ADVERTISING

Bell Witch – Mirror Reaper

Βαρύ και ασήκωτο doom από τους Bell Witch.
Bell Witch - Mirror Reaper / Εξώφυλλο
Bell Witch - Mirror Reaper / Εξώφυλλο

Μεταφερόμαστε στον 19ο αιώνα, στην Κομητεία Robertson του Tennessee.

Δίπλα από τον ποταμό Red River, o John Bell θρέφει την οικογένειά του, εργαζόμενος σε μια φάρμα και ζώντας μια φιλήσυχη ζωή. Το όνομά του, όμως, θα έμενε στην ιστορία για τους λάθος λόγους και θα γινόταν μύθος μέσα από τις παραδόσεις και τις δοξασίες του αμερικάνικου Νότου. Το καλοκαίρι του 1817, η ήρεμη καθημερινότητά του θα διαταρασσόταν μια και καλή από κάτι ασυνήθιστο και υπερφυσικό.

Η ιστορία μας λέει ότι τα μέλη της οικογένειας γίνονταν μάρτυρες παράξενων φαινομένων, με περίεργους ήχους να σκεπάζουν το σπίτι τους τα βράδια και άλλα τέτοια σχετικά… Σύμφωνα με την παράδοση, οι Bells βασανίστηκαν για χρόνια από το κακόβουλο πνεύμα της γειτόνισσάς τους, ονόματι Old Kate Batts.

Ο John Bell και η αγαπημένη του κόρη, Betsy, ήταν οι κύριοι στόχοι της. Προς τα άλλα μέλη της οικογένειας η μάγισσα ήταν είτε αδιάφορη είτε φιλική, όπως στην περίπτωση της κυρίας Bell. Κανείς δεν την είδε ποτέ, αλλά κάθε επισκέπτης στο σπίτι τους ένιωθε την απόκοσμη παρουσία της.

Για αρκετά χρόνια η μάγισσα, γνωστή και ως Bell Witch, βασάνιζε την οικογένεια, μέχρι αυτός να πεθάνει το 1820. Είχε λάβει τέτοια έκταση η συγκεκριμένη ιστορία, με αποτέλεσμα αρκετός κόσμος να επισκέπτεται το ράντσο, σε ένα πρωτόγνωρο κυνήγι φαντασμάτων.

Ως προς τι όλη αυτή η εισαγωγή για μάγισσες και υπερφυσικά όντα; Η ιστορία της Bell Witch θα αναβιώσει ξανά μέσα από τα ηχεία σας, από την μπάντα που πήρε το όνομα εκείνης της μάγισσας, φτάνει να ρίξετε μια ματιά στο καινούριο τους εξώφυλλο και να μυηθείτε στο funeral doom ηχοτοπίο τους.

To ‘Mirror Reaper’ των Bell Witch, που κατέφθασε ολόφρεσκο, μου κίνησε την περιέργεια καθώς έψαχνα artworks για την ανασκόπηση στα καλύτερα εξώφυλλα του 2017, που ετοιμάζουμε για το τέλος του χρόνου. Η φράση μην κρίνεις ένα βιβλίο -δίσκο στην περίπτωσή μας- από το εξώφυλλό του δεν ισχύει για την τρίτη full length κυκλοφορία των Αμερικάνων, που στα χασομέρια του 2017 μας προσέφεραν μια άρτια, από όλες τις απόψεις, δουλειά.

Και πριν αρχίσουμε να ψαχουλεύουμε την μουσική τους πλευρά, ας ρίξουμε μια ματιά στο artwork για το οποίο έγινε λόγος:

Το δίδυμο από το Seattle μας είχε ξεφουρνίσει άλλους δυο δίσκους πριν το ‘Mirror Reaper’, που καταπιάνονταν με θέματα όπως ο θάνατος και η παροδικότητα.

Ο θάνατος του ιδρυτικού μέλους και ντράμερ, Adrian Guerra, δεν έβαλε φρένο στο συγκρότημα, αφού ο Jesse Shreibman τον αντικατέστησε πίσω από τα τύμπανα. Στον καινούριο τους δίσκο, τα φωνητικά αναλαμβάνουν από κοινού ο Dylan Desmond (μπάσο) με τον Schreibman, όπως ακριβώς γινόταν με τον Guerra.

O εκλιπόντας ντράμερ όμως ακούγεται από το υπερπέραν στον δίσκο, και ξεπροβάλλει στα ηχεία όπως το φάντασμα στο εξώφυλλό τους. Πρόκειται για ηχογραφημένα φωνητικά που είχαν κρατήσει οι Bell Witch από το παρελθόν, και με αυτόν τον τρόπο θρηνούν για αυτόν και τον τιμούν ταυτόχρονα. Μια παρεμβολή που σίγουρα ενισχύει ακόμα πιο πολύ το εξωκοσμικό στοιχείο στο album.

Το ‘Mirror Reaper’ αποτελείται από ένα μόνο κομμάτι, διάρκειας 84 λεπτών, μέσα στο οποίο η μπάντα χτίζει βήμα-βήμα την ατμόσφαιρα που θέλει να περάσει στον ακροατή.

Το μακρύ ταξίδι μέσα στις doom μελωδίες τους ξεκινάει με αργό, βαρύ και ασήκωτο tempo, τα growls που ακούγονται στο ξεκίνημα σε συνδυασμό με το εξώφυλλο σε βάζουν κατευθείαν στο κλίμα για το τι θα ακούσεις στη συνέχεια.

Για περίπου 17 λεπτά ο δίσκος εξελίσσεται μέσα στο ίδιο μοτίβο, μέχρι να γίνει η πρώτη αλλαγή και να κατέβει ακόμα μια ταχύτητα. Πιο μελαγχολικός, πιο σκοτεινός, πιο ήρεμος, με πιο γλυκά φωνητικά σε κάποια σημεία έως ότου να βαρύνει ξανά και να επανέλθουν τα growls.

Αυτή η εναλλαγή συνεχίζεται μέχρι το τέλος, με αποτέλεσμα να πλάθεις μια ιστορία στο μυαλό σου και να νομίζεις πως ολόκληρο το album είναι το soundtrack της ταινίας της.

Έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί η νέα δουλειά των Bell Witch και όχι ακούγοντας μεμονωμένα μέρη του 84λεπτου ενιαίου τραγουδιού, αφού η μπάντα έχτισε τον δίσκο για να ακουστεί μονοκοπανιά, ώστε να σου μεταδώσει ατόφια την doom ατμόσφαιρά του.

Πρόκειται για μια φρέσκια δουλειά που με ενθουσίασε και σίγουρα περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη κυκλοφορία τους.