Ανταπόκριση: Iron Maiden, Anthrax / ΟΑΚΑ (23/05/2026)

Πάμε για δεύτερο γύρο; Το ΟΑΚΑ είναι δικό μας αυτόν τον Μάιο και μετά από την επιτυχία των Metallica οι Iron Maiden υπόσχονταν να αποτελειώσουν ό,τι είχε μείνει και ακόμα περισσότερα.

Μακράν ευκολότερη η μετακίνηση αυτήν τη φορά, ο κόσμος αρκετός αλλά καμία σχέση με την προ δύο εβδομάδων παράνοια και βρισκόμαστε με άνεση στην ώρα μας για τους Anthrax. Για άλλη μια φορά απρόσκοπτη και η είσοδος στο στάδιο, ακόμα και στην πιο πολυκοσμική αρένα. Καλά στημένο και οργανωμένο το σύστημα. Μπράβο και για τις περιπολίες των rescuers εντός του χώρου, σωστή κίνηση για την ασφάλεια των παρισταμένων.

Για τους Anthrax, ομολογώ ότι περίμενα να έχω να πω μερικά πράγματα παραπάνω. Προφανώς η πλειοψηφία του κοινού, και είχαν ήδη μαζευτεί μπόλικοι, δεν ήταν εκεί για αυτούς – ακόμα και πιο μπροστά θα ήθελα να έχω δει λίγο πιο έντονες αντιδράσεις που τελικά μόνο το ‘Antisocial’ και σε ένα βαθμό το ‘Indians’ έπιασαν, παρ’όλο που και το υπόλοιπο σετ δυνητικά ήταν εξίσου εκρηκτικό. Moshpits άνοιξαν αν μη τι άλλο, υπήρχε μερίδα του κοινού που το έζησε, αλλά υπήρχαν και πολλοί που αναμενόμενα ήταν απλά παρατηρητές στις παραινέσεις και επικλήσεις των Joey Belladonna και Scott Ian.

Το δε σετ, από όπου και να το πιάσει κανείς, ήταν μικρό. 45 λεπτά για το μοναδικό support δεν είναι πολλά, ιδίως αν συνυπολογίσει κανείς ότι οι πόρτες είχαν ανοίξει προ διώρου και ότι ακολούθησε διακοπή μιας ώρας πριν τους Iron Maiden. Θα μπορούσαν να ξεκινήσουν ένα τέταρτο νωρίτερα ή να τελείωσουν ένα τέταρτο αργότερα. Όπως κατέληξε το πράγμα, τα κομμάτια ήταν αυτά που δεν μπορούσαν με τίποτα να λείπουν, αλλά δεν υπήρχε χώρος για κάτι άλλο.

Δυστυχώς ούτε ο ήχος ήταν σύμμαχος, με τα φωνητικά, ιδίως τα δεύτερα, να την πληρώνουν παραπάνω όντας πολύ χαμηλά, αλλά και τα οργανικά μέρη να απέχουν αρκετά από το ιδανικό.

Κρίμα συνολικά, γιατί οι Anthrax γενικά ό,τι έπαιξαν, το έπαιξαν καλά, με κέφι, όρεξη και διάθεση. Και τα κομμάτια ένα και ένα. Αλλά μετά από απουσία επτά ετών, αλλιώς φανταζόμουν την επιστροφή τους, ακόμα και ως support σχήμα. Κρατάω όσα μπορέσαμε να πάρουμε, αλλά νομίζω ότι δεν είμαι ο μόνος που θα ήθελε περισσότερα.

Anthrax – ΟΑΚΑ Setlist

1. Among the Living
2. Madhouse
3. Caught in a Mosh
4. Metal Thrashing Mad
5. I Am the Law
6. Antisocial
7. Got the Time
8. Indians

Όπως προειπώθηκε, κενό μιας ώρας για τους Iron Maiden που αν μη τι άλλο έδωσε αρκετό χρόνο για ανεφοδιασμό και αντιμετώπιση της ουράς στα μπαρ, αν και για τα δεδομένα του πλήθους οι συνθήκες αναμονής και μετακίνησης ήταν καλές. Και κάπου στις 20:45 άρχισε από τα ηχεία το ‘Doctor Doctor’, ακολούθησε το ‘The Ides of March’ και το ΟΑΚΑ πήρε φωτιά.

Αν δεν το έχετε ακουστά, οι Iron Maiden είναι επαγγελματίες και βετεράνοι χιλιάδων συναυλιών, οπότε (εξαιρουμένων κάποιων παρατράγουδων που φέτος δεν επαναλήφθηκαν) το να πεις ότι έπαιξαν καλά είναι λίγο πλεονασμός. Το γεγονός ότι ο Simon Dawson απλά δεν έχει το εκτελεστικό επίπεδο του Nicko McBrain λίγο φρένο βάζει στο σύνολο.

Αλλά να πάρει, είναι σχεδόν άδικο, με την καλύτερη έννοια του όρου. Δε θα ‘πρεπε εβδομηντάρηδες να παίζουν έτσι, ακόμα και ξεκούραστοι, όντας στον πρώτο σταθμό της φετινής περιοδείας. Τρελή εμφάνιση. Δε θα πω η καλύτερη, το ’18 δεν ξεχνιέται (ήταν και το κοινό εντελώς τρελαμένο τότε, φέτος παραπάνω μεν, αλλά πιο ήσυχο) και υπάρχουν και άλλες υποψηφιότητες, αλλά από το ’18 πάει μια δεκαετία σχεδόν. Αυτοί πώς κάνουν ακόμα τέτοια;

O Steve Harris θα αφήσει το πολυβόλο – συγγνώμη, το μπάσο – να σιγήσει μόνο μετά θάνατον, ο Janick Gers πάντα θα σε αφήσει να χαμογελάς με τα τερτίπια του, το δίδυμο Dave Murray και Adrian Smith είναι μεγαλύτερο από τη ζωή και οι κιθάρες τους σκοτώνουν. Ειδική μνεία στον Murray από μένα, ο οποίος έσπειρε, θέρισε και όλα τα σχετικά, αλλά όποιον και να πιάσεις, τα λόγια περιττεύουν.

Τι μπάντα ρε γαμώτο.

Ο δε Bruce Dickinson έχει γελάσει κατάμουτρα στο διάβολο, έχει απορρίψει φτηνές συμφωνίες για αιώνιες νεότητες και σαχλαμάρες και απλά συνεχίζει ακάθεκτος γιατί μπορεί και γιατί όταν έχει τη διάθεση δεν υπάρχει frontman που να συγκρίνεται μαζί του. Και χτες είχε μεγάλα κέφια, από την αρχή μέχρι το τέλος. Θα πρέπει να ξαναδουλευτεί το Καλατράβα μετά από αυτά τα υπερηχητικά που θα ράγιζαν γρανίτη.

Ο ήχος, πολύ βελτιωμένος σε σχέση με τους Anthrax, προέβαλε ακόμα περισσότερο τις παραπάνω αρετές, και τα πάντα πλαισιώθηκαν από τυπικά άψογα σκηνικά. Προσωπικά προτιμώ τα αναλογικά props και την «παραδοσιακή» διακόσμηση, αλλά δε γίνεται να υποτιμήσει κανείς τη δουλειά που είχε πέσει στο ψηφιακό show. Υπέροχο το videowall και έδωσε όντως άλλη διάσταση σε μερικά κομμάτια. Ιδίως όταν εμπλέκονταν καράβια, αγχόνες και φεγγάρια. Αλλά προτρέχω.

Ξεκίνημα λοιπόν με εξωπραγματικές σκηνές στα τρομερά κομμάτια του ‘Killers’, εκπληκτικού δίσκου που τιμήθηκε με ανάλογα εκπληκτικό επίπεδο, με το ‘Wrathchild’ ειδικά να χτυπά σαν ογκόλιθος και τον Dickinson να πατάει τσιρίδες στο ομώνυμο που θα πάγωναν το αίμα του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Καπάκι ‘The Number of the Beast’ και το Φάντασμα και όποιος έχει γνώση ας λογαριάσει τον πανικό εντός του ΟΑΚΑ.

Το δε ‘Infinite Dreams’ (που αντικατέστησε το ‘The Clairvoyant’) από τα βάθη της Iron Maiden ιστορίας το είχαν υποψιαστεί αρκετοί, για άλλους ήταν πραγματικά μεγάλη έκπληξη, για όλους όμως ήταν μυσταγωγία όταν ακούστηκε, για πρώτη φορά από τα μακρινά τέλη της δεκαετίας του ’80. Μεγάλη στιγμή και χαλάλι τα αιώνια πειράγματα του Dickinson για το ‘Alexander the Great’, που αναμενόμενα δεν ακούσαμε και που δε νομίζω η Ελλάδα να ακούσει ποτέ.

Αλλά ξεχνιέμαι. ‘Infinite Dreams’. Infinite band. Ποιος μένει άπιστος μετά από αυτό; Ίσως κάποιος που θέλει να πάει λίγο πιο πίσω; Φέρτε το ‘Powerslave’ και κάντε άκρη για να μην παρασυρθείτε, γιατί ο φαραώ σηκώνεται από τον τάφο, το ρολόι χτυπά μεσάνυχτα και ένας γέρος ναυτικός ατενίζει τον ορίζοντα και θυμάται εφιαλτικές περιπέτειες που γλαφυρότατα απεικονίστηκαν και στο πανί. Τι και αν ξέρεις ή υποψιάζεσαι το σετ; Όταν παίζουν όντως τα κομμάτια τελικά, δε λες «αναμενόμενο». Scream for me Athens! Scream for me Atheeeens! Αυτό κάνεις.

Γκάζια ξανά στο πάτωμα με ‘Run to the Hills’, στρατηγικά τοποθετημένο στο κατάλληλο σημείο, και μετά ένα υπεράνθρωπο, μαγικό, σαρωτικό ‘Seventh Son of a Seventh Son’, μια απίθανη εκτέλεση που θα μπορούσε να συνοψίσει τη βραδιά. Η Ελαφρά Ταξιαρχία στη συνέχεια επέλασε, διέλυσε το πάντα στο πέρασμά της και άφησε το πεδίο της μάχης έτοιμο για να στηθεί το ικρίωμα και να παίξει ο Dickinson κυνηγητό με το θάνατο. Για να βγει νικητής, αυτός, οι Iron Maiden και οι 40-50 χιλιάδες στο ΟΑΚΑ, γιατί όταν παίζει το ‘Hallowed Be Thy Name’, είναι το καλύτερο τραγούδι που έχει γραφτεί στην ιστορία της μουσικής και το σύμπαν στέκεται και περιμένει.

Κλείσιμο της κανονικής περιόδου με ‘Iron Maiden’ φυσικά, αλλά αυτό απλά σημαίνει πως είναι καιρός να μας υπενθυμίσει ο Sir Winston Churchill αυτό που ήδη ξέρουμε. Πολεμάμε παντού, δεν παραδινόμαστε ποτέ.

Το ‘Aces High’ δεν έχει πιστεύω την ίδια δύναμη στην αρχή του encore όσο έχει ως opener, αλλά χτυπάει και πάλι σαν πυροβόλο Spitfire και πετά σε ύψη δυσθεώρητα αλλά και σκοτεινά, γιατί το φεγγάρι ανατέλλει πίσω από τους μουσικούς της Σιδηράς Παρθένου και ο φόβος της νύχτας είναι αν μη τι άλλο αρχέγονος… Αρχέγονη και η αντίδραση του κόσμου όμως, αρχέγονη η ορμή της μπάντας και ο συναυλιακός ύμνος που έχει τραντάξει σχεδόν 1.300 φορές τον πλανήτη ακούγεται ξανά. Και είναι πάντα το ίδιο μεγαλειώδης.

Φινάλε με ‘Wasted Years’, ταιριαστό και συγκινητικό. Μια ακόμα μοιρασιά από μπαγκέτες και πένες, τελευταίες ιαχές, μια καληνύχτα και απόσυρση. Και η συγκίνηση επειδή πλέον έχουμε φτάσει στο σημείο που η κάθε εμφάνιση μπορεί να είναι η τελευταία.

Κάποτε, οι Iron Maiden ήταν το «σίγουρο» βαρύ χαρτί. Αργά ή γρήγορα, ήμασταν βέβαιοι ότι θα ξανάρχονταν. Τώρα όμως; Πάνε να καβατζάρουν τα εβδομήντα πια και, όσο αγέραστοι και να μοιάζουν στο σανίδι, δε θα μπορούν να παίζουν για πάντα. Να έχουμε άραγε την ευκαιρία να τους δούμε ξανά; Μια φορά, ίσως. Δύο, απαιτεί πολλή αισιοδοξία. Και ακόμα και αν γίνει, θα είναι ακόμα έτσι αειθαλείς;

Ναι, κάθε συναυλία τους στα μέρη μας μπορεί να είναι η τελευταία. Σίγουρα δε μένουν πολλές. Και αυτή στις 23 Μαΐου 2026 ήταν από τις καλές. Τις σπουδαίες. Και είμαστε τυχεροί που τη ζήσαμε.

Up the Irons.

Iron Maiden – ΟΑΚΑ Setlist

• Doctor Doctor (tape)
• The Ides of March (tape)

1. Murders in the Rue Morgue
2. Wrathchild
3. Killers
4. Phantom of the Opera
5. The Number of the Beast
6. Infinite Dreams
7. Powerslave
8. Two Minutes to Midnight
9. Rime of the Ancient Mariner
10. Run to the Hills
11. Seventh Son of a Seventh Son
12. The Trooper
13. Hallowed Be Thy Name
14. Iron Maiden

Encore

• Churchill’s Speech (tape)

1. Aces High
2. Fear of the Dark
3. Wasted Years

Photo credits: G. Krikos Photography

Διαβάστε ακόμα:

Iron Maiden: Πλούσιο φωτογραφικό λεύκωμα από το ΟΑΚΑ