Mick Thomson: «Οι 10 δίσκοι που μου άλλαξαν τη ζωή»

Mick Thomson
Mick Thomson

Σε μία πρόσφατη συνέντευξή του για λογαριασμό του LouderSound, ο Mick Thomson αποκάλυψε τους 10 δίσκους που, κατά τη γνώμη του, του άλλαξαν τη ζωή.

Ας δούμε τις επιλογές του ρυθμικού κιθαρίστα των Slipknot, μαζί με όσα δήλωσε για κάθε μία από αυτές:

Το πρώτο άλμπουμ που αγόρασα ποτέ:
Kiss – Destroyer (1976)

Ήταν το πρώτο άλμπουμ που δεν χρειάστηκε να μοιραστώ με τον αδερφό μου. Και το είχα αγοράσει με 25 cents από ένα παζάρι σε ένα γκαράζ… Είχα ακούσει γενικά για τους Kiss, όμως το εξώφυλλο ήταν πραγματικά εκπληκτικό.

Kiss - 'Destroyer'


Το αγαπημένο μου εξώφυλλο δίσκου:
Kiss – Alive II (Casablanca, 1977)

Δεν είναι απαραίτητα το καλύτερο εξώφυλλο, αλλά η έκφραση του Gene, το αίμα που τρέχει από το στόμα του, το make-up… Όλα αυτά με σημάδεψαν.

Kiss - 'Alive II'


Το άλμπουμ με το οποίο σπάω το όριο ταχύτητας:
Malevolent Creation – Envenomed (2000)

Ήμουν σε ένα όχημα μαζί με τον Phil των Malevolent Creation και μου έβαλαν να ακούσω το άλμπουμ προτού κυκλοφορήσει. Αρχίσαμε να τρέχουμε, μέχρι που χτυπήσαμε ένα άλλο αμάξι από πίσω… Οπότε, πραγματικά σπάσαμε το όριο ταχύτητας ακούγοντάς το!


Το άλμπουμ που θα ήθελα να έχω γράψει:
The Rolling Stones – Exile On Main Street (1972)

Σας προκαλώ να μου δείξετε έναν δίσκο που να είναι καλύτερος από αυτόν. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Κάθε τραγούδι είναι εξαιρετικό και είναι διπλό το άλμπουμ, οπότε περιέχει πολλά εξαιρετικά τραγούδια. Είναι απίστευτο, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών.


Αν ένα παιδί με ρωτούσε τι είναι μέταλ, θα του έδινα ένα αντίγραφο του:
Deicide – Deicide (1990)

Εξαρτάται από τη στιγμή και φυσικά υπάρχει και ένα ‘The Number of the Beast’ και ένα ‘Master of Puppets’, όμως αυτό εδώ (το ‘Deicide’) είναι απολύτως ωμό, με τρομερά riffs και πολύ θυμό. Ο ήχος του δεν είναι πολύ καθαρός και όταν το πρωτοάκουσα, γύρω στο 1991-1992, μου φάνηκε πολύ extreme. Τα σόλο είναι χαοτικά, εντελώς σατανικά. Αυτό και το ‘Once Upon the Cross’ είναι καταπληκτικά.


Το άλμπουμ που θέλω να παίξει στην κηδεία μου:
Electric Six – Fire (2003)

Μιλάμε για μία φανταστική μπάντα. Είναι ικανοί να γράψουν ένα πιασάρικο και χαρούμενο τραγούδι, το οποίο ταυτόχρονα να είναι πολύ έξυπνο. Νομίζω πως θα ταίριαζαν σε μία τόσο σοβαρή περίσταση. Δεν μπορείς να είσαι στεναχωρημένος όταν παίζει η μουσική τους.


Το άλμπουμ που μου αρέσει να ακούω όταν κάνω γυμναστική:
Flotsam & Jetsam – Doomsday For The Deceiver (Metal Blade, 1986)

Η ταχύτητα των τραγουδιών είναι μεγάλη και σε κάνει να σκέφτεσαι κάπως πιο επιθετικά. Τα δύο πρώτα άλμπουμ των Flotsam & Jetsam είναι πάντα μια καλή επιλογή.


Το άλμπουμ για το οποίο θα ήθελα να με θυμούνται:
Slipknot – Slipknot (1999)

Είναι σχεδόν απίθανο να διαλέξω, γιατί όλα τα άλμπουμ έπαιξαν τον ρόλο τους σε αυτό που είμαστε σήμερα, όμως αυτό ήταν που μας ανέδειξε. Είχαμε άπλετο χρόνο να το δουλέψουμε και γι’ αυτό το γράψαμε έχοντας απόλυτη ελευθερία. Είναι πολύ ειλικρινές, αισθανόμασταν τα πάντα από όσα γράψαμε σε αυτό το άλμπουμ. Μας πήρε πολύ χρόνο και νομίζω πως είναι ένα άλμπουμ που αντέχει στον χρόνο.


Κανείς δεν θα πίστευε πως έχω στη συλλογή μου ένα αντίγραφο του:
Fishbone – Trust And Soul (1988)

Το “τερατώδες” μπάσο είναι ένας από τους λόγους που λατρεύω αυτό το άλμπουμ. Σου φτιάχνει τη διάθεση. Μερικές μέρες χρειάζομαι να ακούσω το ‘Bonin’ In The Boneyard’. Μετά είμαι ok για το υπόλοιπο της μέρας!


Το άλμπουμ που δεν θα έπρεπε να έχει κυκλοφορήσει:
Metallica – Black Album (1991)

Τώρα που είμαι σε μπάντα, καταλαβαίνω πως σε κάποιο σημείο πρέπει να σταματήσεις να επαναλαμβάνεσαι, ειδάλλως θα βαρεθείς. Ωστόσο, αγαπούσα τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ των Metallica, και τρομοκρατήθηκα όταν άκουσα το ‘Black Album’. Ένιωσα προσβολή και σταμάτησα να τους ακούω για αρκετά χρόνια μέχρι να το ξεπεράσω. Υπάρχουν ομοιότητες στο πώς άλλαξαν οι Slipknot; Δεν θα το έλεγα, όχι. Εξάλλου, ποτέ δεν θα κόψω τα γαμ… μαλλιά μου!