ADVERTISING

Chris Cornell: «Γιατί αγαπώ το ‘The Piper at the Gates of Dawn’ των Pink Floyd»

Ο τραγουδιστής των Soundgarden θυμάται την πρώτη φορά που άκουσε τον πρώτο δίσκο των Pink Floyd.

Ο Chris Cornell, frontman των Soundgarden, σε συνέντευξή του στο Team Rock, μίλησε για την ιδιαίτερη αγάπη που τρέφει για το ‘The Piper at the Gates of Dawn’ των Pink Floyd, δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Syd Barrett.

Γεγονός που μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι ίσως αυτή η ιστορική μπάντα και ο εμβληματικός Syd άσκησαν μία μικρή επιρροή και σε ένα από τα πιο γνωστά συγκροτήματα της σκηνής του Seattle.

Soundgarden - Rusty Cage

Εγώ και ο πρώτος μπασίστας των SoundgardenHiro Yamamoto, συγκατοικούσαμε. Μια μέρα χάζευα την συλλογή δίσκων του ιδιοκτήτη του σπιτιού. Ήξερα τους Pink Floyd αλλά δεν είχα ξαναδεί το ‘The Piper at the Gates of Dawn’. Το εξώφυλλο ήταν τόσο ασυνήθιστο!

Το έβαλα και δεν ακούγονταν όπως συνήθως, είχανε πιο σκοτεινή μουσική, δίσκους που άκουγαν άτομα που κάπνιζαν πολύ χόρτο, αλλά αυτό ήταν διαφορετικό. Θα μπορούσε να είναι δίσκος της βρετανικής indie rock εποχής δηλαδή θα μπορούσε να ‘χε κυκλοφορήσει στα μέσα των ’80s.

Περιλαμβάνει κάποια από τα πιο γνωστά τραγούδια των Pink Floyd, όπως το Astronomy Domine’ και το ‘Interstellar Overdrive’, και κάθε τραγούδι είναι φανταστικό.

Συνδέεται με μένα με έναν τρόπο που απλώς δεν μπορώ να περιγράψω, δημιουργεί μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα που κανένας άλλος δίσκος δεν μπορεί.

Έχει την ικανότητα να σε αποσυνδέει απ’ όπου βρίσκεσαι περισσότερο από κάθε δίσκο.

Είμαι επίσης μεγάλος θαυμαστής και του επόμενου άλμπουμ της μπάντας, ‘A Saucerful of Secrets’, αλλά για διαφορετικούς λόγους.

Γι’ αυτόν τον δίσκο ο Syd Barrett έγραψε μόνο ένα τραγούδι, το ‘Jugband Blues’. Αλλά εκτός του ‘Take Up Thy Stethoscope and Walk’ και του ορχηστρικού μέρους του Interstellar Overdrive’που είναι του Roger Waters, το The Piper at the Gates of Dawn’ οφείλεται, κατά κύριο λόγο στον Syd.

Μ’ αρέσουν και τα δύο αυτά άλμπουμ περισσότερο από τα υπόλοιπα που κυκλοφόρησαν οι Pink Floyd χωρίς τον Syd, σαν συγκρότημα αρένας (που παίζει σε μεγάλους συναυλιακούς χώρους).

Ίσως να φοβάμαι πολύ τα πλήθη.

Ως έφηβος, θυμάμαι όταν κυκλοφόρησε το ‘The Dark Side of the Moon’ το 1973. Στην Αμερική τότε, τους Pink Floyd τους προωθούσαν πάρα πολύ! Ήξερα όλα τα κομμάτια παρόλο που δεν είχα το δίσκο.

Για μένα, η χαρά των Pink Floyd είναι να πηγαίνω πίσω και να βλέπω τι είχαν κάνει πιο παλιά.

Το σημαντικό με το ‘The Piper at the Gates of Dawn’ ήταν η παράξενη αντίθεση της μουσικής, κάποιες φορές ιδιόρρυθμη και κάποιες άλλες ειδυλλιακή αλλά ταυτόχρονα απελπισμένη και λυπητερή. Δεν νομίζω πως άκουσα ποτέ άλλο δίσκο που αυτό το είδος της διχοτόμησης να είχε δουλέψει τόσο καλά.

Ο Syd Barrett, δεν το έκανε ποτέ να φανεί ως εφεύρεση.

Αφού ανακάλυψα αυτόν το δίσκο εκείνη τη μέρα στο Seattle, τον αγόρασα αρκετές φορές. Η αρχική έκδοση είχε μέσα το ‘See Emily Play’, αλλά η αμερικανική δεν το είχε. Μία από τις εκδόσεις είχε τη φωτογραφία με τα κεφάλια και τους ώμους των μελών της μπάντας.

Ζωγράφισα αυτήν την εικόνα στο πίσω μέρος του μπουφάν μου γιατί μου υπενθύμιζε το πώς με έκανε αυτός ο δίσκος να νιώθω.

Θέλεις να γίνεις μέλος της συντακτικής ομάδας μας;

Το RockRooster.gr αναζητά νέους συντάκτες. Αν λατρεύεις τη μουσική, τον κινηματογράφο και την αρθρογραφία, ίσως αυτό σε ενδιαφέρει.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Θέλεις να γίνεις μέλος της συντακτικής ομάδας μας;

Το RockRooster.gr αναζητά νέους συντάκτες. Αν λατρεύεις τη μουσική, τον κινηματογράφο και την αρθρογραφία, ίσως αυτό σε ενδιαφέρει.