Είναι σημαντικό να έρχονται γνωστά, ξένα ονόματα στα μέρη μας, είναι όμως σημαντικό να υπάρχουν και βραδιές που να γιορτάζουμε τις μουσικές των ανθρώπων που, κατά πάσα πιθανότατα έβαλαν την ροκ στα σπίτια τόσων πιτσιρικάδων. Έτσι και το Release Athens, οργάνωσε μια μεγάλη ελληνική βραδιά όπου ακούσαμε λίγο απ’ όλα: Κάτι από το μέλλον της ελληνόφωνης ροκ (Παιδί Τραύμα), κάτι από το εδώ και τώρα (Pan Pan) και κάτι που μοιάζει να τα συνδυάζει όλα (Παύλος Παυλίδης).
Το απόγευμα ξεκίνησε με το Παιδί Τραύμα. Έχοντας ως βασικό σύμμαχο το πολύ καλό τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο ‘Δεύτερη Ζωή’, ο Τάσος Καρτέρης και η μπάντα του ανέβηκαν στην σκηνή γύρω στις 18:50. Αν και νωρίς το απόγευμα και με τον ήλιο να χτυπάει όσους βρίσκονταν κοντά στο κάγκελο, ο κόσμος δεν πτοήθηκε και έδειξε πως αγαπάει τα τραγούδια αυτά μιας και είπαν όλοι μαζί στίχους από το αρχικό ‘Απόψε Φυλάω τον Εαυτό μου για Σένα‘, ή από τις επιτυχίες του παρελθόντος, όπως το ‘Σαν Ιχθύος’ ή το ‘Ακαταλαβίστικο’.
Τους είχα δει πρόσφατα και σε κλειστό χώρο όπου είχα περάσει φανταστικά και με εξέπληξε ευχάριστα το ότι η μεγάλη σκηνή δεν τους κατάπιε, το αντίθετο μάλιστα. Κλείσανε, φυσικά, με το καταπληκτικό ‘Δεύτερη Ζωή’, το οποίο, ποιος ξέρει, μπορεί σε λίγα χρόνια να το τραγουδάνε δεκαπλάσιοι άνθρωποι σε ώρες που δεσπόζει το φεγγάρι και όχι ο ήλιος στον καλοκαιρινό ουρανό.
Μικρό διάλειμμα και μετά είχε φτάσει η ώρα για αλλαγή σκηνικού, ηχητικά μιλώντας. Πήραν πρώτο λόγο τα πλήκτρα. Αλήθεια, υπάρχει άλλος σύγχρονος καλλιτέχνης που να έχει τόσα μαζεμένα χιτάκια σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Ο Pan Pan, μέσα σε μερικά χρόνια έγινε νούμερο ένα όνομα, η ‘Ανισόπεδη Ντίσκο’ παίζεται παντού (δικαίως) και έφτασε εδώ, σε αυτό που ονόμασε κάποια στιγμή ως την μεγαλύτερη συναυλία που έχει δώσει ως τώρα.
Έφερε στην σκηνή του Release Athens ένα σόου εντυπωσιακό, εμφανώς δουλεμένο μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας, από τα όμορφα βίντεο που έπαιζαν στην γιγαντοοθόνη, μέχρι την σκηνική παρουσία όσων βρίσκονταν στην σκηνή.
Αυτό που πραγματικά όμως ξεχώρισε, στα δικά μου μάτια και αυτιά, είναι η προσοχή που δόθηκε στο να υπάρχει μια αδιάκοπη ροή στο πώς κυλάνε τα τραγούδια μεταξύ τους που έφερε ως αποτέλεσμα το εξής ιδιαίτερο: δεν υπήρχε στιγμή που δεν ακουγόταν μουσική. Το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο με μικρές γέφυρες, που σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα που έβλεπες σε οθόνη και σκηνή, έδινε οριακά την αίσθηση ότι παρακολουθείς ένα όμορφο concept album.
Σε αυτήν την προσπάθεια, φυσικά είχε άξιους συνοδοιπόρους, με τις γυναικείες φωνές της Καλλιόπης Μητροπούλου (έπαιξε και βιολί σε μερικά σημεία) και της Vassilina να είναι αναμενόμενα το highlight (η Μητροπούλου έπαιζε και βιολί σε μερικά σημεία), με την Λαμπρινή Γκόλια να κλέβει την παράσταση όποτε ανέβαινε στη σκηνή, ενώ guest εμφάνιση είχαμε και από Nalyssa Green για το θαυμάσιο ‘Είναι η Αγάπη’.
Στο τέλος, αφού ακούσαμε και για τα παιδιά που θέλουν χορό και για το ρεύμα που χτυπάει στην πίστα, ο Pan Pan έριξε την αυλαία με το ‘Concrete Pillow’, ένα από τα πρώτα τραγούδια που έγραψε που για αυτό το παίζει τελευταίο. Το ιδανικό κλείσιμο μιας εξαιρετικής συναυλίας.
Όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο όνομα της βραδιάς. Ο Παύλος Παυλίδης εμφανίστηκε στη σκηνή στις 21:15 και για τις επόμενες δύο ώρες δεν σταμάτησε να τραγουδά και να ευχαριστεί ξανά και ξανά όλο το κοινό. Το ιδιαίτερο αυτό live ξεκίνησε μάλιστα με ένα από τα νεότερα τραγούδια του, το ‘Παράθυρα’, μια κίνηση που έθεσε τον ρυθμό σχεδόν για όλο το πρώτο μισό της συναυλίας. Η νοσταλγία χρειαζόταν να περιμένει λίγο, τώρα ήταν η ώρα για το νέο αίμα. Όταν ένας καλλιτέχνης που τριγυρνάει τόσα χρόνια στις σκηνές, ξεκινάει μια τόσο μεγάλη συναυλία με τα νέα κλασσικά, τότε ξέρεις πως κάτι έχει κάνει καλά.
Δεν ήταν μόνο το ‘Παράθυρα’ (κυκλοφόρησε πέρυσι), καθώς μέχρι να κλείσει η πρώτη ώρα, είχαμε ακούσει το ‘Πανσέληνος’ (βγήκε πριν ένα μήνα) και το ‘Πόσο Ακόμη’ (πριν 2 εβδομάδες αυτό), με τα τρία αυτά τραγούδια να έχουν ήδη αγαπηθεί από το κοινό, που τα τραγουδούσε σαν να τα ξέρει χρόνια.
Ενδιάμεσα, διαχρονικές επιτυχίες όπως το ‘Μαίρη’ και το ‘Άσε Με Εδώ’ έδεναν αρμονικά και απλώς κλιμάκωναν την ένταση, αντί να λειτουργούν σαν “εκρήξεις” που θα ξυπνήσουν το κοινό. Το shut up and play the hits δεν ισχύει ούτε στο ελάχιστο στην περίπτωση του Παυλίδη και αυτό είναι άκρως ευχάριστο για έναν καλλιτέχνη που δεν σταματά να ηχογραφεί.
Ήρθαν και οι στιγμές, οι άλλες, αυτές που περιμένεις πάντα από μια συναυλία του Παυλίδη. Τα κόκκινα φώτα στο ‘Φωτιά στο Λιμάνι’, ο χορός στο ‘Τώρα Αρχίζω και Θυμάμαι’, τα χαμόγελα και οι αγκαλιές κάθε φορά που άκουγες μια γνώριμη νότα, που μπορεί να σε πήγαινε χρόνια πίσω.
Τα εικαστικά εξαιρετικά στην δουλειά τους να προσδώσουν ατμόσφαιρα, οι τρεις γυναικείες φωνές στο πίσω μέρος της σκηνής ταιριαστή προσθήκη, θα ήθελα όμως να σταθώ λίγο στο setlist. Ένα ισορροπημένο μιξ νέων και παλιών τραγουδιών, που, για τα δικά μου γούστα, απογειώθηκε λίγο πριν το τέλος του βασικού σετ, εκεί που ακούσαμε ‘Αερικό’ (χρόνια είχα να το ακούσω ζωντανά), ‘Τώρα που Χάνεται το Φως’, ‘Πάρε Με Μαζί Σου’ και με το υπεραγαπημένο ‘Βροχοποιός’ (δεν θα υποκριθώ, ξετρελάθηκα, πέρυσι ήθελα απεγνωσμένα να το ακούσω και ήρθε φέτος και ήταν θαυμάσιο) και, φυσικά, κλείσιμο με ‘Ο Βασιλιάς της Σκόνης‘.
Στο μικρό διάλειμμα πριν βγει ξανά το συγκρότημα στην σκηνή, σκέφτηκα την αλλαγή του Παυλίδη τα τελευταία χρόνια. Φαίνεται πως διαλέγει περισσότερο το πού και το πότε θα παίξει, οι χειμερινές συναυλίες έχουν μειωθεί κατά πολύ και, αν δεν κάνω λάθος, περιορίζονται σε Αθήνα και ίσως Θεσσαλονίκη (κάτι που ελπίζω να αλλάξει, θα ήθελα πολύ να τον ξαναδώ σε κλειστό χώρο κάποια στιγμή) και αυτό πετυχαίνει.
Με τον Αγγελάκα να έχει πάρει ένα μικρό (;) ρεπό από τις ροκ συναυλίες (όχι από τις ζωντανές εμφανίσεις βέβαια) και με το ελληνόφωνο ροκ να χρειάζεται, κατά την άποψή μου, περισσότερους (και νεότερους) εκφραστές, ο Παυλίδης στέκεται σαν υπενθύμιση πως η μουσική αυτή μπορεί να κάνει τον κόσμο να χορέψει και να συγκινηθεί.
Στην συνέχεια ακούστηκαν ‘Ατλαντίς‘, ‘Λευκή Καταιγίδα‘ (ωραία η λεπτομέρεια στην οθόνη με μικρές σταγόνες να πέφτουν) για να κλείσει με το ‘Τροφή για τα Θηρία‘. Πόσο γεμάτη συναυλία και σκεφτείτε δεν ακούσαμε ‘Μόχα‘, ‘Δεν Ξέρω‘, ‘Λιωμένο Παγωτό‘
Μια βραδιά γεμάτη από συναίσθημα, από χορό, από αγκαλιές και με πολιτικό στοιχείο (όχι τόσο έντονο όσο πέρυσι, αλλά δεν χρειάστηκε κιόλας, με τον Παυλίδη να ακούει τα συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης και να ευχαριστεί το κοινό γι’αυτά).
Δεν θυμάμαι πού ήταν, κάπου μεταξύ του ‘Σιωπή‘ και του ‘Περιμένω‘, που ο Παύλος Παυλίδης πλησίασε το μικρόφωνο και με χαμόγελο που το αισθανόσουν και ας μην το έβλεπες, μας είπε, σχεδόν ενοχικά (με την καλή έννοια), ότι αυτή ήταν η καλύτερη συναυλία της ζωής τους. Θα μπορούσε να ήταν υπερβολή της στιγμής, αλλά αλήθεια, τον αδικεί κανείς;
Παύλος Παυλίδης στο Release Athens Festival 2026:
