Crippled Black Phoenix – Bronze

Crippled Black Phoenix - Bronze / Εξώφυλλο

Δύο χρόνια μετά το ‘White Light Generator’, οι Crippled Black Phoenix κυκλοφόρησαν στις αρχές του μήνα το νέο studio album τους, ‘Bronze’. Πριν καν κυκλοφορήσει, ο Justin Greaves, mastermind της μπάντας, μας είχε προϊδεάσει πως ο επικείμενος δίσκος θα εξέπληττε τους fans της μπάντας μιας και ο ήχος του απέχει πολύ από τους προηγούμενους. Οι δηλώσεις αυτές δεν πιστεύω πως ξάφνιασαν τους ανθρώπους που ακολουθούν εδώ και κάποια χρόνια τους Crippled Black Phoenix, αφού βασικό χαρακτηριστικό του συγκροτήματος είναι ο πειραματισμός και η εξερεύνηση διαφορετικών μουσικών μονοπατιών.

Η συνεργασία της μπάντας με την εταιρεία Season of Mist (Abbath, Mayhem, Rotting Christ, Saint Vitus, Septicflesh, Solstafir) σήμανε και μια πιο “σκληρή και σκοτεινή” στροφή στον ήχο της. Όχι πως καταλογίζω την αλλαγή του ύφους στη νέα δισκογραφική, απλά οι αλλαγές που έγιναν παντρεύτηκαν πολύ πετυχημένα και με το στυλ της εταιρείας. Δεν είναι εύκολο να εντάξεις σε ένα μόνο είδος την νέα αυτή εποχή των Crippled Black Phoenix, αφού κατάφεραν να χωρέσουν μια πληθώρα διαφορετικών μουσικών ερεθισμάτων μέσα σε έναν δίσκο. Αυτή η κίνηση του Justin Greaves ήταν αρκετά επίφοβη, αφού είναι πολύ εύκολο ένα τέτοιο εγχείρημα να αποτύχει. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση τα πράγματα δεν είναι έτσι. Με το ‘Bronze’, οι Crippled Black Phoenix απέδειξαν πως είναι η άξια μπάντα που, ο σχετικά μικρός αλλά φανατικός πυρήνας των θαυμαστών τους, ήξερε ήδη πως είναι. Το πάντρεμα των διαφορετικών ειδών τους έβγαλε ασπροπρόσωπους και τους οδήγησε σε έναν πρωτότυπο και διαφορετικό δίσκο.

Αναλυτικότερα, το ‘Bronze’ ανοίγει κινηματογραφικά με το ‘Dead Imperial Bastard’, έναν υπέροχο κάπως spacey προπομπό. Το ‘Devian Burials’ που ακολουθεί, αποτελείται από άκρως Sabbath-ικά riffs και “φλερτάρει” έντονα με ένα στυλ που θυμίζει Opeth και Porcupine Tree, πράγμα που συναντάμε και στο ‘No Fun’ αλλά και στο ένατο κομμάτι του δίσκου ‘Winning a Losing Battle’, χωρίς, όμως, στο πρώτο να λείπουν τα bluesy Floyd-ικά solo.

Μιλώντας για Floyd, ο Justin Greaves δεν θα μπορούσε να γράψει δίσκο χωρίς να εντάξει μέσα την βασική του επιρροή! Έτσι, φτάνουμε στο ‘Rotten Memories’, ένα ατμοσφαιρικό blues τραγούδι με Gilmour-ικές κιθάρες που “ενώνεται” με το πέμπτο κομμάτι του δίσκου, ‘Champions Of Disturbance, Pts.1&2’, με έναν ‘The Dark Side Of The Moon’ τρόπο που συνεχίζεται και κατά την διάρκεια του εννιάλεπτου κομματιού. Το ‘Goodbye Then’ που ακολουθεί, είναι ένα χαλαρό, ατμοσφαιρικό κομμάτι που μας προετοιμάζει για το ‘Turn to Stone’, το οποίο αποτελεί το μοναδικό ίσως τραγούδι του δίσκου με πιο παλιακό progressive ύφος, πράγμα που οφείλεται κατά έναν μεγάλο βαθμό και στα φωνητικά.

Το ‘Scared and Alone’ είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση που ξεκινάει με minimal/ambient κιθάρα και με τα φωνητικά της Belinda Kordic εξελίσσεται σε ένα από τα highlights του ‘Bronze’. Ο δίσκος κλείνει με το ‘We Are the Darkeners’, το οποίο μπαίνει με progressive αισθητική και αποτελεί το πιο δυναμικό κομμάτι του δίσκου, πράγμα εντελώς λογικό αφού ένας τόσο δυναμικός και διαφορετικός δίσκος πρέπει να κλείνει ανάλογα.

Όσο και να περιμέναμε κάτι διαφορετικό από τους Crippled Black Phoenix, κατάφεραν όντως να μας εκπλήξουν, αφού έκαναν πράγματα έξω από τα νερά τους, δεν φοβήθηκαν να πάνε την δουλειά τους ένα βήμα παραπέρα και να μας αποδείξουν, για μια ακόμα φορά, πως είναι μια μπάντα στην οποία μπορείς να βασιστείς αν θες να ακούσεις ποιοτική μουσική που σε κάνει να ταξιδεύεις.

Ο Justin Greaves είναι ένας χαρισματικός κιθαρίστας (της Gilmour-ικής σχολής και όχι μόνο) και κατάφερε να δημιουργήσει ένα άλμπουμ χωρίς, κατά την άποψή μου, fillers. Εκτός από το στούντιο, είναι εξαιρετικός και στα live, γι’ αυτό παροτρύνω όποιον έχει τη δυνατότητα να δει τους Crippled Black Phoenix, που έρχονται στην χώρα μας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.