Korn – The Serenity of Suffering

Korn - The Serenity of Suffering - cover
Korn - The Serenity of Suffering / Εξώφυλλο

Δεν ξέρω τι σημαίνουν για εσάς οι Korn, αλλά για μένα είναι η θύμηση της λυκειακής μου εποχής, όταν το nu metal μεσουρανούσε και ήταν το πιο pop άκουσμα μεταξύ όσων είχαμε αποφασίσει από μικροί πως το αυτί μας θέλει κάτι πιο σκληρό για να χαρεί.

Γι’ αυτό είχαν φροντίσει οι Linkin Park, που αν και λίγο μεταγενέστεροι, απλά είχαν καταφέρει να βάλουν αυτή τη μουσική σε κάθε σπίτι.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Chester ότι «έσωσαν το metal» (εντάξει, όχι μόνοι τους) είναι αρκετά legit αν ο κλασικός, φανατικός μεταλλάς τις σκεφτεί με ψυχραιμία ή/και παρατηρήσει τι ακούνε τώρα τα παιδιά που άκουγαν τότε ‘Hybrid Theory’ και ‘Meteora’ εναλλάξ στο Radio-CD τους.

Ας επιστρέψουμε στους Korn όμως, που θεωρούνται εκ των θεμελιωτών της nu metal. Φέτος ήταν η πρώτη φορά που ξανασχολήθηκα πολύ μαζί τους έπειτα από αρκετά χρόνια και τις εποχές που το ‘Twisted Transistor’ του αριστουργηματικού ‘See You On The Other Side’ έπαιζε στο repeat (αφού πρώτα είχα καταφέρει να ξεκολλήσω από τους δύο προαναφερθέντες δίσκους).

Ο λόγος ήταν το ‘Rotting In Vain’, το πρώτο κομμάτι που κυκλοφόρησε από τον νέο δίσκο.

Το άρωμα του all-time-classic ‘Freak On A Leash’ ήταν έντονο, τα κλασικά φωνητικά του Davis ήταν εκεί, και κάπως έτσι το ‘Rotting In Vain’ που έγινε δεκτό από άπαντες με ενθουσιασμό, λειτούργησε, από καταμεσής του Ιουλίου κιόλας, ως ο καλύτερος κράχτης για μία δυνατή επικείμενη κυκλοφορία.

Το teasing συνεχίστηκε ακάθεκτο, με τα ‘Insane’‘A Different World’ και ‘Take Me’ να κυκλοφορούν ανά τακτά χρονικά διαστήματα και να διατηρούν το hype σε υψηλό επίπεδο.

Από τη μία το, εναρκτήριο του δίσκου, ‘Insane’, με heavy φωνητικά, πολύ ρυθμικό και μερικές”νότες dj, από την άλλη το ‘A Different World’, στοιχειωτικό, με τη φωνή του Corey Taylor να συνοδεύει αυτήν του Jonathan Davis και, τέλος, το ‘Take Me’, ίσως το πιο ραδιοφωνικό κομμάτι του δίσκου, εξαιρετικά κολλητικό και ποικιλόμορφο.

Αν θέλουμε, βέβαια, να μιλήσουμε για “ραδιοφωνικά” κομμάτια σε αυτόν τον δίσκο, αυτός ο χαρακτηρισμός μπορεί να δοθεί εύκολα και σε αρκετά ακόμα, όπως τα ‘Everything Falls Apart’‘Die Yet Another Night’ και ‘When You’re Not There’, τα οποία, μάλιστα, είναι το ένα μετά το άλλο στην tracklist.

Γενικά οι Korn με το ‘The Serenity of Suffering’ μας πλασάρουν πιθανώς την πιο “pop” δουλειά τους, με την έννοια του προσβάσιμου ήχου, ικανού να ακουστεί με ευκολία από κάποιον όχι και τόσο μεγάλο θαυμαστή του είδους.

Είναι ρυθμικοί, έχουν ωραία riffs, δεμένο παίξιμο, τα φωνητικά δεν ξεφεύγουν (πολύ), οι διάρκειες των τραγουδιών δεν είναι τραβηγμένες.

Υπάρχουν, φυσικά, και πιο ακραία κομμάτια, όπως για παράδειγμα το ‘The Hating’, η εξέλιξη του οποίου θυμίζει… καμπύλη κανονικής κατανομής, με κλιμακούμενη ένταση που κορυφώνεται κάπου στα μισά, και πέφτει με τον ίδιο ρυθμό, ακολουθώντας τα ίδια περίπου μοτίβα.

Το ‘Next In Line’ έχει μερικά απ’ τα πιο τραβηγμένα φωνητικά του δίσκου, αν και συνολικά είναι ένα σχετικά ήρεμο κομμάτι, με έμφαση στη ρυθμικότητα και την ποικιλομορφία.

Το τελευταίο κομμάτι, ‘Please Come For Me’, αργεί να «ξεσπάσει» μετά από ένα δυνατό ξεκίνημα, αλλά το κάνει εμφατικά για να κλείσει τον δίσκο με τον Davis να φωνάζει μανιασμένα, όπως ακριβώς και στα πρώτα δευτερόλεπτα του δίσκου.

Το highlight του δίσκου, για τον γράφοντα, είναι το ‘Black Is The Soul’, το μοναδικό δηλαδή κομμάτι για το οποίο δεν έχει γίνει αναφορά. Μάλλον το πιο κολλητικό από τα 11, heavy όσο χρειάζεται για να ικανοποιήσει τους fans αλλά και για να μπορεί να παιχτεί σε κάποιον τολμηρό ραδιοφωνικό σταθμό.

Ρίχνοντας μία ολοκληρωτική ματιά στον δίσκο, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μάλλον ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει οι Korn τα τελευταία χρόνια.

Οι ματιές στο παρελθόν τους είναι εμφανείς, αλλά ήδη από τον προηγούμενο (επίσης καλό) δίσκο τους και την επιστροφή Brian “Head” Welch φαίνεται πως δεν παραλείπουν να κοιτούν και το μέλλον τους.

Ένα μέλλον που φαντάζει ελπιδοφόρο, παρόλο που έχουν περάσει ήδη 22 χρόνια από το ντεμπούτο τους.

Ακούστε ολόκληρο τον δίσκο: