Chelsea Wolfe – Hiss Spun

Chelsea Wolfe - Hiss Spun / Εξώφυλλο
Chelsea Wolfe - Hiss Spun / Εξώφυλλο

Εφιάλτης.

Αυτή είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο τη μουσική της Καλιφορνέζας Chelsea Wolfe, η οποία τα τελευταία χρόνια κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο του σκοτεινού ήχου. Και ο νέος δίσκος της Wolfe, ‘Hiss Spun’, έρχεται για να μας οδηγήσει σε μια νέα εφιαλτική περιπέτεια, μετά το σκοτεινό αλλά… άγουρο ‘Pain Is Beauty’ του 2013 και το αριστουργηματικό ‘Abyss’ του 2015. Το στοιχείο που απογείωσε το ‘Abyss’ και το βοήθησε να ξεχωρίσει από τους προκατόχους του είναι το γεγονός ότι η Αμερικανή έχει βρει τον εαυτό της, έχει κατασταλάξει καλλιτεχνικά, έχει αγκαλιάσει το σκοτάδι μέσα της και κινείται μουσικά και αισθητικά μέσα σε αυτό το εφιαλτικό πλαίσιο που της ταιριάζει απόλυτα. Το ‘Hiss Spun’ είναι ακόμα ένα βήμα παραπάνω, ένα σκαλοπάτι πιο κοντά στη μουσική θέωση, συνεχίζοντας την ανοδική δισκογραφική πορεία της.

Μουσικά, η ατμόσφαιρα έχει βαρύνει λίγο περισσότερο σε σχέση με τους προκατόχους του δίσκου, τα gothic στοιχεία παραμένουν, κυρίως στη συνολική αισθητική του δίσκου, όμως η μουσική κατεύθυνση κινείται περισσότερο προς το garage rock και το drone, ενώ η παραγωγή του Kurt Ballou (γνωστός εκτός των άλλων ως κιθαρίστας του metalcore συγκροτήματος Converge) φέρνει στην επιφάνεια μία πιο sludge πτυχή της Chelsea Wolfe και των συνεργατών της. Το drumming της Jess Gowrie έρχεται πλέον πολύ πιο έντονα στο προσκήνιο, ο πολυοργανίστας και «δεξί χέρι» της Wolfe, Ben Chisholm, είναι για ακόμα μια φορά εκεί για να δώσει το στίγμα του, ενώ τα κοφτά riffs του Troy Van Leeuwen (Queens of the Stone Age, Failure, A Perfect Circle) δίνουν ανά διαστήματα στον δίσκο μία doom metal διάσταση. Το μεγαλύτερο, όμως, όπλο του δίσκου παραμένει η ίδια η Wolfe. Αυτή η απόκοσμη, άλλοτε στοιχειωτική και άλλοτε γλυκύτατη soprano φωνή, γεμάτη συναίσθημα και εκφραστικότητα, που καταφέρνει να ακούγεται δαιμονισμένη και αγγελική την ίδια στιγμή.

Η επιλογή του ’16 Psyche’ ως single-προπομπό του δίσκου αποδεικνύεται σοφή, μιας και πρόκειται για το πιο trademark κομμάτι της Wolfe (μαζί με το ‘Static Hum’), με το αργόσυρτο riff, την υποβλητική noise ατμόσφαιρα και τα πιο heavy ξεσπάσματα του Van Leeuwens να συνοδεύουν τις φωνητικές μελωδίες και τους στίχους του ρεφρέν «I can’t, she said / I’d save you, but I can’t hide», ερμηνευμένους τόσο συναισθηματικά, να περνούν στο υποσυνείδητο από το πρώτο άκουσμα. Το θορυβώδες και βίαιο περιβάλλον χτίζεται περαιτέρω με το ‘Vex’ με τη δηλητηριώδη ατμόσφαιρα και τα growls που συνοδεύουν τη φωνή της Wolfe. Πίσω από τον θόρυβο μπορεί κανείς να συναντήσει την πιο dark folk πλευρά της Αμερικανής, με το ‘Two Spirit’ να θυμίζει τις παλιότερες δουλειές της, ‘The Grim And The Glow’ και ‘Pain Is Beauty’, με τον μινιμαλισμό της ακουστικής κιθάρας και τη σπαρακτική έκκληση της Wolfe «I want it back, I want it back / What was taken from me, I want it back».

Οι δύο αυτές όψεις του δίσκου, η θορυβώδης doom και η πιο γλυκιά darkfolk σμίγουν σε ορισμένες στιγμές του δίσκου, δημιουργώντας ένα μοναδικό υβρίδιο, αυτό που κάνει την Chelsea Wolfe τόσο ιδιαίτερη και που της έχει χαρίσει τα τελευταία χρόνια τον -ίσως υπερβολικό αλλά όχι άστοχο- τίτλο του «next big thing» στο σκοτεινό ήχο. Τα ‘The Culling’ και ‘Twin Fawn’ είναι τα δύο πιο τρανταχτά παραδείγματα αυτής της διασταύρωσης, με το καθηλωτικό drumming της Gowrie, τις εναλλαγές στην ατμόσφαιρα και τις πιο συναισθηματικές ερμηνείες της Wolfe, με αποκορύφωμα το pre-chorus του δεύτερου, όπου η Αμερικανή εξωτερικεύει όσο ποτέ πριν στον δίσκο το σκοτάδι που υποβόσκει στα έργα της.

Ο δίσκος μέσα στα 48 λεπτά του είναι ακόμα ένα άρτιο δείγμα της τέχνης της Chelsea Wolfe, η οποία καταφέρνει να κερδίσει το στοίχημα του επόμενου βήματος του αριστουργηματικού ‘Abyss’. Το ‘Hiss Spun’ δεν αντιγράφει τον προκάτοχό του, είναι διαφορετικό, μπολιασμένo με άλλα στοιχεία και διαφορετικές προθέσεις, παραμένει όμως πιστό στη δημιουργό του. Και αυτό είναι και το στοιχείο που αποδεικνύει πως το φαινόμενο Chelsea Wolfe δεν είναι απλά ένα εμπορικό καπρίτσιο μιας σκηνής που προωθεί το underground ως νέο mainstream. Πρόκειται για μία ταλαντούχα καλλιτέχνιδα που μπορεί να παντρεψει doom riffs, βγαλμένα από τα μουχλιασμένα καταγώγια των πρώιμων Black Sabbath με drone ατμόσφαιρα και μία gothic αισθητική, βγαλμένη από τα χρυσά βιβλία της 4AD από τη δεκαετία του ’80 και μέσα σε όλα αυτά καταφέρνει να ακούγεται μοναδική και ιδιαίτερη…