Το Release Athens Festival μπαίνει στην τελική του ευθεία για το 2025 και το βράδυ του Σαββάτου είχαμε την επιστροφή των Gojira μετά από αρκετό καιρό (το 2017 στη Μαλακάσα η τελευταία φορά), συνοδεία της σχετικά πρόσφατης προσθήκης While She Sleeps και των Lacuna Coil.
Ευτυχώς άνευ τρελών θερμοκρασιών η μέρα και η ουρά προχωρούσε (μπράβο που άνοιξε και το σημείο ελέγχου των VIP), οπότε δεν ήταν λίγοι αυτοί που βρέθηκαν εντός της Πλατείας Νερού για τους Lacuna Coil. Οι 32 βαθμοί όμως δεν ήταν τόσο απαγορευτικοί και έτσι μπόλικοι άφησαν τα καταφύγιά τους για τη σκηνή όταν ανέβηκε το συγκρότημα, που όντας μασκαρεμένο, κουκουλοφόρο και παλτοφορεμένο, μάλλον εκτίμησε επίσης τις σχετικά ήπιες συνθήκες.
Χωρίς να είναι υπερκινητικοί, οι Ιταλοί είχαν παρουσία στο σανίδι, με Andrea Ferro και Cristina Scabbia να μοιράζονται το πρόσταγμα και παρ’όλο που κομμάτια όπως το ‘Hosting the Shadow’, η πρόσφατη συνεργασία της μπάντας με τον Randy Blythe των Lamb of God, δεν ξεσήκωσαν πέρα από τα χειροκροτήματα στο τέλος, σταδιακά τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πιο έντονα καθώς το σετ άρχισε να στρέφεται προς το παρελθόν, από το οποίο, μην ξεχνιόμαστε, το συγκρότημα έχει μπόλικο.
Οι πρώτες πραγματικά ηχηρές αντιδράσεις ήρθαν στο ‘Heaven’s a Lie’, συνεχίστηκαν με ‘I Wish You Were Dead’ και ‘Trip the Darkness’ και κορυφώθηκαν στο όμορφο sing-along του ‘Enjoy the Silence’. Κόσμος και σχήμα έδωσαν το παρόν και τα 45 λεπτά της εμφάνισης κύλησαν ευχάριστα, αφήνοντας θετικές εντυπώσεις. Οι βετεράνοι της ημέρας έχουν τους λάτρεις τους στη χώρα μας και μαζί τους αψήφησαν αποφασιστικά τη δύσκολη ώρα.
Lacuna Coil – Setlist
- Layers of Time
- Reckless
- Hosting the Shadow
- Kill the Light
- Blood, Tears, Dust
- Heaven’s a Lie
- I Wish You Were Dead
- Trip the Darkness
- Enjoy the Silence (Depeche Mode cover)
- Oxygen
- Never Dawn
Πέντε λεπτά πριν τις 8 το επόμενο κάλεσμα, δυναμικό από το πρώτο δευτερόλεπτο με την έλευση των While She Sleeps στη σκηνή. Το metalcore ποτέ δεν ήταν και ούτε νομίζω ότι θα γίνει ποτέ η προτίμησή μου, αλλά έχω μάθει να σέβομαι τους εκπροσώπους του είδους που ιδρώνουν τη φανέλα και τους οπαδούς που φουντώνουν και καίγονται μαζί τους και εδώ είχαμε μια εξαιρετική περίπτωση.
Λιτό stage show με λίγο pyro μόνο να προσθέτει στην «καθημερινή» εικόνα της μπάντας, που έβγαλε αξία με χοροπηδητό, τρέξιμο, χτύπημα και φυσικά μπόλικα ουρλιαχτά. Ο υπολογίσιμος κόσμος, που μετρούσε μερικές χιλιάδες σε εκείνη τη φάση, δεν έμεινε πίσω, κρατώντας ψηλά τα χέρια και τη διάθεση, επευφημώντας, κάνοντας τρελό crowd surfing (με την παρότρυνση τους συγκροτήματος, αλλά και με την παράκληση η ασφάλεια να είναι έτοιμη να βοηθήσει) και ανοίγοντας ένα σεβαστό moshpit που έφτασε σχεδόν μέχρι τον πύργο της ηχοληψίας.
Στο ‘Four Walls’ «σέρφαρε» και ο ίδιος ο Lawrence Taylor, παράλληλα με μια… εκδρομή του Sean Long εκτός σκηνής σε ένα από τα highlights μιας ημέρας όπου οι While She Sleeps κέρδισαν τις εντυπώσεις. Είναι τρελός ο Βρετανός…
Τη μία αυτή ώρα ακολούθησε δυστυχώς ένα αρκετά παρατεταμένο διάλειμμα σχεδόν πενήντα λεπτών, καθώς οι Gojira βγήκαν και με μια μικρή καθυστέρηση. Όταν εμφανίστηκαν πάντως, το έκαναν θριαμβευτικά και πολύ ορεξάτα, δίνοντας κατευθείαν τον τόνο της βραδιάς – έπεται χαμός.
Δε νομίζω ότι χρειάζεται να περιγράψω τι έγινε στο ‘Stranded’, τι πανικός προκλήθηκε στο ‘Flying Whales’ με τον κόσμο να «πετά» φουσκωτούς καρχαρίες ή τι πέρασε πάνω από όλους στο ‘Silvera’. Τρομερά φορμαρισμένη μπάντα, στην αρχή της περιοδείας της, με εξωγήινο Mario Duplantier στα ντραμς αλλά και κάθε μέλος σε υψηλό επίπεδο. Εξαιρετικός ήχος που τράνταξε όλους τους παριστάμενους στην Πλατεία Νερού, μάλλον κάπου στους 10.000 με έναν πολύ πρόχειρο υπολογισμό. Δύναμη και ενέργεια και από αυτούς τους παριστάμενους, που χτυπήθηκαν, τραγούδησαν και αποθέωσαν το γαλλικό συγκρότημα.
Ενδιαφέρουσα και με ευρεία αποδοχή η setlist, με διαφορές από την περσινή περιοδεία. Φυσικά, η «νέα» επιτυχία των Gojira, η ερμηνεία τους στο ‘Mea Culpa (Ah! Ça Ira!)’ δεν έλειψε, αλλά είχαμε επίσης την τιμή να ακούσουμε, μετά από μακροχρόνια απουσία, το ‘From the Sky’ (της φοβερής εκτέλεσης του οποίου προηγήθηκε ταμπέλα «να παίξω κι άλλο δίκαση;» στα ελληνικά από τον Mario Duplantier), καθώς και το ‘The Chant’. Σχεδόν ανεξαιρέτως λατρεία σε όλες τις επιλογές και όταν ήρθε η ώρα του ‘Amazonia’ για να κλείσει το κυρίως κομμάτι της συναυλίας των Gojira οι περισσότεροι έμοιαζαν ήδη άκρως ικανοποιημένοι.
Και εκεί που είχα αρχίσει να σκέφτομαι λογοτεχνικούς τρόπους για να γκρινιάξω για τη μικρή διάρκεια, καθώς είχε περάσει γύρω στη μία ώρα από την έναρξη και ήδη πηγαίναμε σε encore, αποδείχθηκε πως οι μεγάλες εκπλήξεις δεν είχαν ακόμα αποκαλυφθεί.
Αναμενόμενο προφανώς το ‘L’Enfant Sauvage’, λιγότερο όμως η διασκευή στο ‘Under the Sun’ των Black Sabbath, αν και φυσικά η λογική του Joe Duplantier ήταν ακλόνητη – εφ’όσον το πρόβαραν τόσο πολύ για το ‘Back to the Beginning’, γιατί να το παίξουν μόνο μία φορά εκεί; Και εντελώς αναπάντεχη η πρόσκληση στη σκηνή του Robb Flynn των Machine Head, που είχε γενέθλια και τα γιόρτασε μαζί με τους Gojira και το ελληνικό κοινό, που του τραγούδησε και ένα Happy Birthday to You.
Πώς έγιναν οι εορτασμοί; Με διασκευή στο ‘Territory’, γιατί κατά πως φαίνεται πρέπει κάτι λίγα να είχαν μείνει ακόμα όρθια στην Πλατεία Νερού μετά την προηγούμενη επέλαση και φυσικά σε αυτήν τη χώρα δεν μπορεί να ακουστεί νότα Sepultura χωρίς να γίνει της κακομοίρας. Και δεν ήταν καν το φινάλε, καθώς οι Γάλλοι επανήλθαν στη συνέχεια για δεύτερο encore και ένα τελευταίο τραγούδι, με τον Mario Duplantier να φορά την ελληνική σημαία και τα μέλη του συγκροτήματος να ανεβάζουν τις οικογένειές τους στη σκηνή για τον τελικό αποχαιρετισμό, εξυμνώντας το ελληνικό κοινό και υποσχόμενοι να γυρίσουν σύντομα γιατί πάντα τα σπάμε εδώ, όσο και αν έρχονται αραιά.
Με μια λέξη; Οδοστρωτήρες. Ισοπεδωτικοί. Σπουδαία βραδιά για τους Gojira και για το Release Athens, σε όλα τα επίπεδα από απόδοση μέχρι διοργάνωση (πολύ ευχάριστη η παρουσία τροχονόμων μετά τη συναυλία). Η μπάντα λέει ότι δουλεύει πάνω σε νέα μουσική και ανυπομονεί να ξανάρθει και να μας τη φέρει. Το επόμενο ραντεβού είναι ήδη κλεισμένο, μαζί με τους Metallica στο ΟΑΚΑ, αλλά κρατάμε τη σημερινή ανάμνηση.
Οι Gojira στα καλύτερά τους, σε μια από τις κορυφαίες φάσεις της καριέρας τους.
Gojira – Setlist
- Only Pain
- The Axe
- Backbone
- Born for One Thing
- Stranded
- Flying Whales
- The Cell
- From the Sky
- Another World
- Silvera
- Mea Culpa (Ah! Ça Ira!)
- The Chant
- Amazonia
Encore
- L’Enfant Sauvage
- Under the Sun/Every Day Comes and Goes (Black Sabbath cover)
- Territory (Sepultura cover ft. Robb Flynn)
Encore 2
- Vacuity
