Ανταπόκριση: Helloween, Saxon, Ashes of Ares / Release Athens 2026

Η ξεκούραση είναι υπερεκτιμημένη. Μετά τους Pantera και Trivium χτες λοιπόν, πριν κατακάτσει η σκόνη, είμαστε για άλλη μια φορά στην Πλατεία Νερού, αυτήν τη φορά για Saxon και Helloween.

Και για Ashes of Ares, που παρ’ όλο που βγήκαν νωρίς μάλλον είχαν τη μεγαλύτερη απήχηση ανάμεσα στα opening acts του Release Athens έως τώρα φέτος, ή τουλάχιστον από τις μεγαλύτερες. Διόλου περίεργο βέβαια, γιατί μιλάμε για το σχήμα του γνωστού και αγαπητού στο ελληνικό κοινό Matt Barlow, που λειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια ως ο βασικός φορέας της μουσικής των δοξασμένων όσο λίγοι στη χώρα μας Iced Earth.

Κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι που στήθηκαν από τα πρώτα λεπτά μπροστά στη σκηνή δεν το έκαναν για τα κομμάτια από τον πιο πρόσφατο δίσκο των Ashes of Ares, για το ‘The Iron Throne’ ή το ‘The One-Eyed King’. Το έκαναν για το ‘Dark Saga‘, το ‘I Died For You’, το ‘Vengeance is Mine’ και γενικά το μέρος του 45λέπτου που ήταν αφιερωμένο στους Iced Earth.

Εκεί ήταν που ο Barlow, βγαίνοντας και στην επέκταση της σκηνής που είχε στηθεί ειδικά για την ημέρα, αποκόμιζε τις περισσότερες αντιδράσεις, εκεί ήταν που έπεφταν φυσικά τα sing-alongs και τα ωωω-ωωω-ωωω στα τραγούδια που τριάντα χρόνια τώρα λατρεύει μια σεβαστή μερίδα των Ελλήνων power οπαδών. Σίγουρα υπήρχαν άτομα που περισσότερο είχαν έρθει για να ακούσουν live αυτές τις συνθέσεις που νοστάλγησαν ή που ποτέ δεν μπόρεσαν να ακούσουν στο παρελθόν και λιγότερο για Helloween ή Saxon.

Χρήσιμη κιόλας αυτή η στιχουργική γνώση, γιατί τα φωνητικά και ο ήχος γενικά, τουλάχιστον κεντρικά που βρισκόμουν, μάλλον έπασχαν και ο Barlow δεν ακούστηκε τόσο πολύ ή τόσο καθαρά όσο θα ήθελαν αυτοί που ονειρεύονται επανένωση Iced Earth. Αλλά και πάλι, όπως προειπώθηκε, ίσως η καλύτερη επιλογή τρίτου ονόματος στο Release φέτος. Ο Barlow ορεξάτος και γιατί να μην είναι όταν έχει κόσμο να φωνάζει ρυθμικά το όνομά του, οι Ashes of Ares επίσης πρόθυμοι και ετοιμοπόλεμοι πίσω του και το στοίχημα είχε κερδηθεί ήδη από τις πρώτες νότες του ‘Dark Saga’. Απλά πράγματα.

Ashes of Ares – Release Athens 2026 Setlist

1. New Messiahs
2. Wake of Vultures
3. Dark Saga (Iced Earth cover)
4. I Died For You (Iced Earth cover)
5. Violate (Iced Earth cover)
6. Vengeance is Mine (Iced Earth cover)
7. The Iron Throne
8. Burning Times (Iced Earth cover)
9. The One-Eyed King

Και πάμε τώρα ακόμα άλλη μιάμιση δεκαετία πίσω στο χρόνο, πιο πίσω και από τους Helloween. Στους Saxon που, μέσα από διάφορες μορφές και αλλαγές, ακόμα συνεχίζουν.

Ήταν η καλύτερη εμφάνιση των Βρετανών ανάμεσα στις πολλές που έχουν κάνει στη χώρα μας; Σίγουρα όχι. Κάπως κουρασμένος πια ο σπουδαίος Biff Byford, που έχει καβατζάρει εξάλλου τα 75, όσο και αν παραμένει metal σύμβολο από μια σχεδόν θρυλική πλέον εποχή. Προσθέστε εδώ αρκετά θέματα με τον ήχο, ειδικά στο πρώτο μισό της συναυλίας, τεχνικά προβλήματα με τις κιθάρες που «έριξαν» το ‘Strong Arm of the Law’ και σκότωσαν το ‘And the Bands Played On’ και το τελικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να το κατατάξει κανείς σε μεγάλες κορυφές.

Αλλά είναι Saxon ρε γαμώτο. Είναι αυτή η παλιά νοοτροπία, από αυτές τις μπάντες που χαίρεσαι να τις βλέπεις επί σκηνής ακόμα και σε πιο δύσκολες μέρες γιατί δείχνουν να είναι εκεί πάνω όχι επειδή είναι η δουλειά τους, αλλά επειδή αυτό ξέρουν να κάνουν και αυτό θα συνεχίσουν να κάνουν, γιατί μπορούν και το γουστάρουν.

Ο Byford θα πετάξει πάντα τα μπουκάλια του, θα σπάσει πλάκα με το κοινό, θα τραβήξει και αυτός βίντεο, θα ενθαρρύνει sing-alongs, θα τιμήσει τη χώρα που βρίσκεται – δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μου είχε λείψει το it was Greece that set the spirit free μέχρι να τον ακούσω να το λέει. Δυσαναπλήρωτο το κενό του Paul Quinn και ναι, και του Graham Oliver και ας έχουν περάσει τριάντα χρόνια στη δεύτερη περίπτωση, αλλά ο Doug Scarrat είναι της ίδιας προαναφερθείσας φιλοσοφίας και διάθεσης όταν βγαίνει στην επέκταση της σκηνής για να σολάρει και υπάρχει λόγος που τη θέση του Quinn στο σανίδι δεν την έχει αναλάβει κάποιος νέος και ωραίος, αλλά ο Brian Tatler των Diamond Head.

Το δε σετ περιορισμένο στη μία ώρα και κράτησε έτσι τον απαιτούμενο σκελετό για να διατηρήσει την πλήρη προσοχή του ενθουσιώδους κοινού. Όχι ότι στην αρχή ήταν χαμηλών τόνων ο κόσμος και η επιστροφή του ‘Power and the Glory’ που είχε λείψει το 2023 μόνο ευφορία προκάλεσε, αλλά από ‘Motorcycle Man’ και έπειτα ειδικά τα πράγματα σοβάρεψαν, και ας προέκυψαν τα τεχνικά προβλήματα στα οποία αναφερθήκαμε πριν. Τι να πει κανείς για φάσεις τύπου ‘Denim and Leather’ και ‘Crusader’  που να μην έχει ειπωθεί δηλαδή; Τι σχόλιο να κάνει για την a capella απόδοση από τον κόσμο της πρώτης στροφής στο φινάλε του ‘Princess of the Night’.

Όχι, δεν ήταν η καλύτερή τους εμφάνιση. Να είμαστε σωστοί και ειλικρινείς. Αλλά σωστό και ειλικρινές είναι ότι στο τέλος πάλι στεκόμουν και χαμογελούσα. Και δεν ήμουν ο μόνος. Είπαν ότι του χρόνου θα έρθουν ξανά και με νέο δίσκο. Με το καλό. Ποιος δε θέλει;

Saxon – Release Athens 2026 Setlist

1. Hell, Fire and Damnation
2. Power and the Glory
3. Dogs of War
4. Motorcycle Man
5. Heavy Metal Thunder
6. Dallas 1PM
7. Strong Arm of the Law
8. And the Bands Played On
9. Denim and Leather
10. Wheels of Steel
11. Crusader
12. Princess of the Night

Και αφού λέμε για χαμόγελα, πάμε και στους headliners. Εκτός αν δε σας αρέσουν οι κολοκύθες, στην οποία περίπτωση δεν είμαι σίγουρος γιατί διαβάζετε.

Δύο ώρες και ένα τέταρτο εμφάνιση οι Helloween, διάρκεια πρακτικά αδιανόητη σε σύγκριση με προηγούμενες βραδιές του Release. Ναι, υπάρχει και μπόλικη θεατρικότητα σε αυτόν το χρόνο, αλλαγές επί σκηνής, διάλογοι των Michael Kiske και Andi Deris, αλλά και πάλι χρόνος μένει για πολλά και μεγάλα. Τι χώρεσε λοιπόν σε αυτό το διάστημα;

Να πιάσουμε λίγο τα σκηνικά για αρχή. Τα κολοκυθοντράμς από την περιοδεία του 2023 έλειπαν και το όλο σύνολο ήταν γενικά πιο ψηφιακό, με το videowall να σηκώνει το βάρος σε συνδυασμό με μικρότερες οθόνες στο πλάι και κάτω από τα ντραμς. Πολλά και ποικίλα τα βίντεο για να καλυφθεί το κάθε τραγούδι και σε αυτό προσθέστε τα ιντερλούδια του Φύλακα, του Keeper αυτοπροσώπως από τα εξώφυλλα, που διηγήθηκε, αφηγήθηκε, ευχαρίστησε και κάλεσε σε ένδοξες στιγμές. Στην επέκταση της σκηνής αναφερθήκαμε και νωρίτερα, και είναι όντως άλλο πράγμα όταν Kiske και Deris χαριεντίζονται εκεί μπροστά και τους νιώθεις δίπλα σου, ή όταν κάποιος συνδυασμός από τους τρεις κιθαρίστες πιάνει μουσική μάχη σε πρώτο πλάνο.

Πολλές τρέλες από Kiske και Deris, όπως είπαμε. Οι άνθρωποι παίζει να περνούν ακόμα καλύτερα εκεί πάνω από όσο οι ευτυχείς που τους παρακολουθούν από κάτω. Ίσως μια σκάλα πιο χαμηλά στην απόδοση σε σχέση με την εκπληκτική προ τριών ετών εμφάνιση των Helloween, αλλά μπορεί να έφταιγε και ο ήχος για αυτήν την εντύπωση, που «έμπαζε» πάλι στα πρώτα τραγούδια και ειδικά τα φωνητικά τα ανεβοκατέβαζε σε ένταση χωρίς χρυσή τομή. Τουλάχιστον έφτιαξε παραπάνω στη συνέχεια, για να μην είμαστε μόνο στην γκρίνια.

Αφήνοντας λοιπόν στο πλάι αυτό το θέμα, οι δύο βασικοί τραγουδιστές της επτάδας έπαιξαν μεταξύ τους και με το κοινό, αλώνισαν τη σκηνή, κάλεσαν και προκάλεσαν τον κόσμο να τραγουδήσει (με αποκορύφωμα εκεί τη διαρκή άνοδο της έντασης για το ρεφρέν του ‘Future World’), έπιασαν θέση μπροστά για ένα ήσυχο ακουστικό πέρασμα, έριξαν με φλογοβόλο στο ‘We Burn’ και γενικά έκαναν δική τους τη βραδιά. Το λατρεύουν οι Helloween, τους λατρεύουν.

Μόνιμα γελαστός και ευδιάθετος και ο Kai Hansen, που ή είναι κορυφαίος ηθοποιός ή χαίρεται σαν μικρό παιδί όταν παίζει μπροστά στο ελληνικό κοινό. Φωνητικά ψιλοαναζητείται, αλλά δεν πειράζει όταν ο κόσμος αναλαμβάνει να τραγουδήσει το ‘Ride the Sky’ (ναι ρε γαμώτο και θα το λέω κάθε φορά που το ακούω) και από κιθάρα βεβαίως ξέρει όλα τα τερτίπια, παρά τις προσπάθειες του Kiske να τον… αποσυντονίσει τις μισές φορές που πήρε θέση στην επέκταση για να πιάσει παλμό με το κοινό (τον έπιασε). Μπάντα με guitar heroes οι Helloween γενικότερα βέβαια, καθώς ο Sascha Gerstner είναι δύναμη και ο Michael Weikath είναι θρύλος. Ο… σοβαρός της υπόθεσης ο Weiki, με βλέμμα μονίμως αγριεμένο και κιθάρα ξυράφι, μονίμως δολοφονική, να ηγείται στιβαρά εκ των μετόπισθεν και να παίρνει κεφάλια κάθε φορά που έβγαινε μπροστά.

Πιο στο προσκήνιο οι κιθάρες αυτήν τη φορά γενικά, προβλήθηκαν περισσότερο μέσω και της επέκτασης της σκηνής, αλλά να μην ξεχνάμε το rhythm section. Παλιά καραβάνα ο Markus Grosskopf και δε φαντάζεται κανείς Helloween χωρίς αυτόν, για τον δε Dani Löble δε νομίζω να ότι έχει κανείς να βρει ψεγάδι.

Το setlist αρκετά διαφορετικό σε σχέση με την προηγούμενη φορά, και όχι μόνο επειδή το ‘Giants and Monsters’ έχει πάρει τη σκυτάλη από το ‘Skyfall’. Οι Helloween έχουν μεγάλη δισκογραφία, πολλά να παίξουν και τα περισσότερα είναι ευπρόσδεκτα. Παραπονιέται κανείς που ακούσαμε ‘Twilight of the Gods’ ή ‘A Tale That Wasn’t Right’; Ή που έπαιξαν το ‘The King For a 1000 Years’ ολόκληρο και δίχως εκπτώσεις; Και ναι, και τα καινούργια κομμάτια έκαναν δουλειά με το κοινό, εκτός από το ‘Universe’ ίσως που μάλλον τραβάει αρκετά χωρίς να έχει το επίπεδο του επίσης μεγάλου σε διάρκεια αλλά πιο αγαπητού ‘Skyfall’.

Για τα κλασικά να μην τα ξαναλέμε. ‘March of Time’, ‘Future World’, ‘I Want Out’… Εκεί είμαστε. Και ‘Halloween’. Ω ναι, ‘Halloween’. Η κορυφή των Helloween μαζί με το ‘Keeper of the Seven Keys’, στην ολότητά του από χιλιάδες στόματα, με τις κιθάρες να κεντάνε και όλα τα άλλα να ξεχνιούνται. Encore φωτιά μετά και ο αποχαιρετισμός εκεί για να σε ξεκουράσει μεν, αλλά και για να σε θλίψει. Και όχι μόνο λόγω του συγκινητικού μικρού πανό εις μνήμιν του Ingo Schwichtenberg που πήρε από τις πρώτες σειρές ο Kiske και ξεδίπλωσε στη σκηνή. Όλα τελειώνουν. Αλλά το ζήσαμε, ε;

Helloween πίσω στην Ελλάδα λοιπόν και μια ακόμα μεγάλη συνάντηση έδειξε για ποιο λόγο αξίζουν ακόμα πολλοί από τους «παλιούς». Δε νομίζω ότι έφτασαν τα επίπεδα του ’23 αυτήν τη φορά, ούτε αυτοί ούτε το κοινό. Αλλά και πάλι, πήγαν ψηλά. Pumpkins United. Ακόμα Helloween, γιατί το αξίζουν.

Helloween – Release Athens 2026 Setlist

• Let Me Entertain You (Robbie Williams tape)

1. March of Time
2. The King For a 1000 Years
3. Future World
4. This is Tokyo
5. We Burn
6. Twilight of the Gods
7. Ride the Sky
8. Into the Sun
9. Hey Lord!
10. Universe (Gravity for Hearts)
11. Hell Was Made in Heaven
12. I Want Out
13. In the Middle of a Heartbeat
14. A Tale That Wasn’t Right
15. A Little is a Little Too Much
16. Heavy Metal (Is the Law)
17. Halloween

Encore

1. Eagle Fly Free
2. Power
3. Dr. Stein