Η Cat Power έχει αποφασίσει να αφιερώσει τα τελευταία της χρόνια στον Bob Dylan, και μάλιστα σε μια συγκεκριμένη στιγμή της επικής πορείας του ιστορικού καλλιτέχνη. Λίγες φάσεις της ροκ μουσικής είναι σημαντικότερες ή έχουν μελετηθεί περισσότερο από την στροφή του Dylan στον ηλεκτρικό ήχο.
Η βασικότερη ίσως καταγραφή του γεγονότος αυτού, είναι η ζωντανή εμφάνιση του στο Royal Albert Hall, όπως έμεινε, που όμως στην πραγματικότητα δεν έγινε ποτέ εκεί, αλλά στο Free Trade Hall του Μάντσεστερ. Βλέπετε όμως, τα bootlegs της εποχής ανέφεραν το Royal Albert Hall ως τόπο διεξαγωγής και αυτό έμεινε και είναι ο λόγος που στην επίσημη κυκλοφορία της συναυλίας το 1998, το Royal Albert Hall βρίσκεται μέσα σε εισαγωγικά.
Αυτό ακριβώς ήρθε να μας τραγουδήσει κάθε η υπέροχη Cat Power, που βρέθηκε στο Floyd το βράδυ της 30ης Μαΐου, λίγες μέρες μετά την επέτειο τόσο της αρχικής συναυλίας (17/5/1966), όσο και από τα γενέθλια του Dylan (24/5).
Εμείς μπήκαμε στο γεμάτο Floyd γύρω στις 21:30 και πιάσαμε μια θέση αρκετά μπροστά και κεντρικά. Πέρα από τα κουρδίσματα και τις ετοιμασίες, εμφανίστηκε και ένα ζεστό τσαγάκι που τοποθετήθηκε στο σημείο που θα στεκόταν λίγο αργότερα η τραγουδίστρια. Γύρω στις 22:10 άρχισαν να ακούγονται κιθάρες, φυσαρμόνικες και όμορφες φωνές που τραγουδούσαν όμορφους στίχους γραμμένους τόσα χρόνια πριν.
Η Cat Power έχει μάθει πλέον το υλικό της καλά. Γνωστή χρόνια τώρα εξάλλου για τις διασκευές της, εδώ προσδίδει στα λόγια του Dylan τη δική της ταυτότητα, τα κάνει δικά της χωρίς να τα αλλάζει, μια φωνητική στροφή, ένα κράτημα παραπάνω, πάντα τόσο όσο για να το φέρει στα μέτρα της και να αναγνωρίζεις το καινούργιο μέσα στο παλιό (και μη ξεχνάμε πως μιλάμε για τραγούδια που ο Dylan δεν διστάζει καθόλου να τα κάνει εντελώς αγνώριστα στις δικές του ζωντανές εμφανίσεις).
Γνωρίζοντας Λοιπόν ακριβώς το τι θα παιχτεί ακροατές και καλλιτέχνες μπορούν να εστιάσουν στην δύναμη αυτών των τραγουδιών. Και τι τραγούδια έτσι; Η Cat Power ακολουθεί πιστά την αρχική ιδέα της συναυλίας αυτής. Αυτό σημαίνει πως το πρώτο μισό είναι γεμάτο με ακουστικά τραγούδια και στο δεύτερο μισό έχουμε την ηλεκτρική έκρηξη ενός γεμάτου συγκροτήματος που το 1966 οδήγησε πολύ κόσμο να αποκαλέσει μέχρι και προδότη τον Dylan.
Εδώ όμως, το 2025, είχαμε μόνο εκδηλώσεις χαράς και αγάπης. Η φωνή της ερμηνεύτριας μαγική, ο ήχος πεντακάθαρος, χωρίς να λείπουν και κάποια μικρά προβλήματα. Φαινόταν πως κάτι δυσκόλευε την Cat Power στα πρώτα τραγούδια, και όσο κι αν βοήθησε το τσάι, λίγο πριν το ‘Visions of Johanna’ χρειάστηκε δύο στιγμές παραπάνω για να ετοιμαστεί πηγαίνοντας στην άκρη της σκηνής, επιστρέφοντας όμως πανέτοιμη με τη βοήθεια από το ζεστό χειροκρότημα του κοινού.
Μου έκανε αίσθηση ο τρόπος που στεκόταν στη σκηνή. Ακίνητη μεν, αλλά με τόση κίνηση στα χέρια και στο σώμα, έπαιζε με το μικρόφωνο, μετακινούσε το πρόσωπο της για να βγάλει τον σωστό ήχο που ήθελε, πότε λίγο πιο κοντά, πότε λίγο πιο μακριά, ενίοτε οριακά και χωρίς την βοήθεια του μικροφώνου. Τα λόγια του Dylan λένε άπειρες ιστορίες, αλλά η Cat Power μπόρεσε να χωρέσει και μερικές δικές της, Όπως για τις μέρες της στο λύκειο που δοκιμάζεται διάφορες περίεργες ουσίες και στο ράδιο και κάποιο λόγο έπαιζε ξανά και ξανά το ‘Desolation Row’.
Το ‘Mr. Tambourine Man’ το αφιέρωσε σε όλα αυτά τα παιδιά ανά το κόσμο που δεν θα μπορέσουν να ακούσουν ποτέ τους αυτό το τραγούδι και δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τι περνούσε από το μυαλό της εκείνη τη στιγμή. Ήταν ένας θαυμάσιος τρόπος να κλείσει το πρώτο μισό της βραδιάς. Με το κλείσιμο αυτού του τραγουδιού, η Cat Power έστριψε το βιβλίο στίχων της προς το κοινό, με μια ολόκληρη σελίδα να γράφει με μεγάλα γράμματα την λέξη ELECTRIC και μέσα σε ελάχιστα λεπτά τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος είχαν πάρει τις θέσεις τους.
Προσωπικά, δεν θα είχα κανένα θέμα αν ολόκληρη συναυλία συνέχιζε σε αυτό το ακουστικό μοτίβο (και τι δε θα έδινα για να ακούσω, ας πούμε, το ‘Don’t Think Twice, It’s All Right)’, αλλά είπαμε, αυτή δεν ήταν μια απλή συναυλία-γιορτή για τον Dylan συνολικά. Το δεύτερο μέρος, όπως έπρεπε, ανέδειξε τη δύναμη της μπάντας, την δύναμη του ήχου που βγαίνει από μια συλλογική προσπάθεια και σε πάει σε νέους κόσμους.
Τα τραγούδια τα ξέρουμε, είναι παλιά, αλλά η ιδέα παραμένει τόσο φρέσκια, ακόμα και σήμερα. Μιλάμε για τραγούδια που άνοιξαν το δρόμο για άπειρους καλλιτέχνες παγκοσμίως που ξαφνικά είδαν πως υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος εκεί έξω. Ο Dylan άναψε την φλόγα και η Cat Power (και πόσοι άλλοι) την κρατάει ζωντανή.
Κλείσιμο, φυσικά, με το ‘Like A Rolling Stone’, με το τελευταίο ρεφρέν να ανήκει δικαιωματικά στο πλήθος του Floyd, στο κάθε άτομο που βρέθηκε εχθές σε αυτό το υπέροχο live. Τι είναι ροκ; Είναι μια ακουστική κιθάρα και ένας νεαρός το 1966. Είναι ηλεκτρικές κιθάρες και μπάσα και ντραμς και ένας χώρος γεμάτος με αγάπη το 2025. Είναι η υπόσχεση για κάτι διαφορετικό, για νέους ουρανούς, καθαρούς, που θα γεμίζουν μόνο με μουσική.
Cat Power setlist – Floyd / 30/05/2025 setlist:
She Belongs to Me
4th Time Around
Visions of Johanna
It’s All Over Now, Baby Blue
Desolation Row
Just Like a Woman
Mr. Tambourine Man
Tell Me, Momma
I Don’t Believe You (She Acts Like We Never Have Met)
Baby, Let Me Follow You Down
Just Like Tom Thumb’s Blues
Leopard-Skin Pill-Box Hat
One Too Many Mornings
Ballad of a Thin Man
Like a Rolling Stone
