Ανταπόκριση: Metallica, Gojira, Knocked Loose / ΟΑΚΑ

Ήταν μια εβδομάδα Metallica.

Τα προφανή μιλούν μόνα τους. Καλώς ή κακώς, δικαίως ή αδίκως, οι ημέρες μετά την ανακοίνωση της συναυλίας πέρυσι και οι ημέρες που προηγήθηκαν του μεγάλου συμβάντος φέτος μονοπωλήθηκαν από νέα (και εμείς ένοχοι εδώ), συζητήσεις, εικασίες, προβλέψεις, αγορές, προβληματισμούς, παράπονα, επαίνους και απαξίωση για τους Metallica και την εμφάνιση στο ΟΑΚΑ.

Εισιτήρια άλλαζαν χέρια μέχρι και την τελευταία στιγμή, το pop-up κατάστημα στην Τεχνόπολη κατακλύστηκε από κόσμο, οι μπλούζες έγιναν καθημερινό θέαμα και τα ΜΜΜ είχαν ήδη από το μεσημέρι αρχίσει να γεμίζουν με οπαδούς κάθε ηλικίας που κατευθύνονταν στο Ολυμπιακό Στάδιο. Έλληνες και ξένους, καθώς η Αθήνα είχε την τιμή να είναι η πρώτη στάση της περιοδείας, με τα θετικά αλλά και τα βάρη που αυτό συνεπάγεται.

Η συναυλία της χρονιάς, της δεκαετίας, του αιώνα, μια περίπτωση που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της κοινότητας του σκληρού ήχου. Είναι οι Metallica, το όνομα που σχεδόν πάντα εμφανίζεται πάνω πάνω όταν πέφτει η ερώτηση «ποιους θέλετε να δείτε του χρόνου». Οι προσδοκίες δε θα μπορούσαν να είναι ψηλότερα.

Μετ’ εμποδίων η μετάβαση, καθώς γινόταν χαμός στους δρόμους και στα μέσα και ευτυχώς που μπήκαν μερικά έκτακτα δρομολόγια στον ηλεκτρικό, αλλιώς πολλοί μάλλον ακόμα θα ήταν στο κέντρο. Ακόμα και έτσι, η αναμονή ήταν μεγάλη και οι συρμοί απλά δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν. Τα βάρη που λέγαμε πριν.

Η είσοδος στο ΟΑΚΑ από την άλλη, ειδικά για όσους είχαν θέση στην κερκίδα, ήταν ταχύτατη, με τις πολλές ανοιχτές θύρες να κάνουν τη διαδικασία σύντομη. Εντάξει, για την αρένα και σε πιο μεγάλες κερκίδες υπήρχε ουρά, όπως και στο merch, αλλά με τέτοια λαοθάλασσα αδύνατο να αποφευχθεί εντελώς κάτι τέτοιο.

Το ότι είχαν στηθεί πολλοί επίσημοι πάγκοι με merch των Metallica ανάμεσα στις εισόδους έκανε και αυτό το κομμάτι πολύ πιο άνετο – έχω παρακολουθήσει πολύ μικρότερες συναυλίες με μεγαλύτερες δυσκολίες για όσους ήθελαν να αγοράσουν κάτι. Υποδειγματική η κατάσταση. Θα μπορούσαν πάντως να είναι λίγοι περισσότεροι οι πάγκοι ανεφοδιασμού, γιατί ανάλογα και τη θέση στο χώρο, η προσπάθεια αγοράς μιας μπύρας ήταν αρκετά χρονοβόρα.

Οι Knocked Loose λοιπόν είχαν ένα μισογεμάτο ΟΑΚΑ να τους παρακολουθεί στην τεράστια κυκλική σκηνή, δεκάδες χιλιάδες κόσμου που δεν τους ήξερε και που δεν είχε έρθει για αυτούς. Αν μη τι άλλο, δεν το άφησαν να τους καταβάλλει, αλλά το εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Έδωσαν ρέστα από πλευράς διάθεσης και έντασης, έβγαλαν πλήρως τον hardcore εαυτό τους και ενδεχομένως κέρδισαν και κάποιους οπαδούς. Μάλλον μέλλονται και άλλοι. Το να ανοίγεις για τους Metallica δεν είναι ποτέ κακό για την καριέρα σου.

Από τα 40 λεπτά που έπαιξαν πήραμε και μια πρώτη ιδέα του οπτικοακουστικού μέρους του υπερθεάματος που θα παρακολουθούσαμε. Ομολογουμένως, η σκηνή από κοντά αποδείχθηκε ακόμα μεγαλύτερη από όσο ήδη έδειχνε στις φωτογραφίες και ικανή να «καταπιεί» ακόμα και τους… Slipknot, πόσω μάλλον πιο ολιγομελή σχήματα.

Από την άλλη, η εντύπωση που έκανε σε συνδυασμό με τους πυλώνες και τις οθόνες έβγαζε αισθητική blockbuster, ενώ επέτρεπε και στα πιο απομακρυσμένα σημεία του σταδίου να μπορούν να βλέπουν κάπως τους μουσικούς, όταν τουλάχιστον τα μηχανήματα ξηρού πάγου δε δούλευαν στο φουλ. Εμπειρία από μόνη της μια συναυλία με τέτοια σκηνή. Καλή ενίσχυση και οι πολλές οθόνες, αν και δε θα με χάλαγε να είχαν κάπως λιγότερα εφέ και περισσότερα πλάνα των μουσικών. Και για τους εν αρένα, δε θα πείραζε να είχε λίγο παραπάνω ύψος η πλατφόρμα. Από κερκίδα πάντως, δε χόρταινε το μάτι.

Ο ήχος, που ήταν σημείο ανησυχίας ελέω αυτής της δομής, αποδείχθηκε συνολικά μάλλον ικανοποιητικός. Ξεκίνησε αναμενόμενα με κάποια ζητήματα σε Knocked Loose και Gojira, σταδιακά βελτιώθηκε, ανά σημεία του σταδίου και περιόδους υπήρξαν μερικά θέματα, κυρίως πιο έντονο ή μπουκωμένο μπάσο και λίγο θαμμένα φωνητικά, αλλά στην τελική δεν ξέρω πόσο καλύτερα θα μπορούσε να είναι σε τέτοιο χώρο και με τέτοιο στήσιμο.

Πίσω στα συναυλιακά τεκταινόμενα, οι Gojira ήταν συνεπείς στην ώρα τους και όπως πάντα με άγριες διαθέσεις. Ως opening act ήταν βεβαίως πιο περιορισμένοι σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια στην Ελλάδα, αλλά μιλάμε και πάλι για μια ώρα μουσικής με υψηλή απόδοση, αγαπητά τραγούδια και ακόμα και συμμετοχή από το κοινό, που μέχρι το τέλος του σετ είχε πλέον γεμίσει τις κερκίδες. Προφανώς, αρκετοί είχαν έρθει με το ενδιαφέρον στραμμένο αποκλειστικά στους Metallica, αλλά υπήρχαν και αρκετοί που γνώριζαν τους Γάλλους και που τους ακολούθησαν στις περισσότερες εκτελέσεις τους και όχι μόνο αυτή του ‘Mea Culpa’, το οποίο βεβαίως δεν έλειψε.

Το έχω ξαναγράψει, αυτή είναι η μεγάλη μπάντα του σήμερα. Οι Metallica και αντίστοιχοι σύγχρονοί τους είναι διαχρονικά μεγαθήρια, αλλά είναι μπάντες με την απήχηση και το επίπεδο των Gojira που γεμίζουν και θα εξακολουθούν να γεμίζουν μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους τα επόμενα χρόνια. Η εμφάνισή τους δε θα μείνει στη συλλογική μνήμη επειδή μόνο ένας μπορεί να είναι ο πρωταγωνιστής σε μια τέτοια ημέρα, αλλά πάντα εκτιμώνται και μακάρι να συνεχιστεί αυτό.

Gojira – ΟΑΚΑ 2026 Setlist

1. Born for One Thing
2. Backbone
3. Stranded
4. The Cell
5. Flying Whales
6. Love (“Remembrance” outro)
7. Mea Culpa (Ah! Ça ira!)
8. Another World
9. Silvera
10. L’enfant sauvage
11. Amazonia

20:45. Τρία τέταρτα μετά την αποχώρηση των Gojira, ηχεί μια κανονιά και ακολουθεί το ‘It’s a Long Way to the Top’ των AC/DC. Αμέσως μετά το ‘Ecstasy of Gold’ και στη συνέχεια ένα ολόκληρο στάδιο βρυχάται καθώς τέσσερις γνωστοί πιάνουν θέση και ξεκινούν το ‘Creeping Death’.

Να βγάλω από τώρα από τη μέση μερικά πράγματα για όποιους σκέφτονται ή σχολιάζουν. Ναι, ο Lars Ulrich έχασε μπόλικα χτυπήματα και ο συγχρονισμός του θα μπορούσε να είναι καλύτερος. Ναι, ο Kirk Hammett ψάχνει κατά καιρούς αρκετές νότες που του ξεφεύγουν (και τις κιθάρες του, γιατί μάλλον τις χαλάει). Ναι, ο James Hetfield στραβοκαταπίνει κάτι στίχους εδώ και εκεί. Ισχύουν όλα αυτά. Μουσικά, οι Metallica κάθε άλλο παρά εγγύηση τέλειων εκτελέσεων είναι.

Αλλά τι σημασία έχει; Ποιος πάει να ακούσει Metallica για βιρτουόζικα περάσματα; Πάει να ακούσει τα κομμάτια που πάμπολλοι ξέρουν απ’ έξω, που θα είναι σίγουρα στο setlist γιατί δε γίνεται αλλιώς και ας λέγεται ‘Μ72’ η περιοδεία, μαζί με άλλους 80.000 και βάλε εξίσου έτοιμους να ξελαρυγγιαστούν. Πάει για να τραγουδήσει κάθε στίχο, να ακολουθήσει με «ωωω» κάθε νότα. Πάει για να δει υπερπαραγωγή σκηνικών, να κάνει «κύμα» που διατρέχει έξι φορές την περίμετρο του ΟΑΚΑ.

Πάει για τέσσερις μουσικούς που μπορεί να μην είναι τέλειοι, αλλά που δείχνουν να γουστάρουν απίστευτα αυτό που κάνουν, τον κόσμο που έχει μαζευτεί και τη μουσική τους. Που ξέρουν τι ζητείται από αυτούς και το δίνουν απλόχερα, βολτάροντας γύρω γύρω τη σκηνή, πιάνοντας χέρια και χαιρετώντας.

Και όλα αυτά τα πήραμε. Τα είδαμε. Διαλέξτε ό,τι θέλετε από το setlist χαμηλότερα και η απάντηση στο πως εκτυλίχθηκε σχεδόν σίγουρα είναι «χαμός», είτε μιλάμε για σκηνή, είτε για αρένα, είτε για κερκίδες. Ακόμα και το ‘King Nothing’ έπιασε παλμό. Πιστεύω ότι αν έπαιζαν το ‘Escape’, και πάλι η πλειοψηφία θα χτυπιόταν. Τι headbanging έπεσε στο‘For Whom the Bell Tolls’; Τι παλμός βγήκε στο ‘The Unforgiven’; Τι συγκίνηση στο ‘Fade to Black’ (τι ωραία προσθήκη); Μήπως να πούμε για τους χορούς στο ‘Nothing Else Matters’; Τα “Master! Master!” που μάλλον ακόμα αντηχούν μέσα στο ΟΑΚΑ; Την έκρηξη – γιατί δεν μπορεί να περιγραφεί αλλιώς – στο ‘Enter Sandman’ του φινάλε;

Κλισέ, αλλά αληθινά. Είναι η εμπειρία. Είναι το να βρίσκεσαι εκεί. Να βλέπεις τον κόσμο να είναι όρθιος σε όλα τα διαζώματα και να τραγουδάει ασταμάτητα. Τον Hetfield να χαμογελά, να σε καλωσορίζει στην οικογένεια των Metallica και να απολαμβάνει αυτό που κάνει, λέγοντας πως έχει το καλύτερο επάγγελμα στον κόσμο (αφιέρωσε και τo ‘Fade to Black’) στο νεαρό Σπύρο που βρέθηκε μαζί τους μέσω Make-a-Wish). Τον Hammett και τον Robert Trujillo να διασκευάζουν το συρτάκι του Ζορμπά και το ‘Δεν Χωράς Πουθενά’. Πού αλλού συμβαίνουν αυτά; Ο Trujillo έφτασε να τραγουδήσει το ρεφρέν! Μήπως είχα παραισθήσεις;

Είδαμε τους Metallica, πολλοί για πρώτη φορά. Και ναι, η πρόταση αυτή θα μπορούσε να αποτελεί από μόνη της την ανταπόκριση. Γιατί η εξέλιξη είναι σχεδόν νομοτελειακή σε αυτό. Ο πανικός προδιαγεγραμμένος. Η συμμετοχή βέβαιη. Το αποτέλεσμα σίγουρο.

Ελάχιστοι μπορούν να φέρουν με την παρουσία τους τέτοια έξαψη, τέτοιες εξάρσεις στο κοινό όπως οι Metallica. Ελάχιστοι μπορούν να δημιουργήσουν ανάλογη εμπειρία. Εμπειρία που, ας μη γελιόμαστε, δεν είναι πιθανό να ξαναζήσουμε. Περνάνε τα χρόνια. Πόσο ακόμα θα είναι ενεργό το συγκρότημα και τι ενδεχόμενο υπάρχει να βρεθεί στην Ελλάδα πριν αποσυρθεί;

Κρατάμε λοιπόν αυτό που συνέβη. Αυτό που ζήσαμε. Μουσική γιορτή, Metallica γιορτή, με δεκάδες χιλιάδες συμμετέχοντες, ατελείωτα χαμόγελα, βραχνιασμένους λαιμούς και ξεβιδωμένους σβέρκους.

Άξιζε.

Metallica στο ΟΑΚΑ: Έσπασαν το ρεκόρ με πάνω από 90.000 κόσμο!

Metallica – ΟΑΚΑ 2026 Setlist

• It’s a Long Way to the Top (If You Wanna Rock ‘n’ Roll) (tape)
• The Ecstasy of Gold (tape)

1. Creeping Death
2. For Whom the Bell Tolls
3. Moth Into Flame
4. King Nothing
5. Lux Aeterna
6. The Unforgiven
7. Fuel
8. Συρτάκι Ζορμπά/Δεν Χωράς Πουθενά (Τρύπες cover)
9. Fade to Black
10. Wherever I May Roam
11. Nothing Else Matters
12. Sad But True
13. One
14. Seek and Destroy
15. Master of Puppets
16. Enter Sandman

Διαβάστε ακόμα:

Metallica: Το Αστεροσκοπείο κατέγραψε σεισμική δραστηριότητα!