Never Mind the Arctic Monkeys, Here’s The Last Shadow Puppets

The Last Shadow Puppets
The Last Shadow Puppets

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χατζηβίλτσος

Εύκολα κανείς ξεχνάει ότι το 2008 οι The Last Shadow Puppets ήταν δύο “αναμαλλιασμένοι” εικοσάχρονοι με οδηγό τους τον νεαρό έρωτα (και τον Scott Walker). Η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά, το ‘The Age of the Understatement’, ήταν ό,τι πιο φιλόδοξο οι Alex Turner και Miles Kane είχαν προσπαθήσει μέχρι τότε, με πλούσιες ενορχηστρώσεις, οι οποίες θύμιζαν soundtrack ταινιών, “κλείνοντας το μάτι” στο έργο του Ennio Morricone. Ήταν ο απόηχος της ειλικρινούς τους αφοσίωσης, αλλά και της πανταχού ανησυχίας τους, για το αν θα μπορέσουν να αφήσουν το πολυπόθητο στίγμα τους στη μουσική. Από το ‘The Age of The Understatement’ ως και την εποχή των ασορτί 70’s συνόλων τους, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Με το σχεδόν δεκαετές τους “bromance” να λάμπει πιο έντονα από ποτέ, και τον Alex Turner να επωμίζεται το μεγαλύτερο μέρος της δημιουργικής διαδικασίας, μήπως ήρθε η στιγμή για αυτή τη συνεργασία να γίνει μία “μόνιμη σχέση”;

Με τους Arctic Monkeys να έχουν ήδη πέντε δίσκους στο δυναμικό τους, ο Alex Turner μπορεί να διεκδικεί μία θέση ανάμεσα στους σπουδαίους της rock μουσικής. Από την άλλη, ο Miles Kane θεωρείται ένας από τους “πρίγκιπες” της βρετανικής μουσικής, με μία διόλου ευκαταφρόνητη καριέρα και με ένα μεγάλο αριθμό θαυμαστριών στη διάθεσή του. Και οι δυο ζούνε πλέον στο L.A., κάτι που είναι εμφανές και στο τελευταίο τους άλμπουμ, το οποίο αποτελεί μια επίκληση στην California. Το ‘Everything You’ve Come to Expect’, κάνει ξεκάθαρο το ότι οι Turner και Kane είναι πλέον ώριμοι άνδρες των οποίων οι ζωές, όπως και το έργο τους, διαπνέεται από έκδηλο ερωτισμό και σεξουαλικότητα.

Με την αναμφισβήτητα επιτυχημένη κυκλοφορία του ‘ΑΜ’ το 2013, οι Arctic Monkeys απόλαυσαν mainstream επιτυχία και μία συνεχώς αυξανόμενη διεθνή αναγνώριση. Παρόλα αυτά, το πλήρωμα του χρόνου έχει φτάσει για την μπάντα να εξαφανιστεί από το προσκήνιο για ένα μεγάλο διάστημα. Η έγερσή τους ως έςεμα από τα πιο αναγνωρισμένα συγκροτήματα στον πλανήτη έφερε και μία αλλαγή στον χαρακτήρα τους. Η λακωνική συμμορία των τεσσάρων εφήβων από το High Green, με αναφορές στην ποίηση του John Cooper Clarke και των οποίων η άκοπη στιχουργική δεξιοτεχνία και ο αδιάψευστος ήχος γοήτευσε μία ολόκληρη γενιά, πλέον δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία καλοδουλεμένη μηχανή ντυμένη στα δερμάτινα, σαν πρωταγωνιστές του ‘Sons of Anarchy’. Ίσως βέβαια, η εικόνα εμπνέει την μουσική ή και το αντίθετο και με την βρώμικη, σέξι, grungy μουσική του ‘ΑΜ’, η εικόνα αυτή έβγαζε νόημα.

Τα τελευταία χρόνια, ο Turner μοστράρει το χαρακτηριστικό του pompadour, την baroque αισθητική του και έναν υπερτροφικό εγωισμό, εκθέτοντας με τον τρόπο αυτό την σκοτεινή πλευρά της “Faust-ιανής” συμφωνίας του με τον διάβολο για φήμη και δόξα. Έτσι, η μετάβασή του από “αγόρι σε άντρα” άλλαξε και την προοπτική του, καθώς τα τραγούδια του έχουν πλέον απωλέσει μεγάλο μέρος του βιωματικού χαρακτήρα τους. Όπως και η καριέρα του, έτσι και η ζωή του δεν χαρακτηρίζεται από τους στίχους που σιγοτραγουδούσε στο εφηβικό του δωμάτιο, κάτι το οποίο έχει επιβεβαιωθεί και από τον ίδιο σε παλαιότερη συνέντευξη. Το Sheffield άλλαξε για το L.A. και η νεανική ανυποταξία για “αυτό το rock ‘n’ roll”.

The Last Shadow Puppets

Το βάρος της αναβίωσης της παλαιότερης μουσικής του είναι μονίμως παρόν και θα είναι ο δεσμός που θα κρατάει πίσω κάθε δημιουργική απελευθέρωση. Αυτό όμως δεν αποτελεί φαινόμενο στο σύμπαν των Last Shadow Puppets. Η κληρονομιά τους δεν είναι τόσο εκτεταμένη ώστε να αποτελέσει τροχοπέδη στην εξέλιξη τόσο της μουσικής τους, όσο και της θεατρικότητας τους πάνω στη σκηνή. Η δυναμική των Last Shadow Puppets παρέχει μια πλατφόρμα για περαιτέρω πειραματισμό και όποιος έχει δει ζωντανή παράσταση και των δύο projects του Turner, αλλά και τον Kane σαν solo καλλιτέχνη, μπορεί να καταλάβει ότι οι δύο καλλιτέχνες, κάτω από το ίδιο όνομα, δημιουργούν όχι μόνο πολύ πιο φρέσκα ακούσματα, αλλά καλλιεργούν και μία ενδιαφέρουσα pop υποκουλτούρα.  Σαν δίδυμο, συνεχίζουν να προβοκάρουν ραδιούργες συνθέσεις ο ένας από τον άλλον, με τον Kane σημαντικά βελτιωμένο από τον τελευταίο του solo δίσκο, και τον Turner εμφανώς λιγότερο κεκλιμένο προς την ειρωνική γραφή. Είναι φανερό ότι η αποφόρτωση ενός τέτοιου βάρους, ειδικά τον τελευταίο καιρό, μόνο καταλυτικά έχει ενεργήσει για τον frontman των Arctic Monkeys, που δείχνει να αναλαμβάνει projects τα οποία αναδεικνύουν όλο το φάσμα της λυρικής και στιχουργικής του προσωπικότητας. Πέραν του ‘Everything You’ve Come to Expect’, είναι υπεύθυνος για την παραγωγή του νέου δίσκου της Alexandra Savior, ‘Strange Portrait’, τον οποίο μάλιστα έχει ηχογραφήσει και συνυπογράψει ο ίδιος. Επίσης, το 2010, περίοδος αδράνειας για τους Arctic Monkeys, είχε αναλάβει την σύνθεση του soundtrack της ταινίας ‘Submarine’. Μακριά από την κύρια μπάντα του, ο Alex Turner, αποποιείται τον ρόλο του μεγάλου rock star και μετατρέπεται σε έναν ρομαντικό τροβαδούρο.

Βέβαια, από την εξίσωση δεν θα έπρεπε να παραλειφθεί ο Miles Kane, που είναι ένας από τους κύριους παράγοντες για την εξέλιξή του τόσο μουσικά, όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Εξάλλου, γραμμένα με σπρέι πάνω στα κόκκινα τούβλα της βρετανικής rock ‘n’ roll βρίσκονται τα ονόματα των μεγαλύτερων μουσικών συνεργασιών: John και Paul, Mick και Keith, Morrissey και Marr, Liam και Noel, Peter και Carl. Οι συνεργασίες αυτές έχουν καθορίσει ολόκληρες γενιές, το μέλλον των θαυμαστών τους και προπάντων έχουν δημιουργήσει το soundtrack της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Κατά μία έννοια, η ιστορία του rock ‘n’ roll είναι η ιστορία της φιλίας και της αδερφικής αγάπης μεταξύ ατόμων που με το Μύδειο άγγιγμά τους, έχουν ζωντανεύψει ονειρικές μελωδίες. Κοιτώντας κανείς τριγύρω του το μόνο που βλέπει είναι solo καλλιτέχνες και πολυάριθμες “χλιαρές” μπάντες. Η συντροφικότητα ενός μακροχρόνιου συνεργάτη στο έγκλημα λείπει από τον κόσμο της μουσικής. Λίγοι υποψήφιοι είναι άξιοι να σκαλίσουν το όνομά τους δίπλα στα ονόματα των σπουδαίων. Για την γενιά μας, η μεγαλύτερη ελπίδα ίσως να είναι ο Alex Turner και ο Miles Kane.