Hypnotic Nausea: «5 δίσκοι που δεν πρέπει να λείπουν από καμία δισκοθήκη»

Hypnotic Nausea (photo credits: Anastacia Papadaki)
Hypnotic Nausea (photo credits: Anastacia Papadaki)

Οι Hypnotic Nausea, ξεκίνησαν το 2013 από το Αγρίνιο και ο ήχος τους αποτελεί μια μίξη post rock, stoner και ψυχεδέλεια.

Πειραματίζονται με ηλεκτρονικά και χρησιμοποιούν samples.

Το άλμπουμ τους με τίτλο ‘Hypnosis’ κυκλοφόρησε το 2015 σε παραγωγή των ίδιων και είναι υπνωτικά καθηλωτικό.

Εμείς λοιπόν, θέλαμε να μάθουμε ποιοι πιστεύουν πως είναι οι 5 δίσκοι που δεν πρέπει να λείπουν από καμία δισκοθήκη και ποια είναι τα σχέδιά τους για το μέλλον, και δείτε τι μας απάντησαν:

The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967)

Εμβληματικός δίσκος με απίστευτη διάθεση πειραματισμού των ορίων αυτού που λέμε ροκ μπάντα! Πρωτότυπες μορφές ηχογράφησης και καινοτομίες στην χρήση εφέ που εφαρμόζονται μέχρι και σήμερα.

Songwriting στα κόκκινα, ξεκάθαρο βλέμμα προς την ψυχεδέλεια και εισαγωγή της έννοιας concept album στην μουσική.

Για εμάς, που φτιάχνουμε albums ενιαίας θεματολογίας, είναι η αρχή…


Supertramp – Crime of the Century (1974)

Τρίτο album για τους Άγγλους που, απογοητευμένοι από την αποτυχία των δύο προηγούμενων, σχεδόν έχουν οδηγηθεί στη διάλυση. Η μπάντα όμως πεισμώνει, ανασυντάσσεται και μας δίνει το masterpiece της.

Αυτό το album ξεχωρίζει για τις υπέροχες φωνητικές του μελωδίες και τον συνδυασμό τους με τα εκπληκτικά οργανικά μέρη που δεν χάνονται από την φλυαρία και την εκτελεστική δεινότητα που αργότερα κυριάρχησε στο prog rock.

Αυτό που κρατάμε από αυτόν τον δίσκο είναι η πίστη και η ισορροπία!


Kraftwerk – Radio-Activity (1975)

Το συγκρότημα που ευθύνεται για την διαμόρφωση και εξάπλωση της ηλεκτρονικής μουσικής στο πέμπτο της album (με την σημαντικότερη σύνθεση στην ιστορία του) και πρώτο που αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου την παραγωγή.

Εδώ έχουμε χρήση ηλεκτρονικών οργάνων που αντικαθιστούν για πρώτη φορά τα φυσικά στην ιστορία του συγκροτήματος, εξερεύνηση ήχων στα όρια του θορύβου και ολοκληρωμένοι στίχοι σε αντίθεση με τις προηγούμενες δουλειές τους.

Για εμάς αυτό το album συνιστά την διεύρυνση ηχητικών φασμάτων και την δημιουργία ισχυρών μελωδικών γραμμών μέσω του συνθετικού μινιμαλισμού.


Mr. Bungle – California (1999)

Τρίτο και τελευταίο album των Αμερικανών που μοιάζει συνθετικά, ηχητικά και εκτελεστικά με όπλο μαζικής καταστροφής. Το album κωλοδάχτυλο σε όλους τους ταμπελάκηδες.

Τι ακριβώς μπορούμε να γράψουμε γι’ αυτόν τον δίσκο που να έχει κάποιο νόημα;

Το μοναδικό ίσως είναι: ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ!

Το album αυτό μας θυμίζει πάντα να μένουμε μακριά από τον εύκολο και στρωμένο δρόμο γιατί ο άγνωστος και πιο τραχύς είναι σίγουρα καλύτερος!


Tool – Lateralus (2001)

Album-σταθμός όχι μονάχα για τις μουσικές και ηχητικές του καινοτομίες αλλά και για το βαρύ καλλιτεχνικό του υπόβαθρο.

Σκοτεινό και πολύπλοκο με μακροσκελείς συνθέσεις, στίχοι με ουσία και ερμηνείες που στοιχειώνουν, πολυρυθμία και groove, artwork που μαγνητίζει…

Αυτό που θα μας ενθουσιάζει πάντα με αυτό το album είναι η μοναδική του ταυτότητα και χαρακτήρας, κάτι που το καθιστά ύψιστο καλλιτεχνικό δημιούργημα στην συνείδησή μας.


Όσο για εμάς, μας βρίσκετε σε μια πολύ δημιουργική περίοδο!

Αυτόν τον καιρό ηχογραφούμε και ετοιμάζουμε το artwork και τα visuals για το δεύτερο concept album μας!