Green Day, The Kooks, Inhaler, Overjoyed στο ΟΑΚΑ – Live Report
Η 6η Ιουλίου 2025 είναι η μέρα που περίμενα τόσα χρόνια, από το μακρινό 2004 όταν έπεσε για πρώτη φορά στα χέρια μου το hard copy του American Idiot, ένα άλμπουμ που χαράχτηκε μέσα μου σε τέτοιο βαθμό που έδωσε φωνή σε πολλά ενδόμυχα συναισθήματα που τότε δεν μπορούσα να κατονομάσω και το οποίο διαμόρφωσε τα μελλοντικά μου γούστα και ακούσματα.
Η συναυλία της Κυριακής ήταν η παρθενική εμφάνιση της αγαπημένης μου μπάντας στην Ελλάδα, της μπάντας που με συντρόφευσε κατά τα πιο δύσκολα, περίεργα χρόνια της εφηβείας μου και τα όσα περιγράφω εδώ δεν μπορούν να είναι άκρως αντικειμενικά καθώς θα αποτυπωθούν υπό το πρίσμα των συναισθημάτων που με κατέκλυσαν, στα πλαίσια της εμφάνισης τους στο Ejekt Festival, το οποίο γιόρτασε με τον τρόπο αυτό τα 20 χρόνια στα συναυλιακά δρώμενα.
Οι Green Day είναι κάτι παραπάνω από καταξιωμένο όνομα στην punk rock (ή έστω pop punk για κάποιους) σκηνή, μια εμπειρία τρομερής ενέργειας, ένα πάρτι που δεν θες να τελειώσει ποτέ. Και για αυτό τον λόγο είναι από τις λίγες μπάντες που θες να ξαναδείς,
Υπό αυτές τις συνθήκες βρέθηκε μια ανομοιογενή παρέα Ιταλών να περιμένουν από τα ξημερώματα και να σκαρφίζονται έναν αντικειμενικά σωστό τρόπο ώστε να δίνεται, και να τηρείται, η σειρά προτεραιότητας με βάση την άφιξη του εκάστοτε ατόμου. Ένας μαρκαδόρος και μια απλή λίστα ονομάτων αρκούσε για να κατοχυρωθεί η σειρά (έστω και αν αυτό δεν ήταν κάτι επίσημο ούτε έπαιξε κάποιο ρόλο στην σειρά με την οποία μπήκαμε μέσα).
Όλοι όσοι ήμασταν εκεί από το πρωί είχαμε έναν ξεκάθαρο σκοπό: Να ζήσουμε ή να ξαναζήσουμε μια ανεπανάληπτη εμπειρία, την οποία όχι μόνο θα θυμόμαστε αλλά θα κουβαλάμε μαζί μας για να λέμε “ναι, άξιζε τον κόπο”. Υπό αυτές τις συνθήκες δημιουργήθηκαν οι ουρές που περίμεναν καρτερικά μέχρι να ανοίξουν οι πύλες λίγο μετά τις τέσσερις το απόγευμα, οπότε και άρχισε να ξεσπάει ο πανικός της εισόδου και της κατοχύρωσης της καλύτερης δυνατής θέσης.
Όσοι προλάβαμε να πιάσουμε το περιβόητο κάγκελο ανυπομονούσαμε να δούμε επιτέλους τους Green Day στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα και ευχόμασταν οι ώρες που μας χώριζαν από αυτό το πολυπόθητο και πολυαναμενόμενο σόου να περάσουν γρήγορα. Παρόλα αυτά δεν άργησε να εμφανιστεί επί σκηνής το εγχώριο, punk rock σχήμα Overjoyed, που υφολογικά και μουσικά ταίριαζε απόλυτα με αυτό που έπρεπε να είναι μια καθαρόαιμη punk rock βραδιά.
Το ελληνικό σχήμα είναι γεμάτο όρεξη και κέφι, χαίρεται που βρίσκεται επί σκηνής, που ανοίγει την βραδιά για τους headliners, παίζει εξαιρετικά (χωρίς προβλήματα ήχου) και δεν ξεχνά την αναφορά στην Παλαιστίνη και την αλληλεγγύη στην αντίσταση της. Παρά το ότι ήταν opening act, παρουσίασαν ένα ικανοποιητικό setlist και επιβεβαίωσαν το γεγονός ότι η punk’s not dead. Χάρηκα που τους είδα επί σκηνής και σίγουρα απέκτησαν (δικαιωματικά) μια νέα οπαδό.
Η βραδιά συνέχισε υπό τους σαγηνευτικούς, indie rock ήχους των Ιρλανδών Inhaler, οι οποίοι ως είδος ταιριάζουν με το concept και την εικόνα που καθιέρωσε το Ejekt εδώ και τόσα χρόνια (με ονόματα του indie και alt rock χώρου όπως Florence and the Machine, Editors, James, Kasebian κτλ.) αλλά θεωρώ πως ήταν μία ατυχή επιλογή ως support act για μια μπάντα όπως οι Green Day, χωρίς κάποια έστω αμυδρή σύνδεση μουσικά, υφολογικά, στιχουργικά. Αυτό εξηγεί το γεγονός ότι παρατήρησα μια (δικαιολογημένη) πτώση ενδιαφέροντος από το κοινό.
Τους παρακολούθησα με ενδιαφέρον ωστόσο, και θεωρώ πως είναι μια μπάντα που προσφέρει ένα ποιοτικό προϊόν στο είδος της, παρά την λιτή της παρουσία, χωρίς ιδιαίτερα visuals ή επιβλητικά σκηνικά, πράγμα το οποίο μας επιστρέφει μια πιο γήινη επαφή.
Η σκυτάλη πέρασε στους Βρετανούς The Kooks, επίσης στην παρθενική τους εμφάνιση στην χώρα μας. Η μπάντα κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με τους προκατόχους της αλλά δεν εφάπτεται με αυτό που ενσαρκώνουν οι Green Day, για τους οποίους μαζεύτηκε τόσο πολύς κόσμος.
Οι The Kooks κατάφεραν ωστόσο να κερδίσουν αρκετό κόσμο που ήταν περισσότερο εξοικειωμένος μαζί τους παρά το δυνατό ήλιο που σαφώς ενοχλούσε τον χαρισματικό frontman, Luke Pritchard, σε σημείο που κάποιος από το κοινό να πετάξει στην σκηνή ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου.
Προσωπικά όμως, δεν κατάφερα ποτέ να αγαπήσω το συγκεκριμένο σχήμα ή να ταυτιστώ πλήρως με την μουσική τους, γεγονός το οποίο δεν άλλαξε παρακολουθώντας τους ζωντανά μολονότι απόλαυσα κάποια γνωστά πλέον κομμάτια όπως το Bad Habit και το Naive (που έκλεισε το σχετικά μεγάλο setlist).
Ο ήλιος δύει, η αναμονή βαίνει προς το τέλος της και η αδρεναλίνη έχει ανέβει στα ύψη. Η στιγμή που όλοι περιμέναμε έμελλε να γίνει πραγματικότητα. Η ευχή, το όνειρο των παιδικών ή εφηβικών μας χρόνων επιτέλους θα δικαιωθούν. Η σκηνή ετοιμάζεται σε συγχρονισμένους ρυθμούς και λίγη ώρα μετά τις εννιά ακούγεται το περίφημο intro του Bohemian Rhapsody. Η επίσημη έναρξη της συναυλίας απέχει πλέον λίγα λεπτά.
Μια μόνο ανάσα, μια αντίστροφη μέτρηση που εκπνέει σταδιακά καθώς όλοι οι παρευρισκόμενοι γινόμαστε μια φωνή. Η συνέχεια είναι αποθέωση, έκρηξη, φρενίτιδα όλων μόλις ανέβηκε η επίσημη μασκότ τους, ο Drunk Bunny, επί σκηνής, συνοδευόμενος από τους ήχους του επίσης κλασικού ‘Hey Ho Let’s Go‘.
Αυτό είναι το σύνθημα που ενώνει και ξεσηκώνει το ποικιλόμορφο κοινό, που ένωσε εικοσάρηδες μέχρι millennial σαραντάρηδες, γονείς με παιδιά, εφήβους και κάθε λογής ηλικίας άτομο. Αυτή είναι η δύναμη των Green Day, μιας μπάντας που καταφέρνει να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των γενεών ενώ όσο και να περνάνε τα χρόνια δεν χάνει την φρεσκάδα της, παραμένοντας επίκαιρη, νεανική και δυναμική.
Το εμβληματικό, πλέον, σύμβολο του heart grenade των Green Day εμφανίζεται και αυτό που ακολουθεί είναι η ορμητική είσοδος του Billie Joe, Mike και Tré Cool ενώ instant highlight αποτελεί το γεγονός ότι ο Tré έριξε αμέσως τα drumstick στο κοινό (με τυχερό τον διπλανό μου που έπιασε το ένα).
Ο κόσμος ξεσηκώνεται καθώς ξεκινάνε να παίζουν το American Idiot και συνεχίζουν με πώρωση και κέφι, σχεδόν χωρίς παύσεις με τα Holiday (με το πειραγμένο στίχο ‘The representative from Greece has the floor’), Know Your Enemy, Boulevard of Broken Dreams. Τα περάσματα από το καλύτερο και σημαντικότερο άλμπουμ της καριέρας τους δένουν το κοινό το οποίο δεν μένει αδιάφορο ή αδρανές αλλά αντίθετα ανταποκρίνεται στα καλέσματα της μπάντας, είναι δεμένο, ενεργό, ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι!
Η βραδιά συνεχίζεται με το ξεσηκωτικό One Eye Bastard, και τα περάσματα στα νοσταλγικά Longview, Welcome to Paradise, Hitchin a Ride, Brain Stew.
Το πυρετώδεις punk rock πάρτι συνεχίζεται με την υποφαινόμενη να τραγουδάει ασταμάτητα ειδικά υπό τους στίχους του επίσης λατρεμένου St. Jimmy, Basket Case, Minority (προσωπικό anthem), When I Come Around και φυσικά το magnum opus τους Jesus of Suburbia. Δεν λείπουν όμως οι mid tempo νοσταλγικές μπαλάντες όπως Wake Me Up When September Ends και το εμβληματικό Good Riddance που κλείνει αυτή την υπέροχη εμφάνιση στη χώρα μας.
Αψεγάδιαστος ήχος, φαντασμαγορικά εφέ, από τα visuals μέχρι τα pyro και η βροχή από κομφετί (σε πράσινο και ροζ χρώμα) ή το φουσκωτό, αιωρούμενο Dookie με την χαρακτηριστική λεζάντα Bad Year.
Εξαιρετική οργάνωση που αρμόζει σε μια μπάντα αυτού του βεληνεκούς, και κυρίως η δικαίωση της εφηβείας μας. Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσες εξεταστικές, δουλειές, οικογενειακές υποχρεώσεις και ενηλικιώσεις θα βιώσουμε, οι Green Day θα αποτελούν πάντα ένα γνώριμο και αγαπημένο καταφύγιο που στα live τους θα παίρνουμε πίσω την νιότη μας, την ανυποταξία μας, τον πιο αυθεντικό εαυτό μας.
Green Day Setlist:
American Idiot
Holiday
Know Your Enemy
Boulevard of Broken Dreams
One Eyed Bastard
Welcome to Paradise
Hitchin’ a Ride
Coming Clean
Brain Stew
St. Jimmy
21 Guns
Basket Case
When I Come Around
Wake Me Up When September Ends
Jesus of Suburbia
Saviors
Good Riddance (Time of Your Life)
