Iron Maiden – A Matter of Life and Death: Μοντέρνοι καιροί

Iron Maiden - A Matter of Life and Death
Iron Maiden - A Matter of Life and Death

25 Αυγούστου 2006, και οι Iron Maiden συνέχιζαν με το ‘A Matter of Life and Death’, τον τρίτο δίσκο μιας νέας εποχής η οποία μέχρι και σήμερα δεν δείχνει σημάδια τέλους.

Κλασικοί και ίδιοι από πολλές απόψεις. Διαφορετικοί από άλλες.

Η μπάντα το 2006 είχε ήδη κλείσει τρεις δεκαετίες ύπαρξης, είχε περάσει από την κορυφή της metal και είχε βρεθεί αντιμέτωπη με σκοτεινές και δύσκολες εποχές.

Είχε λατρευτεί από τους οπαδούς της, είχε δοξαστεί από τους κριτικούς, αλλά είχε αντιμετωπίσει και την οργή και αδιαφορία τους.

Η επιστροφή των Bruce Dickinson και Adrian Smith στη στροφή του αιώνα μπορεί να αποτέλεσε για πολλούς ελπίδα επιστροφής στα μέσα του ’80, αλλά η πραγματικότητα είχε άλλες απόψεις.

Οι Iron Maiden είχαν μεγαλώσει, είχαν περάσει πολλά, και όταν τελικά ξεπέρασαν μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ιστορίας τους δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να γυρίσουν στο ‘The Number of the Beast’.

Αυτήν την απόφαση την έκαναν αισθητή από νωρίς, όταν το ‘Brave New World’ σήμανε την έναρξη μιας νέας χιλιετίας αλλά και μιας νέας άποψης για τους απανταχού Maiden οπαδούς.

Σε αυτήν την απόφαση έμειναν πιστοί και στη συνέχεια, με το λίγο ασταθές αλλά ικανοποιητικό ‘Dance of Death’, και αυτήν την απόφαση εξήραν όταν έκαναν το επόμενο βήμα με το ‘A Matter of Life and Death’.

Γιατί ο Maiden ήχος μπορεί να είναι ένας, οι ορμητικές δισολίες, τα φωνητικά-σειρήνα, τα εμβατηριακά ντραμς και το καλπάζον μπάσο του Καπετάνιου, αλλά υπάρχουν ξεκάθαρες διαφορές ανάμεσα στους Iron Maiden του ’80 και αυτούς του ’00.

Οι ταχύτητες έχουν πέσει, οι διάρκειες έχουν μεγαλώσει, το ηρωικό έχει υποχωρήσει μπροστά στο επικό και στο ατμοσφαιρικό.

Είναι Iron Maiden. Απλά δεν είναι ‘The Trooper’. Είναι κάτι ανάμεσα σε ‘Fear of the Dark’ και ‘Sign of the Cross’.

Αυτή τη νέα, πιο προοδευτική προσέγγιση κληρονομεί και επεκτείνει το ‘A Matter of Life and Death’, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στην ατμόσφαιρα και βάζοντας τους Iron Maiden σε μερικά από τα πιο ηχητικά σκοτεινά μονοπάτια που έχουν περπατήσει.

Οι Iron Maiden του 21ου αιώνα είναι πιο περίπλοκοι και μακροσκελείς, με τους δίσκους να μεγαλώνουν όλο και περισσότερο σε διάρκεια, τα γρήγορα και κοφτερά riffs να παραχωρούν τη θέση τους σε πιο πυκνές και αργές συνθέσεις και τη θεματική να γίνεται σαφώς σοβαρότερη.

Το ‘A Matter of Life and Death’ είναι ίσως η κορυφαία στιγμή αυτών των Iron Maiden, με το πιο πρόσφατο ‘The Book of Soulsνα είναι το μόνο που να μπορεί να το κοιτάξει στα ίσα.

Τότε ο μεγαλύτερος σε διάρκεια δίσκος τους, δίνει δέκα τραγούδια σε 72 λεπτά πολέμου και θρησκείας, με συμπαγή και ομαλή απόδοση απαλλαγμένη σε μεγάλο μέρος από τα σκαμπανεβέσματα του ‘Dance of Death, προκατόχου του και σε πολλά σημεία προγόνου του.

Είτε πρόκειται για το ελαφρώς ειρωνικό These Colours Don’t Run’, είτε για το προειδοποιητικό ‘Brighter Than a Thousand Suns’, είτε για το στοχαστικό έπος ‘For the Greater Good of God’, το ‘A Matter of Life and Death’ είναι ογκώδες και επιβλητικό, βρίθει ιδεών και σε καμία περίπτωση δεν δείχνει μπάντα στη δύση της.

Οι Iron Maiden ολοκληρώνουν την επιστροφή τους εμφατικά, δηλώνουν ότι επέστρεψαν όχι για αποχαιρετιστήριες περιοδείες αλλά για να συνεχίσουν για όσο αντέξουν, και τα όρια αυτής της αντοχής απέχουν πολύ.

Από καθαρά κλινικής άποψης, δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το ‘A Matter of Life and Death’.

Ο δίσκος είναι σαφής στους στόχους του και τους σκοπούς του, η απόδοση των μελών της μπάντας είναι παραπάνω από ικανοποιητική, οι συνθέσεις έχουν και σταθερότητα και συνέχεια και ακόμα και η περίφημη live αισθητική στην παραγωγή του Kevin Shirley γίνεται σταδιακά μέρος του συνόλου μετά από μερικά ακούσματα.

Αλλά εδώ μιλάμε για δίσκο των Iron Maiden. Η κλινική προσέγγιση δεν είναι το ζητούμενο. Από μιας άποψης εξάλλου, η παρέα του Steve Harris δεν είχε να αποδείξει πλέον τίποτα. Ταυτόχρονα όμως έπρεπε να αποδείξει τα πάντα.

Με το ‘A Matter of Life and Death’ το συγκρότημα ουσιαστικά τελειοποίησε τη σύγχρονή του φόρμουλα, αλλά παράλληλα δημιούργησε και θέματα.

Κομμάτια με πιο αργούς ρυθμούς υπάρχουν και σε παλαιότερους δίσκους προφανώς, όπως επίσης και τραγούδια με μεγαλύτερη διάρκεια – το ‘Rime of the Ancient Mariner’ ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια σύνθεση των Βρετανών για πάνω από τριάντα χρόνια.

Αλλά ήταν σχεδόν πάντα οι πειραματισμοί, η ιδιαιτερότητα, το κλείσιμο, ενώ σε μοντέρνους καιρούς ισχύει το αντίθετο, ένα ή δύο καλπάζοντα κομμάτια για να ανοίξουν μια παρέλαση με σαφώς επικό χαρακτήρα.

Πόσο αργά μπορεί να ακούσει κανείς τους Iron Maiden όμως; Πόσα τραγούδια που κρατάνε εφτά και οχτώ λεπτά και δεν είναι ‘Hallowed Be Thy Name’ και ‘Fear of the Dark’ μπορεί να ακούσει μαζεμένα ένας οπαδός; Πόσες φορές πια θα επαναληφθεί το ρεφραίν;

Πόσο ταιριάζει εξαρχής στο μουσικό στυλ και τη φιλοσοφία της μπάντας αυτή η στροφή στον ήχο, που βρίσκει την κορωνίδα της στο ‘A Matter of Life and Death’;

Είναι αλήθεια ότι ο δίσκος φαίνεται να τραβά πολύ κατά καιρούς. Είναι αλήθεια ότι, ακόμα και στη γενικά συμπαγή εικόνα υπάρχουν κάποιες ρωγμές. Είναι αλήθεια ότι δεν επιτυγχάνεται πάντα η σωστή ατμόσφαιρα.

Το ‘The Reincarnation of Benjamin Breeg’ μπορεί να κουράσει, το ‘Out of the Shadows’ μπορεί να προκαλέσει αδιαφορία, το ‘The Longest Day’, με όλες τις αρετές του, μπορεί να ακουστεί πολύ ενθουσιώδες παρά τις αιματοβαμμένες αναφορές του.

Αλλά από την άλλη το ‘Brighter Than a Thousand Suns’ κάνει επίδειξη μουσικής επιδεξιότητας, το ‘The Legacy’ είναι από τα πιο ιδιαίτερα κομμάτια μιας τεράστιας δισκογραφίας και το ‘For the Greater Good of God’ είναι κολοσσιαίο από κάθε πλευράς, ένα από τα καλύτερα κομμάτια των σύγχρονων Iron Maiden, αν όχι το καλύτερο.

Τελικά, οι μεγάλες εισαγωγές, οι σκοτεινές διηγήσεις και οι μακροσκελείς ενορχηστρώσεις πετυχαίνουν.

Όχι, το αποτέλεσμα δεν είναι ούτε ‘The Number of the Beast’ ούτε ‘Seventh Son of a Seventh Son’, αλλά το ‘A Matter of Life and Death’ τιμά το βαρύ όνομα που φέρει στο εξώφυλλό του.

Δεν είναι Iron Maiden του 1982, είναι Iron Maiden του 2006. Έχουν μεγαλώσει, έχουν ηρεμήσει, δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο ούτε έχουν τις ίδιες προοπτικές.

Έχουν όμως ακόμα θέση, ακόμα και σε αυτούς τους μοντέρνους καιρούς. Δεν είναι δεινόσαυροι, απομεινάρια ενός ξεπερασμένου παρελθόντος.

Είναι μια μπάντα που επιμένει στην ουσία, που δικαιολογεί θεαματικά την πολύχρονη ύπαρξή της.

Και τίποτα δεν επισφραγίζει καλύτερα το νόημα πίσω από αυτή τη συνεχιζόμενη ύπαρξη απ’ ό,τι το ‘A Matter of Life and Death’.