Dave Mustaine: «Οι 10 δίσκοι που μου άλλαξαν τη ζωή»

Dave Mustaine (art by sirkrozz @DeviantArt.com)
Dave Mustaine (art by sirkrozz @DeviantArt.com)

Ο Dave Mustaine σε παλαιότερη συνέντευξή του στο TeamRock μίλησε για τα 10 σημαντικότερα άλμπουμ της ζωής του.

Ο «Dangerous Dave» αποκάλυψε τον πρώτο δίσκο που αγόρασε πιτσιρικάς, τον πιο αγαπημένο, αυτόν που για τον ίδιο ορίζει την metal μουσική, αυτόν με το αγαπημένο του εξώφυλλο και άλλες δουλειές που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο άλλαξαν τη ζωή του.

Πάμε να δούμε, λοιπόν, αναλυτικά τους 10 δίσκους που άλλαξαν τη ζωή του Dave Mustaine και μερικά από τα σχόλια που είχε να κάνει για την κάθε του επιλογή:

Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα

David Bowie – Changesonebowie (1976)

Το πρώτο άλμπουμ που πραγματικά είχα ήταν το ‘Hotter Than Hell’ των Kiss, αλλά αυτό το είχα κλέψει. Από το ‘Changesonebowie’, το ‘Diamond Dogs’ ήταν ένα από τα κομμάτια που αναζήτησα και το ‘Rebel Rebel’ ήταν cool. Πρέπει να πω πως οι στίχοι του ‘Diamond Dogs’ ταίριαζαν απόλυτα μαζί μου και με το πού πήγαινε η ζωή μου.


Ο δίσκος που μου θυμίζει το Λύκειο

UFO – Phenomenon (1974)

Είναι το ‘Phenomenon’ από τους UFO και το ‘Let There Be Rock’ από τους AC/DC. Αυτοί ήταν οι δύο δίσκοι που άκουγα περισσότερο εκείνη την περίοδο. Έπαιζε πάρα πολύ και ένας δίσκος των Black Sabbath αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος ήταν…


Ο αγαπημένος μου δίσκος

Led Zeppelin – Presence (1976)

Είναι δύσκολο να διαλέξω μόνο έναν δίσκο. Οι Diamond Head ήταν σπουδαίοι για μένα. Το ίδιο και πολλοί δίσκοι των Mercyful Fate. Θυμάμαι να οδηγούμε στις εθνικές οδούς με τον Hetfield και να ακούμε Venom και Motörhead συνέχεια. Αυτές οι μπάντες μου άρεσαν πραγματικά πολύ.

Αλλά αν βάλεις ένα όπλο στο κεφάλι μου, θα επέλεγα Led Zeppelin. Ακριβώς όταν κυκλοφορούσε το ‘Presence’, εγώ γινόμουν fan – ήμουν πολύ νέος όταν έβγαλαν τους πρώτους τους δίσκους.


O δίσκος που ορίζει την metal

Judas Priest – Sad Wings Of Destiny (1976)

Αυτός που ορίζει την metal για μένα; Θα πρέπει να πάω με τους Motörhead και το ‘No Sleep ’til Hammersmith’. Αλλά όταν μιλάμε για κλασική heavy metal, το ‘Sad Wings Of Destiny’ των Judas Priest είναι σίγουρα ένα από πιο σπουδαία έργα.


Ο δίσκος με τον οποίο ξεπέρασα το όριο ταχύτητας

Motörhead – Ace Of Spades (1980)

Επιστρέφω και πάλι στους Motörhead. Θα μπορούσα να πω πως το ‘Killers’ των Iron Maiden είναι και αυτό εκεί ψηλά. Ήταν ένας επίσης σημαντικός δίσκος για εμένα, αλλά το tempo δεν σου έσπαγε το λαιμό όπως τα κομμάτια των Motörhead. Είναι η τέλεια μπάντα για να γκαζώνεις… Ή να πηγαίνεις στη φυλακή!

Όταν έσκασε σαν κεραυνός το ‘Ace Of Spades’ των Motörhead


Ο δίσκος που κανείς δεν θα πίστευε ότι έχω

Aztec Camera – Love (1987)

Μπορείς να αντιληφθείς ότι οι άνθρωποι της metal που έχουν επιτυχημένες, μακροχρόνιες καριέρες, είναι συνήθως αυτοί που ακούν μουσική έξω από το προφανές βασίλειό τους, και που έχουν επιρροές εκτός της metal.

Αν απλώς επαναλαμβάναμε αυτό που κάνει ο περίγυρός μας, τότε δεν θα εξελισσόμασταν.

Επίσης, έχω και ένα single των Scritti Politti με τίτλο ‘Wood Beez’.


Το αγαπημένο μου εξώφυλλο δίσκου

Pink Floyd – Wish You Were Here (1975)

Αυτό είναι εύκολο. Θα πω το ‘Wish You Were Here’ των Pink Floyd, αυτό με την χειραψία των δύο τύπων και με τον έναν να φλέγεται.

Pink Floyd - 'Wish You Were Here' / Εξώφυλλο


Ο πιο υποτιμημένος δίσκος όλων των εποχών

Angel – Angel (1975)

Ήταν στην Casablanca Records. Είχαν αυτόν τον αξιόλογο κιθαρίστα που ονομάζεται Punky Meadows και τον οποίο κορόιδευε ο Frank Zappa σε τραγούδια του.

Αλλά είχε σπουδαία κομμάτια όπως τα ‘Tower’ και ‘Any Way You Want’.

Και ο τραγουδιστής είχε πολύ περίεργη φωνή. Ήταν μία από τις αγαπημένες μου μπάντες ενώ μεγάλωνα.

Πάντα σκεφτόμουν να κάνω μία διασκευή στο ‘Tower’.


Ο δίσκος που θέλω να ακουστεί στην κηδεία μου

Johnny Winter – Still Alive And Well (1973)

Δεν ανυπομονώ να πεθάνω! Δεν φοβάμαι το να πεθάνω και έχω ξαναπεθάνει μία φορά στο παρελθόν, αλλά το να μην ζεις πια και να μην μπορείς να μοιραστείς τη ζωή; Αγαπώ την οικογένειά μου, αγαπώ την μπάντα μου, αγαπώ τη ζωή μου όπως είναι τώρα και η καριέρα μου πάει περίφημα.


Ο δίσκος για τον οποίο θέλω να με θυμούνται

Megadeth – Dystopia (2016)

Με το να βελτίωσα τον τρόπο που παίζω και γράφω, την επανασύνδεση με τον David Ellefson και με τον Kiko [Loureiro] να είναι ένας γαμ… απίστευτος κιθαρίστας, θα πρέπει να διαλέξω το ‘Dystopia’ τώρα.

Είμαι ενθουσιασμένος επειδή μπορώ να κάνω πράγματα στη γρήγορη μέταλ, αλλά με το να έχω το μουσικό βάθος του Kiko και τον Ellefson να «φυλάει το φρούριο», πραγματικά ανυπομονώ για τον επόμενο δίσκο. Ξεκίνησα να το σκέφτομαι σχεδόν την ημέρα που φύγαμε από το studio έχοντας ολοκληρώσει το ‘Dystopia’.

Έτσι λειτουργώ.