More
    Αρχική Αφιερώματα ‣ Κείμενα Black Keys - Turn Blue: Ένας δίσκος που ακούγεται από το εξώφυλλο

    Black Keys – Turn Blue: Ένας δίσκος που ακούγεται από το εξώφυλλο

    Aν υπάρχει μια σύγχρονη rock μπάντα με έντονες blues επιρροές, αυτή είναι οι Black Keys.

    3 χρόνια μετά την κυκλοφορία του ισοπεδωτικού ‘El Camino’, οι Dan Auerbach και Patrick Carney κυκλοφορούν σαν σήμερα το 2014, το 8ο άλμπουμ τους, ‘Turn Blue’.

    - Advertising -

    Mια ηχογράφηση, προϊόν μακράς και επίπονης διεργασίας, με το δίδυμο να κλείνεται στο Key Club Studio του Βenton Harbor για μήνες. Ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Auerbach μάλιστα είχε δηλώσει:

    «Φεύγαμε από το κτήριο μία φορά στις δύο εβδομάδες.

    Ήταν σαν να βρισκόμαστε σε ένα πλοίο, στη μέση του ωκεανού.»

    Aπόρροια του δύσκολου εκείνη την περίοδο χωρισμού του frontman, το ‘Turn Blue’ αποτελεί μια επιμελημένη συνουσία διαφορετικών ήχων που ισορροπεί δυναμικά ανάμεσα στην κατάθλιψη και στην αισιοδοξία.

    Dan Auerbach και Patrick Carney

    Ο τίτλος θα μπορούσε κάλλιστα να συνοψίσει το ύφος και την ατμόσφαιρα της εν λόγω δισκογραφικής δουλείας.

    Eπιστροφή στις ρίζες για τους Αμερικανούς με έντονες blues rock βάσεις, τη στιγμή που χαρακτηριστικές soul και psychedelic πινελιές κάνουν την εμφάνισή τους, αποδίδοντας μια επιπλέον ιδιαιτερότητα και συνθέτοντας ένα διαφορετικό από τα προηγούμενα δημιούργημα.

    Ο δίσκος ξεκινά με την απαλότητα του ‘Weight of Love’, ένα κομμάτι του οποίου η εκτεταμένη εισαγωγή, αγκαλιάζει το εξαιρετικό κιθαριστικό σόλο, πραγματοποιώντας ένα εμφατικό, επικό μπάσιμο για την συνέχεια.

    Mε σκοτεινή και ταξιδιάρικη διάθεση, τραγούδια όπως το ‘Τurn Blue’, ‘In Time’ και ‘Year in Review’ ρολάρουν ευχάριστα την ακρόαση, ενώ επιτυχίες όπως το ‘Bullet in a Brain’ και ‘It’s up to you’ προσδίδουν μια επιπλέον ξεσηκωτική νότα.

    Επίσης από τα κρυφά στολίδια του συγκεκριμένου άλμπουμ δεν θα μπορούσαμε να μη σταθούμε στα ‘Waiting on Words’ και ‘Ιn our Prime’.

    Άριστα γεμίσματα στο αρμόνιο από τον παραγωγό Brian Burton και groovy ηχητικά μιξαρίσματα, σε δύο μπαλάντες που σε μεταφέρουν σε ξέγνοιαστες μουσικές εποχές.

    Στο ίδιο μήκος κύματος, ξεπετάγεται και το ’10 lovers’, σε μία απόπειρα έντονα προβληματισμένης διάθεσης, με εξίσου ενδιαφέρουσες και εμπνευσμένες ηχητικές συνθέσεις.

    Ωστόσο αν υπάρχει ένα τραγούδι το οποίο ξεχωρίζει και βρίσκεται μια ταχύτητα πιο μπροστά απ τα υπόλοιπα, αναμφίβολα αυτό είναι το lead single, ‘Fever’.

    Catchy ρυθμός και εσωστρεφής στίχος, συνδυάζει επιδέξια τις ενορχηστρωτικές πρωτοτυπίες και τα υψηλά φωνητικά, δίνοντας πνοή σε μία από τις μεγαλύτερες ραδιοφωνικές επιτυχίες του συγκροτήματος.

    Προσωπικά, highlight στο ‘Turn Blue’ θα χαρακτήριζα και τον επίλογο του, που δεν είναι άλλος από το ‘Gotta Get Away’.

    Ακόμα και αν μοιάζει λίγο με ξένο σώμα που δεν κουμπώνει πλήρως με την ιδιοσυγκρασία του δίσκου, πρόκειται για ένα άκρως χορευτικό και ηλιόλουστο rock n’ roll κομμάτι, εμπνευσμένο από τον πρόσφατο χωρισμό του Auerbach με την τότε σύζυγό του, Stephanie Gonis.

    Τραγούδι βγαλμένο από roadtrip, κέρδισε την τελευταία θέση μετά από επιμονή του Carney, ο οποίος επιθυμούσε ένα πιο ανεβαστικό τρόπο για το κλείσιμο της αυλαίας.

    Με άλλα λόγια, το ‘Turn Blue’ αποτέλεσε μια διαφορετική προσέγγιση των Black Keys στην προσπάθειά τους να ανταποκριθούν στο υψηλό πήχη που είχαν θέσει τα προηγούμενα χρόνια.

    Χωρίς να αποτελεί το καλύτερο άλμπουμ που έχουν κάνει ποτέ, πειραματίστηκαν και δημιούργησαν ένα ιδιαίτερα πολύχρωμο άλμπουμ, που προσέφερε ποικίλα ερεθίσματα στο κοινό τους, κάνοντάς το από το πλέον αγαπητά τους.

    Παρότι η δισκογραφική τους συνέπεια δεν επιδέχεται αμφιβολία, ο συγκεκριμένος δίσκος ανέδειξε την μαεστρία με την οποία οι εναλλακτικές διαθέσεις μιας μπάντας δύνανται να αφομοιώνονται στην ψυχοσύνθεσή της, δίχως να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της, σμιλεύοντας παράλληλα την προσωπικότητά της.

    Ακούστε όλο το άλμπουμ στο Spotify: