΚ, θα άλλαζα εν ριπή οφθαλμού το ‘The Enemy Inside’ ή το ‘The Dark Eternal Night’ για οποιοδήποτε τραγούδι του ‘Awake’, που αδίκως πιστεύω δεν εκπροσωπήθηκε. Αλλά αυτά έχουν οι μεγάλες δισκογραφίες.
Οπότε, όταν οι Dream Theater μας αποχαιρέτησαν μετά από ένα γεμάτο δίωρο, λέγοντας ότι θα επιστρέψουν την άνοιξη του 2026, μάλλον ελάχιστοι ήταν αυτοί που δεν είχαν μείνει ικανοποιημένοι. Η καλύτερη εμφάνισή τους στην Ελλάδα; Όχι, αλλά ο πήχης είναι πολύ ψηλά και το παρελθόν δε γυρνά πίσω. Στο παρόν όμως, το συγκρότημα που είδαμε και ακούσαμε στην τελευταία μέρα του Release Athens 2025 διατηρεί τα στοιχεία που του έχουν δώσει δόξα. Και εγώ τουλάχιστον αισθάνομαι τυχερός που βρισκόμουν εκεί.
Ευχαριστούμε τους Dream Theater. Ευχαριστούμε τους Mastodon και τους Haken. Το Release Athens Festival 2025 είχε την αυλαία που του άρμοζε.
Dream Theater – Release Athens Setlist
- Night Terror
- Act I: Scene Two: II. Strange Déjà Vu
- Act I: Scene Three: I. Through My Words
- Act I: Scene Three: II. Fatal Tragedy
- Panic Attack
- John Petrucci solo
- Hollow Years
- The Enemy Inside
- Midnight Messiah
- The Dark Eternal Night
- Jordan Rudess solo
- Peruvian Skies
- As I Am
- Take the Time
Encore
- Act II: Scene Eight: The Spirit Carries On
- Pull Me Under
Διαβάστε ακόμα:
Το Release Athens Festival τίμησε τον Ozzy
