Σάββατο 4 Απριλίου, Μεγάλο Σάββατο των καθολικών, σε μια μικρή, σκοτεινή γωνιά στην Αθήνα ονόματι Temple είχαμε την ευκαιρία να βυθιστούμε στα ζοφερά νερά του μελαγχολικού αλλά ακραίου black metal ήχου που έφεραν από το Salzburg της Αυστρίας οι Karg και το δημοφιλέστερο side project του παραγωγικού mastermind JJ.
Γιατί η κατάβαση στην καταχνιά, στο ερεβώδες κομμάτι της ψυχής μας είναι ο η αναγκαία συνθήκη για να φτάσει κανείς στην λύτρωση.
Οι πόρτες ανοίγουν στην ώρα τους λίγα λεπτά μετά τις οκτώ, και το πρόγραμμα τηρείται σχολαστικά παρά την ακύρωση της εμφάνισης των Winter Eternal. Περίπου στις 8.30 ανεβαίνουν στην μικρή σκηνή οι Karg και αμέσως ένα κρύο, in your face κύμα μας κατακλύζει. Η μουσική είναι ορμητική, βίαιη, καταιγιστική.
Ο ήχος είναι καλός και δεν πνίγει την μουσική. Οι συνθέσεις μεγάλες σε διάρκεια αντικατοπτρίζουν την πολυπλοκότητά τους και την θέληση του δημιουργού τους, εδώ και μπασίστας, να συγκεντρώσει και να διοχετεύσει τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες. Οι Karg σίγουρα κινούνται σε μουσικά μονοπάτια ευρύτερα από αυτά των Harakiri αλλά παραμένουν βαθιά ριζωμένοι στα post-black, prog και μελαγχολικά τοπία. Το setlist είναι μικρό αλλά όχι σύντομο, αρκετό για να πάρουμε μια γεύση του ιδιώματος τους.
Μετά το καθιερωμένο μισάωρο, ο JJ αλλάζει μπλουζάκι και πλαισιώνεται από τον multi-instrumentalist φίλο και μοναδικό σταθερό μέλος του project M.S. (εδώ σε ρόλο κιθαρίστα) και τα τρία touring μέλη (Marrok, Dornig και Bruemmer) φέρνοντας επί σκηνής το αγαπημένο στο ελληνικό κοινό σχήμα των Harakiri for the Sky οι οποίοι αφιέρωσαν την βραδιά αποκλειστικά στο III: Trauma το οποίο έκλεισε μία δεκαετία.
Ένα άλμπουμ που δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις και άξιζε να ζωντανέψει, να αναπνεύσει επί σκηνής στο σύνολό του. Τα μόλις οκτώ τραγούδια είναι μουσικά μελωδικά αλλά παράλληλα άγρια, συναισθηματικά φορτισμένα, σε συνεχή διάλογο με τον ακροατή τον οποίο καλούν να βυθιστεί σε αυτή τη ζοφερή διάσταση, μελαγχολίας, οργής, αγανάκτησης ώστε όταν περάσει από όλα αυτά τα στάδια, να λυτρωθεί, να επουλώσει το τραύμα.
Οι Harakiri παρά το γεγονός ότι δέχτηκαν να μοιραστούν την μικρή σκηνή του Temple, επιβεβαίωσαν τον επαγγελματισμό τους και με ακρίβεια μας χάρισαν την εμπειρία κάποιων πλέον κλασικών κομματιών όπως τα ‘Funeral Dreams’, ‘Thanatos’, ‘Bury Me’. Ο ήχος τους, ειδικά η κιθάρα και τα ντραμς, είναι κοφτερός και καθαρός, ακριβής, και υποστηρίζει τα φωνητικά τα οποία είναι ισορροπημένα, σε βαθμό που μεταφέρουν το συναισθηματικό φορτίο των τραγουδιών-σταθμών του δίσκου αλλά χωρίς θεατρικές υπερβολές ή εξάρσεις.
Το κλείσιμο της συναυλίας επιβεβαιώνει τον τίτλο της, Reliving The Trauma. Η επιστροφή και αντιμετώπιση του τραύματος που προκαλεί η απώλεια, το πένθος, και η εύθραυστη ανθρώπινη ύπαρξη.
