Ο Thom Yorke μιλάει για το νέο του δίσκο

Μπορεί οι Radiohead να έχουν να κυκλοφορήσουν νέο άλμπουμ από το 2016, τα μέλη του συγκροτήματος όμως έχουν μείνει απασχολημένα, με τους Jonny Greenwood και Thom Yorke να συνθέτουν μουσικές για ταινίες, ενώ αυτή τη στιγμή ο δεύτερος ετοιμάζεται και για την κυκλοφορία ενός νέου προσωπικού άλμπουμ που μέχρι στιγμής είναι άτιτλος.

Σε μια συνέντευξη που έδωσε λοιπόν στο Crack μίλησε για το επερχόμενο άλμπουμ που είναι επηρεασμένο από τις προσωπικές του ανησυχίες και τον τρόπο που Flying Lotus (παραγωγός) επηρέασε την μουσική του:

Έχεις πετάξει ποτέ στο Τόκιο; Αυτό το jet lag είναι η επιτομή της υπαρξιακής κρίσης.

Θυμάμαι μια νύχτα που έπεσα για ύπνο και δυο ώρες αργότερα ήμουν ξύπνιος και έβλεπα αυτές τις εικόνες… άνθρωποι και αρουραίοι είχαν αλλάξει θέσεις.

Ένα όνειρο. Ξύπνησα με μια ομάδα εικόνων κοριτσιών με τακούνια, αλλά είναι αρουραίοι και τα ανθρώπινα όντα είναι στους υπονόμους.

Είχα άλλο ένα, μερικές περίεργες εικόνες του Λονδίνου με όλους τους ουρανοξύστες απλώς να κουνιούνται.

Το όλο δυστοπικό του πράγματος είναι το ένα κομμάτι, ναι, αλλά για μένα, ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια ήταν η αίσθηση του άγχους.

Αν υποφέρεις από άγχος, μπορεί να εκδηλωθεί με αναπάντεχους τρόπους, κάποιοι άνθρωποι έχουν υπερβολικές συναισθηματικές αντιδράσεις. Για κάποιους, οι ρίζες της πραγματικότητας χάνονται, δεν ξέρεις τι συμβαίνει. Τότε, αναπόφευκτα, η πραγματικότητα επιστρέφει.

Για κάποιο λόγο, νόμιζα πως ένας ωραίος τρόπος να εκφράσω δημιουργικά το άγχος ήταν ένα δυστοπικό περιβάλλον.

Έβλεπα πολλές εικόνες, άλλη μία ήταν με ανθρώπους που ταξίδευαν για να πάνε στις δουλειές τους, αλλά τα σώματά τους τους έλεγαν πως δεν θα το έκαναν πια. Αρνούνταν να συνεργαστούν, οπότε έκαναν όλες αυτές τις ακούσιες κινήσεις.

[…]

Ξαφνικά ανακαλύψαμε πως υπάρχει ένας νέος τρόπος για να γράψεις πράγματα. Θα έστελνα στον παραγωγό Nigel Godrich εντελώς ατελή, χαώδη τραγούδια και θα επικεντρωνόταν σε διάφορα σημεία που νόμιζε πως δούλευαν, θα τα έχτιζε σε λούπες και samples και θα μου τα επέστρεφε για να γράψω τα φωνητικά.

Στην αρχή, ήταν τρομαχτικό. Κρυβόμουν πίσω από τα decks, παριστάνοντας τον DJ, αλλά παράλληλα τραγουδούσα και ενίοτε έπαιζα κιθάρα.

Είχα μία “εύρηκα!” στιγμή σε μια συναυλία στο Παρίσι όπου υπήρχε μια σκηνή μπροστά μου και σκέφτηκα γάμα το, οπότε απλώς χρησιμοποίησα την σκηνή για να χορέψω.