Έρχονται τελικά, ε; Αυτήν τη φορά δεν έχει απρόοπτα, ακυρώσεις και διαλύσεις. Phil Anselmo και Rex Brown φέρνουν το αναστημένο όνομα των Pantera και στην Ελλάδα, μαζί με τους Zakk Wylde και Charlie Benante. Από κοντά και οι Trivium, που ήθελαν παλιότερα και δεν μπόρεσαν. Μέχρι σήμερα.
Αρχή στην Πλατεία Νερού με τους επίσης νεοαφιχθέντες Bodysnatcher. Προσωπικά, δεν μπορώ να πω ότι οι Αμερικάνοι με εντυπωσίασαν. Μάλλον μονότονοι μουσικά και με αναμενόμενα πιο μέτριο ήχο ως opening act, έδειξαν τουλάχιστον κάποια διάθεση πάνω στο σανίδι και οι διαρκείς επικλήσεις και παραινέσεις του Kyle Medina για όλο και μεγαλύτερα moshpits είχαν αντίκτυπο, αν και από ένα σημείο και ύστερα κούρασαν λίγο.
Αρκετός κόσμος ήταν ήδη εκεί από νωρίς, βοηθούμενοι και από την πιο δροσερή ατμόσφαιρα της συννεφιάς και της περιστασιακής ψιχάλας, και μπόλικοι το έριξαν στο moshing, πρακτική που σίγουρα έχει την τιμητική της στο φετινό Release.
Όχι και άσχημα λοιπόν, ο κόσμος σίγουρα δεν έμεινε άπραγος, αλλά όχι και ακριβώς μνημειώδης εμφάνιση, και τα 45 λεπτά της ήταν αρκετά.
Διάλειμμα και… πρεμιέρα για Trivium, με τον Matt Heafy να απευθύνει ελληνικό χαιρετισμό στην έναρξη του σετ και γενικά να εκφράζει αγάπη προς τη χώρα καθώς προχωρούσε.
Είσαι οπαδός των Trivium από παλιά, με αγάπη στα hits τους τα οποία πάντα ήθελες να ακούσεις και ζωντανά; Ξεκάθαρα για αυτές τις περιπτώσεις το πακέτο που παίζει η μπάντα σε αυτήν την περιοδεία της, από πολλές απόψεις ιδανικό για πρώτη εμφάνιση κάπου και οι περισσότεροι από όσους ήταν στην Πλατεία Νερού (και) για Trivium μάλλον έμειναν ευχαριστημένοι από τις επιλογές. Και ήταν αρκετοί αυτοί που είχαν κατεβεί στο Φάληρο για αυτό.
Για όσους βέβαια θεωρούν ότι η καλύτερη δουλειά του συγκροτήματος έχει γίνει στους τελευταίους δύο δίσκους η περίσταση ήταν λίγο ατυχής, καθώς σε εβδομήντα λεπτά περίπου το ‘What the Dead Men Say’ εκπροσωπήθηκε μόνο από το ‘Catastrophist’ και το ‘In the Court of the Dragon’ έμεινε εκτός. Μια ευκαιρία να μαντέψετε που ανήκει ο γράφων.
Αλλά δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα, και για την πλειοψηφία τα επιλεχθέντα ήταν παραπάνω από επαρκή. Και το χάρηκαν. Ιαχές, μικρά pits εδώ και εκεί που άνοιγαν κατά καιρούς παραπάνω, ειδικά στο ‘Throes of Perdition’, καναδυό φωτοβολίδες, λίγο crowd surfing και ανταπόκριση, ενώ το ψιλόβροχο κράτησε τα πράγματα αρκετά ανθρώπινα για δεύτερη εβδομάδα Ιουλίου. Φορμαρισμένο και το σχήμα, κινητικό, με τον αλτικό Heafy να ξεκινά με μπουφάν και να καταλήγει ντυμένος μόνο με τα τατουάζ. Επικοινωνιακός ο frontman, που υποσχέθηκε μεταξύ άλλων ότι οι Trivium θα επιστρέψουν στην Ελλάδα το ’27 ή το ’28 ως headliners και σήκωσε επίσης στο τέλος ελληνική σημαία που πήρε από τις πρώτες σειρές.
Με τραγούδι, καλή απόδοση και την εκτίμηση όσων είχαν έρθει εκεί για αυτούς λοιπόν πορεύθηκαν οι Αμερικάνοι, που έκαναν μια ωραία εμφάνιση και έβγαλαν το δικό τους και το ελληνικό άχτι. Να ξανάρθουν όπως λένε, θα τους περιμένει ο κόσμος.
Trivium – Release Athens 2026 Setlist
- Pull Harder On the Strings of Your Martyr
- Strife
- A Gunshot to the Head of Trepidation
- The Sin and the Sentence
- Down From the Sky
- Until the World Goes Cold
- Like Light to the Flies
- Silence in the Snow
- Throes of Perdition
- Catastrophist
- The Heart From Your Hate
- In Waves
Και κάπως έτσι φτάσαμε στην παρέα του Phil Anselmo. Ο κόσμος πλέον πάρα πολύς, σαφώς αυξημένος σε σχέση με τους Trivium, γέμιζε το μεγαλύτερο μέρος της Πλατείας Νερού. ‘Regular People’ στα ηχεία, οι σκιές των Dimebag Darrell και Vinnie Paul στις οθόνες, το πανί με το όνομα Pantera που έκρυβε τις προετοιμασίες έπεσε και η έφοδος ξεκίνησε με ‘Hellbound’.
Δεν έχει νόημα να αναλωθώ αυτήν τη στιγμή στο πόσο αναντικατάστατοι είναι οι εκλιπόντες αδερφοί Abbott. Δεν είναι θέμα ταλέντου και ικανοτήτων (που είχαν), είναι θέμα συνολικής ατμόσφαιρας και συνοχής. Από κει και πέρα, πρέπει να αναγνωριστεί ότι στα κομμάτια των Pantera, οι Zakk Wylde και Charlie Benante σκοτώνουν. Δε βρίσκονται εκεί πάνω για να συμπληρώσουν διεκπεραιωτικά τετράδα, έχουν ρίξει δουλειά, έχουν παίξει αυτά τα τραγούδια και φαίνεται. Με προσήλωση στο σκοπό ο ασταμάτητος Benante που έδεσε ωραιότατα με τον Rex Brown, τέρας ο Wylde που δεν έκανε καμία έκπτωση και πιστεύω εντυπωσίασε. Όχι, οι δυο τους δεν αλωνίζουν τον πλανήτη απλά και μόνο για να παίξουν με Pantera λογότυπο πίσω τους και τους αξίζουν συγχαρητήρια για αυτήν τους την αφοσίωση.
Ο δε Anselmo χρειαζόταν τακτικά τα διαλείμματα του και μια ενυδάτωση και καταπράϋνση του λάρυγγα, τα οποία πέτυχε όντας μεταξύ άλλων λαλίστατος ανάμεσα στα κομμάτια, με διαρκείς ατάκες και σχόλια προς το κοινό. Οι καθυστερήσεις αυτές, τεχνηέντως τοποθετημένες, αν μη τι άλλο βοήθησαν στο να ακούγεται πάντα ικανοποιητικά κατά τη διάρκεια των τραγουδιών η φωνή του τραγουδιστή και δε νομίζω να υπάρχουν ιδιαίτερα παράπονα για την απόδοσή του από αυτής της πλευράς. Οι αμαρτίες του αρκετές και γνωστές, αλλά ως frontman κάνει καλά τη δουλειά του.
Από κει και πέρα, ξύλο και μάχη. Κάθε κομμάτι συναυλιακό και γνωστό σε άπαντες που είχαν πλημμυρίσει το χώρο και που έδειξαν πανευτυχείς για την ευκαιρία να ακούσουν ζωντανά τη δουλειά των Pantera στη χώρα τους, ακόμα και με τη μισή μόνο σύνθεση του τότε. Παίζει ‘New Level’, ‘I’m Broken’, ‘Mouth For War’, ‘5 Minutes Alone‘, παίζουν pits, crowd surfing, pyro πάνω στη σκηνή και κάτω φωτοβολίδες που άναψαν πρώτη φορά στο ‘Becoming’ και δεν έλειψαν από τη συνέχεια, πολύ sing-along και βροντερές επευφημίες, όλα ένα επίπεδο πάνω χάρη και στον καλό ήχο. Για ‘Walk’ και ‘Cowboys From Hell’ δε χρειάζεται να γίνει λόγος. Να είναι καλά και το κοινό και η διάθεση που είχαν.
Απλά… λίγα. Ωραία η επιλογή του ’10’s’ που όντως δε νομίζω ότι το έχουν παίξει φέτος και που είχε και συνοδεία στιγμιοτύπων των αδερφών Abbott στην οθόνη πίσω από την μπάντα, αλλά ο τελικός απολογισμός μετά το encore του ‘Fucking Hostile’ έγραψε καμιά ογδονταριά λεπτά και αυτό μαζί με τις τεχνικές καθυστέρησης του Anselmo που προαναφέρθηκαν. Χρειαζόταν κάτι παραπάνω. Ένα ‘Cemetery Gates’ τουλάχιστον το λες απαραίτητο, όχι επιθυμητό.
Τι να γίνει. Αυτό πήραμε και για τον κόσμο που ήρθε θέλοντας να ακούσει Pantera, οι αντιδράσεις έδειξαν ότι αυτό που ήθελαν σε μεγάλο βαθμό το έλαβαν.
Μια βραδιά με πρωτιές στο Φάληρο λοιπόν, πρωτιές που το ελληνικό κοινό περίμενε καιρό να δει και να νιώσει. Αυτήν τη φορά, δεν είχε αναποδιές.
Ίσα χρόνος για μια ανάσα, γιατί άλλη μια συναυλιακή ημέρα έπεται λίγες ώρες μετά τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές. Καληνύχτα, καλημέρα, rocking on και πάμε για ένα γύρο ακόμα.
Pantera – Release Athens 2026 Setlist
Hellbound
A New Level
Strength Beyond Strength
Becoming
I’m Broken
Suicide Note Pt. II
5 Minutes Alone
This Love
Mouth for War
10’s
Walk
Domination / Hollow
Cowboys From Hell
Encore:
Fucking Hostile
