Once Upon A Time… In Hollywood – Κριτική ταινίας

Once Upon a Time in Hollywood

Όταν είσαι ένας σκηνοθέτης του επιπέδου, ή (αν προτιμάτε οι πολέμιοί του) της φήμης του Quentin Tarantino στις μέρες μας, κάθε ταινία σου αποτελεί από μόνη της ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα του Παγκόσμιου κινηματογράφου.

Το Once Upon a Time… In Hollywood δεν είναι δυνατό να ξεφύγει από τον παραπάνω κανόνα. Ας δούμε αν καταφέρνει όμως να δικαιώσει τις μεγάλες προσδοκίες κοινού και κριτικών.

Η νέα αυτή ταινία του ιδιόρρυθμου αλλά χαρισματικού σκηνοθέτη, έρχεται σε ένα «δύσκολο» συγκυριακά πλαίσιο, μετά από το Hateful Eight του 2015 που δεν άρεσε σε όλους, όμως έρχεται και οπλισμένη με ένα τεράστιο cast, ένα από τα δυνατότερα που έχουμε δει σε ταινίες τα τελευταία αρκετά χρόνια.

Πρωταγωνιστούν οι Leonardo DiCaprio, Brad Pitt και Margot Robbie και πλαισιώνονται από μια πλειάδα πολύ μεγάλων ονομάτων, που ξεκινούν από τον τιτάνα Al Pacino και συμπεριλαμβάνουν μεταξύ άλλων τους Dakota Fanning, Damian Lewis και Timothy Olyphant.

Η ταινία ακολουθεί τη ζωή του ηθοποιού Rick Dalton (DiCaprio) και του κασκαντέρ και κολλητού του φίλου Cliff Booth (Brad Pitt) στη χρυσή εποχή του Hollywood στα τέλη της δεκαετίας των 60s. Οι καριέρες και των δύο έχουν πάρει την κατιούσα και κατά τη διάρκεια του φιλμ παρακολουθούμε το πως οι δύο χαρακτήρες αντιμετωπίζουν την υπαρξιακή τους κρίση, ενώ όλα γύρω τους δείχνουν να ακμάζουν και να αφθονούν.

Στο πολύ όμορφο κάδρο που στήνει ο Tarantino, βλέπουμε εκτός από τα παραπάνω, τμήματα της ζωής της αδικοχαμένης Sharon Tate, που ενσαρκώνει η ιδιαίτερα εκφραστική εδώ Margot Robbie, το κίνημα των χίπις, την στάση των Αμερικανών απέναντι στον Πόλεμο του Βιετνάμ και τέλος τον Τσάρλς Μάνσον και την διεστραμμένη του συμμορία/οργάνωσή του.

Η αλήθεια είναι πως στο κομμάτι της σκηνοθεσίας, ο Tarantino παίρνει άριστα για ακόμα μια φορά (αλήθεια αμφέβαλε κανείς;). Ο σκηνοθέτης έχει στήσει τόσο αρμονικά και μαεστρικά το Χόλιγουντ της εποχής, που ο θεατής νιώθει πως παίρνει μια βαθιά ανάσα και για τις 2 ώρες και 41 λεπτά που διαρκεί η ταινία, βουτά σε έναν άλλο κόσμο και δεν βγαίνει από αυτόν παρά μόνο όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Η παραπάνω παράγραφος συνοψίζει και το δυνατότερο σημείο της ταινίας.

Όμως το Once Upon a Time…in Hollywood έχει και τα μείον του. Ενώ οι σκηνές τις ταινίας είναι δομημένες εξαιρετικά και ντυμένες με τη συγκλονιστική ερμηνεία του DiCaprio και την πάρα πολύ καλή του Pitt, δεν είναι ιδιαίτερα αρμονικά δεμένες μεταξύ τους.

Επιπλέον, η αφήγηση κάποια στιγμή πλαταίνει τόσο πολύ, που ο θεατής θα απορήσει που θέλει να το πάει ο Tarantino, κάτι που καταλαβαίνει στο πολύ τέλος του έργου, με μια ξεχωριστά δυνατή τελευταία σκηνή, που ουσιαστικά δένει όσες άκρες παρέμειναν άλυτες, με ένα ιδιαίτερα Ταραντίνειο τρόπο.

Κι ενώ η καλλιτεχνική αξία της ταινίας είναι αδιαμφισβήτητη και τεράστια, η αφήγηση και τα όσα βλέπουμε θα μπορούσαν να μην είναι τόσο μακρόσυρτα, ώστε να υπάρχει λίγο περισσότερη ισορροπία στα μάτια του θεατή.

Το Once Upon a Time…in Hollywood είναι ένα υπέροχο κολάζ ενσάρκωσης ιδεών του Tarantino, ένα πολύ όμορφο setting με εξαιρετικό στήσιμο και ερμηνείες, που όμως κάπου χάνει στην αφήγηση που αναπόφευκτα πρέπει να ντύσει την ταινία. Με πολύ απλά λόγια, ο σκηνοθέτης από το Τενεσί κάνει το Αθήνα – Πάτρα μέσω… Καλαμάτας, κάτι που είναι αχρείαστο αλλά και συχνά κουραστικό.

Το καλό της υπόθεσης βέβαια, είναι πως στην ταινία, όπως και στην παρομοίωση, το τοπίο είναι όμορφο και αυτό βοηθά στο να γίνει ευκολότερο το ταξίδι.

Κλείνοντας, το Once Upon a Time…in Hollywood, δεν θα διεκδικήσει σίγουρα Όσκαρ σεναρίου και δεν θα φέρει στον Quentin Tarantino ορκισμένους followers όπως το Kill Bill ή το Pulp Fiction.

Είναι όμως μια όμορφη, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη περιπέτεια, που θα σας χαρίσει μια τελικά ευχάριστη (αν και ίσως κουραστική) καλοκαιρινή νύχτα, σε κάποιο θερινό σινεμά της πόλης σας ή του νησιού που είστε διακοπές.

Υ.Γ. Για το soundtrack του Once Upon a Time…in Hollywood δεν χρειάζεται να πούμε κάτι.

Όπως σε κάθε ταινία του Tarantino, έτσι κι εδώ είναι από μόνο του ένας λόγος για να παρακολουθήσει κανείς την ταινία.