Ενόσω γράφω αυτά τα λόγια ακόμα πασχίζω να συνειδητοποιήσω πως ένα από τα εφηβικά μου όνειρα (και πολλών επαναστατικών millenial) πρόκειται να γίνει επιτέλους πραγματικότητα με τους Green Day να εμφανίζονται ως headliners στο Ejekt Festival.
Προσμένουμε μια ιστορική εμφάνιση, που θα πυροδοτήσει πληθώρα συναισθημάτων υπό τα τα έντονα punk rock ξεσπάσματα με τα οποία μεγαλώσαμε και αγαπήσαμε, αλλά χρωματισμένη επίσης με τις πολλαπλές αποχρώσεις της νοσταλγίας, καθώς η συναυλία τους έρχεται ετεροχρονισμένα σε σχέση με τις οργισμένες, εφηβικές προσδοκίες μας. Η αναμονή όμως άξιζε τον κόπο, τα χρόνια και βαίνει πλέον στο τέλος της. Απομένει μόνο να περάσει στην ιστορία, και εμείς, που θα τη ζήσουμε, μαζί της.
Η μπάντα που έγινε το σύμβολο μιας γενιάς, που κατέκτησε οπαδούς γεμίζοντας αρένες σε ολόκληρο τον κόσμο, που κατάφερε να επαναπροσδιορίσει το punk/ pop rock ιδίωμα σε βαθμό που όχι μόνο το επανέφερε στο προσκήνιο αλλά στην κορυφή των charts με αποτέλεσμα να λάβει δριμεία κριτική και να αποκηρύσσεται από εξίσου μεγάλη ομάδα οπαδών, αλλά κατάφερε να επικρατήσει γίνοντας σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς, ξεκίνησε ταπεινά από το Rodeo το 1987 με έναν και μοναδικό στόχο: να κατακτήσει μια θέση στα μουσικά δρώμενα.
Ο Billie Joe Armstrong, Mike Dirnt και ο Tré Cool, η τριάδα που πάνω από 30 χρόνια και με 14 full length albums, παραμένει στο προσκήνιο της ευρύτερης rock σκηνής, δημιούργησε την δική της, πλέον γνώριμη και οικεία, μουσική φόρμουλα: καθαρές μελωδίες, γρήγορες κιθάρες, δυνατά ντραμς και δυναμικό μπάσο, η οποία προσφέρεται τόσο στις μελαγχολικές μπαλάντες όσο στα τραχιά και γρήγορα κομμάτια που έμελλαν να γίνουν κάτι από παραπάνω από τραγούδια, συνθήματα μιας εποχής και γενιάς.
Ωστόσο, τα διαφορετικά και ανόμοια μεταξύ τους άλμπουμ που διακρίνουν την πορεία των Green Day μέχρι σήμερα, μαρτυρούν την τάση να αναδημιουργούν τους εαυτούς τους και την ταυτότητα της μπάντας διατηρώντας ως κοινό παρονομαστή, και σήμα κατατεθέν, την επαναστατική αισθητική που δεν φοβάται να συγκρουστεί και να χλευάζει το κατεστημένο.
Οι Green Day έρχονται στο προσκήνιο ήδη από το δεύτερο full length, ‘Kerplunk’ (1992), το πρώτο που σημείωσε εμπορική επιτυχία παρά την ανεξάρτητη παραγωγή του, κατακτώντας το κοινό χάρη στην ακατέργαστη γοητεία του δίσκου, την αμεσότητα του, το εύθυμο tempo και τα σύντομα, ρυθμικά και πιασάρικα τραγούδια. Το συγκεκριμένο άλμπουμ, που ακόμα θεωρείται ορόσημο στην δισκογραφία τους, ανοίγει τον δρόμο της επιτυχίας και τους βγάζει οριστικά την ταμπέλα του underground σχήματος.
Η πραγματική καμπή φτάνει δύο χρόνια αργότερα, το 1994, με το ‘Dookie’ να κυκλοφορεί από την major δισκογραφική Reprise Records και να σημειώνει άμεση επιτυχία καθώς κατακτά ραδιόφωνα και charts με την εφηβική της ορμή, τις γκρουβάτες μελωδίες, τους καταιγιστικούς ρυθμούς, και τις σκληρές κιθάρες.
Green Day – Dookie: Η ραψωδία μιας ταραχώδους εφηβείας
Το ‘Dookie’ ισοσταθμίζει, με τον τρόπο αυτό, κυνικούς και απαισιόδοξους στίχους σχετικά με την απάθεια, την πλήξη και κοινωνική αποσάθρωση, με τους οποίους ταυτίζονται χιλιάδες νέοι, με μελαγχολικά ξεσπάσματα και ανάλαφρα ή και χιουμοριστικά κομμάτια. Τα singles ‘Longview’, ‘Basket Case’, ‘When I Come Around’, και ‘She’ αναμφίβολα αποτελούν τα κορυφαία τραγούδια ενός άλμπουμ που αντέχει, αγέρωχα, στο πέρασμα του χρόνου ενώ δικαιωματικά πλέον, θεωρείται κλασικός δίσκος ο οποίος χάραξε τον δρόμο για πολλαπλούς καλλιτέχνες που ακολούθησαν την πορεία της μπάντας.
Η μπάντα δεν επαναπαύεται όμως στην επιτυχία της και αλλάζει ριζικά κατεύθυνση με το επόμενο πόνημα της, ‘Insomniac’, που κυκλοφορεί μόλις ένα χρόνο αργότερα από την ίδια δισκογραφική εταιρεία, δημιουργώντας ένα άλμπουμ ιδιαίτερα σκοτεινό το οποίο, αναμενόμενα, δεν μπορεί να συναγωνιστεί με τον προκάτοχό του αν και παραμένει ενδιαφέρον και ιδιαίτερο, με κομμάτια όπως το ‘Walking Contradiction’, ‘Brain Stew’ και ‘Geek Stink Breath’.
Αυτή η απρόσμενη αλλαγή κατεύθυνσης, προσφέρει εντέλει το έναυσμα ώστε οι Green Day να πειραματιστούν περισσότερο και να εξερευνήσουν νέα μουσικά μονοπάτια, ενώ αποκορύφωμα αυτής της μουσικής αναζήτησης και καλλιτεχνικής ανησυχίας αποτελεί η κυκλοφορία του ‘Nimrod’ (1997), ενός ιδιαίτερα ανομοιογενή άλμπουμ που παντρεύει διαφορετικές μουσικές επιρροές, χαρίζοντάς μας κάποια από τα εμβληματικότερα τραγούδια όπως το ‘Nice Guys Finish Last’, το ζωηρό ‘King For A Day’ που έγινε συναυλιακός θεσμός, την μπαλάντα ‘Good Riddance (Time of your life)’, και το δυναμικό ‘Hitchin a Ride’.
No rest for the wicked θα μπορούσε να είναι άνετα το motto της μπάντας καθώς με την κυκλοφορία τους ‘Warning’ (2000) που εγκαινιάζει την νέα χιλιετία, πάλι αλλάζουν κατεύθυνση.
Οι κιθάρες γίνονται λιγότερο αιχμηρές, οι χαμηλές νότες του μπάσου έρχονται στο προσκήνιο. Αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα αρκετά ώριμο δίσκο από τους Green Day, τόσο στιχουργικά όσο και μελωδικά, το οποίο αδικήθηκε από το κοινό και τους οπαδούς της μπάντας με αποτέλεσμα να ξεχαστεί γρήγορα από το κοινό, μολονότι περιέχει κάποια ακατέργαστα διαμάντια όπως το προσωπικά αγαπημένο, και σκοτεινό ‘Misery’, το ομότιτλο, σαρκαστικό, ‘Warning’, το μελαγχολικό ‘Macy’s Day Parade’ και το επίσης συναυλιακό, θορυβώδες και αντιδραστικό ‘Minority’.
Η δεύτερη στροφή στην καριέρα τους, όμως, θα έρθει τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2004, με ένα άλμπουμ-ορόσημο, ένας πραγματικός σταθμός που έγινε κοινωνικο-πολιτικό και καλλιτεχνικό μανιφέστο: το ‘American Idiot’. Ένας δίσκος που επαναπροσδιόρισε τα μουσικά δρώμενα και επανέφερε δυναμικά στο προσκήνιο τους Green Day με μια ώριμη, σκοτεινή και προσεγμένη rock opera, ένα concept album που αποτυπώνει το αίσθημα αποτυχίας, άρνησης και γενικευμένης δυσφορίας της αμερικανικής κοινωνίας στην μετά 11η Σεπτεμβρίου εποχή.
Αυτή η μεταιχμιακή, βίαιη κοινωνία που χαρακτηρίζεται από προπαγανδιστικό λόγο, παραπληροφόρηση, πολιτική πόλωση, παράνοια και κυρίως αποξένωση και οργή, παίρνει συγκεκριμένη μορφή μέσα από τα αιχμηρά, φλογερά τραγούδια του δίσκου και παραμένει τρομακτικά επίκαιρη 20 χρόνια αργότερα.
Η μπάντα επανασυστήνεται στο κοινό, σημειώνει ρεκόρ πωλήσεων και εκπλήσσει τους ακροατές τα δυναμικά, ακόμα και εννιάλεπτα τραγούδια μεταξύ των οποίων το εμβληματικό ‘Jesus of Suburbia’ που μας συστήνει τον St. Jimmy, τον (αντί)ήρωα που με την χειροβομβίδα σε σχήμα καρδιάς στο χέρι, μας συντροφεύει σε αυτό το αντιδραστικό ταξίδι, από το εναρκτήριο ‘American Idiot’ μέχρι το ‘Whatsername’. Πραγματική κατάθεση ψυχής. Η κληρονομιά του, απλά τεράστια.
Το επόμενο βήμα των Green Day, ο διάδοχος αυτού του magnum opus, είναι ένα εξίσου πυκνό, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, και ποιοτικό άλμπουμ που συνεχίζει να καταπιάνεται με τα κοινωνικό-πολιτικά δρώμενα της εποχής και σκιαγραφεί την αγωνία, την αποσάθρωση, την ανισότητα και εν τέλει την κατάρρευση που χαρακτηρίζει τον 21ο αιώνα με το ’21st Century Breakdown’ (2009). Άλλος ένας concept δίσκος, με ένα ζευγάρι αυτή τη φορά να αφηγείται τις ιστορίες που κρύβονται ανάμεσα στις λέξεις και ακροβατούν μεταξύ των πλούσιων συνθέσεων, ηλεκτρισμένων riff και δυναμικών drums.
Δεν λείπουν οι μελαγχολικές στιγμές όπως το ’21 Guns’ και ‘Last Night On Earth’, μαζί με σκληρότερες συνθέσεις όπως το ‘Know Your Enemy‘, ‘Peacemaker’ ή το ομότιτλο ’21st Century Breakdown’.
Ακολουθεί μια έντονα μεταβατική περίοδο, που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στην επιεικώς άχρωμη τριλογία ‘¡Uno!¡Dos!¡Tres!’ (2012). Τα τρία άλμπουμ βγαίνουν σε απόσταση λίγων μηνών μεταξύ τους αλλά στο σύνολό της η δημιουργία αυτή, αν και μεγαλεπήβολη, χαρακτηρίζεται από αδύναμες συνθέσεις, με ελάχιστες εμπνευσμένες εξαιρέσεις όπως τα ‘Nuclear Family’, ‘Stray Heart’, ‘X-Kid’. Πιασάρικες μελωδίες, γρήγοροι ρυθμοί, προσβάσιμοι στίχοι και εύκολα ρεφρέν αλλά με σαφώς λιγότερα punk rock στοιχεία. Στιχουργικά και μουσικά υστερεί σε σχέση με ό,τι έχουν δημιουργήσει μέχρι στιγμής και παραμένει η δεύτερη σκιώδης στιγμή της καριέρας της μπάντας.
Η επόμενη κίνηση τους αποδεικνύει ότι οι Green Day, όταν το θελήσουν, είναι σε θέση να αντισταθμίσουν την άνιση και ανορθόδοξη πορεία τους παραμένοντας επίκαιροι.
Το ‘Revolution Radio’ (2016) είναι ένας δίσκος που φέρει την παλιά αίγλη τους στο προσκήνιο αν και με κάπως κομμένες ταχύτητες, μελωδικούς ρυθμούς και την βασική τους συνταγή να παραμένει απαράμιλλη: γνήσιο, αγριεμένο κατά καιρούς rock με άρτια riff, και βασικά μοτίβα την σκιαγράφηση της κοινωνίας και της αποσάθρωσης της μέσα από τα (social) media, τις κοινωνικές ανησυχίες, αλλά και τις υπαρξιακές, ενδόμυχες στιγμές.
Το Revolution Radio αποτελεί ένα πολύ αξιόλογο δίσκο που επαναφέρει στο προσκήνιο την μπάντα, χαρίζοντας δυνατές στιγμές με τα ‘Still Breathing’, ‘Bang Bang’, το ομότιτλο τραγούδι και το προσωπικά αγαπημένο ‘Troubled Times’.
Τέσσερα χρόνια μετά, στο λυκαυγές μιας πανδημίας, οι Green Day επιστρέφουν με το αμφιλεγόμενο ‘The Father of All Motherfuckers’ (2020), έναν δίσκο που διχάζει τους οπαδούς ήδη από το εξώφυλλο καθώς μοιάζει να θέλουν να στοχοποιήσουν τους ίδιους τους εαυτούς, το παρελθόν τους και τις επιτυχίες τους. Κανένας δεν κατάλαβε αν όντως αυτός ήταν ο σκοπός ή αν απλά η έμπνευση στέρεψε.
Εξαιρετικά σύντομος, μόλις 27 λεπτά σε διάρκεια, φαλτσέτα, άγευστες συνθέσεις που δεν προσφέρουν ιδιαίτερες συγκινήσεις. Ίσως η πρώτη αδύναμη στιγμή της καριέρας τους ή ίσως η απόδειξη πως η πραγματική καλλιτεχνική ελευθερία έγκειται στο να μην σε νοιάζει το τι θα πει ο κόσμος για σένα και απλά να κάνεις ό,τι γουστάρεις.
Μεσολαβεί άλλη μια τετραετία μέχρι οι Green Day επιστρέψουν στα μουσικά δρώμενα το 2024 με νέο άλμπουμ, πιο ώριμο σε ύφος και με ανανεωμένο ήχο, με την κυκλοφορία του ‘Saviors’ (2024) με τον ιστορικό πλέον παραγωγό Rob Cavallo να αναλάβει τα ηνία. Ένα άλμπουμ φρέσκο, από άποψη συνθέσεων, για τα δεδομένα της μπάντας, πυκνούς, άλλοτε garage και άλλοτε grunge ήχους και νοσταλγικές μπαλάντες.
Κανένα μεγαλεπήβολο ή επαναστατικό σχέδιο ούτε πρόθεση να συστηθούν τώρα στην Gen Z (με την οποία βρίσκονται σε συνεχές διάλογο) αλλά διάθεση να αποδείξουν πως παραμένουν δημιουργικοί, με όρεξη για αυθεντική ροκ και στοχευμένη κοινωνικό-πολιτική κριτική.
Οι Green Day έχουν ήδη κατακτήσει το κοινό τους, με πάνω από 30 χρόνια στο σανίδι, εκατομμύρια πωλήσεις και πλέον streams και αμέτρητες συναυλίες ανά τον κόσμο με τις συναυλίες τους να αποτελούν ανεξίτηλες εμπειρίες. Επιτέλους, η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει και για την χώρα μας με το πολυπόθητο live να γίνεται πραγματικότητα στις 6 Ιουλίου και εμείς, να απολαύσουμε την συναυλία με την ίδια ένταση και ορμητικότητα της δικής μας εφηβείας μας.
Green Day στο Ejekt Festival 2025: Πρόγραμμα και εισιτήρια
