Ο Ozzy και ο Lemmy ήταν στενοί φίλοι και, παραδόξως, οι θάνατοί τους έχουν κάτι κοινό: Και οι δύο θρυλικές προσωπικότητες πέθαναν ακριβώς 17 ημέρες μετά την τελευταία τους συναυλία!
Ο Ozzy, παρά τα πολλαπλά προβλήματα υγείας του, τα χειρουργεία που είχε υποβληθεί και τη νόσο του Πάρκινσον που τον είχε καταβάλλει, προσπάθησε πάρα πολύ το τελευταίο διάστημα έτσι ώστε να μπορέσει τελικά να ανέβει στη σκηνή.
Καθισμένος στο θρόνο του, έδωσε την τελευταία παράστασή του μπροστά σε ένα κατάμεστο Villa Park και σε εκατομμύρια τηλεθεατές παγκοσμίως που έβλεπαν αυτή τη γιορτή της μουσικής από live streaming.
Ο Τony Iommi μετέφερε την τιτάνια προσπάθεια που έδωσε ο Ozzy για να μπορέσει να πει το τελευταίο αντίο:
Τον τελευταίο καιρό, στις πρόβες για την αποχαιρετιστήρια εμφάνιση των Black Sabbath στο Back To The Beginning, δεν έδειχνε καθόλου καλά. Εγώ και ο Geezer το λέγαμε χθες: Νιώθουμε πραγματικά πως ο Ozzy κράτησε τις δυνάμεις του για αυτή τη μία και μοναδική εμφάνιση. Ήθελε να σταθεί στη σκηνή μία τελευταία φορά, να πει το αντίο του στον κόσμο και να φύγει. Και αυτό έκανε! Αυτό ήταν! Τέλος!
Το προετοίμαζε καιρό. Πάλευε με το σώμα του, έκανε ό,τι μπορούσε. Προπονήσεις, θεραπείες, δύναμη ψυχής. Όλα για εκείνο το ένα, τελευταίο live. Ήθελε να το κάνει. Το είχε μέσα του. Μάλλον κάτι του έλεγε βαθιά μέσα του ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα κάνει στη ζωή του…
Δεν ξέρω αν ο Ozzy πίστευε στ’ αλήθεια ότι θα φύγει αλλά ήξερε ότι αυτό ήταν το φινάλε του. Και ήταν αποφασισμένος. Πήγε στη σκηνή με όση δύναμη του είχε απομείνει. Και τα κατάφερε! Έπαιξε. Φώναξε. Τραγούδησε. Έφυγε με το κεφάλι ψηλά. Όπως του άξιζε!
Φάτε, πιείτε, χαρείτε, κάποια μέρα θα πεθάνουμε.
Μπορείτε να είστε όσο προσεκτικοί με τη ζωή σας θέλετε, αλλά και εσείς κάποια μέρα θα πεθάνετε έτσι κι αλλιώς, οπότε γιατί να μην το διασκεδάσουμε;
Η ζωή του Lemmy κύλισε ακριβώς όπως είχε εκφράσει την φιλοσοφία του στο παραπάνω απόφθεγμά του. Ένας φωνακλάς rockstar με την καρδιά ενός παιδιού, που έζησε στα άκρα και ακόμα παραπέρα αλλά δεν έχασε ούτε στιγμή την απλότητά του.
Ένας σύγχρονος πειρατής.
Ήταν ο άνθρωπος που απολάμβανε αυτά που του έδινε απόλυτα η μουσική βιομηχανία, χτίζοντας όμως ένα στυλ και μια παρουσία εντελώς δικιά του, που διατήρησε ατόφια μέχρι την ημέρα που πέθανε.
Ήταν ο άνθρωπος που έμενε σε ένα μικρό διαμέρισμα μέχρι τα τελευταία του, ο τύπος που θα συναντούσες στην μπάρα να πίνει το Jack του, να καπνίζει και να παίζει παιχνίδια στο ρετρό μηχάνημα που βρισκόταν δίπλα του.
Πέρα από την άποψη που έχει σχηματίσει ο καθένας μας για αυτόν, πολύ καλύτερα τα είπαν οι φίλοι του στο μνημόσυνό του, όπου και μοιράστηκαν απίστευτες ιστορίες με πρωταγωνιστή τον ίδιο:
Θέλω όσο μπορώ να βρίσκομαι πάνω στο σανίδι, θα κάνω συναυλίες μέχρι τη μέρα που θα πεθάνω…
Κι αυτό ακριβώς έκανε. Στις 28 Δεκέμβρη του 2015 ο Lemmy «έφυγε» για να βρει τους άλλους μεγάλους, 4 ημέρες πριν τα έπινε εμφανώς καταβεβλημένος για τα γενέθλιά του, και ακριβώς 17 ημέρες πριν τον θάνατό του ήταν πάνω στο σανίδι, όπως και ο φίλος του ο Ozzy, δέκα χρόνια μετά.
Η τελευταία συναυλία των φασαριόζων Motörhead, «που παίζουν blues και rock and roll αλλά ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει», έλαβε χώρα στο Βερολίνο, στις 11 Δεκεμβρίου του 2015.
Τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε δεν τον πτόησαν στην περιοδεία για την προώθηση του τελευταίου τους δίσκου, ‘Bad Magic’, και το μπάσο του γερο-Lemmy βρόντηξε για μια τελευταία φορά…
Η setlist αποτελούνταν από 16 κομμάτια, με κλασικά τραγούδια του καταλόγου τους, όπως τα ‘Ace of Spades’, ‘Bomber’, ‘Overkill’ κλπ αλλά και διασκευή στους Ramones, οι Motörhead θα έριχναν φινάλε σε μια καριέρα 40 χρόνων.
Ο ντράμερ των Motörhead, Mikkey Dee, θυμάται:
Ακόμα και τώρα δεν πιστεύω, όταν κάναμε αυτά τα shows στην ευρωπαϊκή περιοδεία και με την τόση ενέργεια που βγάζαμε, πώς ο Lemmy μπόρεσε να τα κάνει.
Πήγαινα στο δωμάτιό του στο ξενοδοχείο ή τον ρωτούσα στο λεωφορείο:
“Είσαι εντάξει με αυτό το set; Θέλεις να αλλάξουμε θέσεις σε κάποια τραγούδια;” Ήταν τόσο εξουθενωμένος…
Και μετά ανεβαίναμε στη σκηνή και εκρήγνυτο. Σαν να μην υπήρχε κανέναν πρόβλημα! Μετά από το show όμως, κυριολεκτικά κατέρρεε.
Την επόμενη μέρα, τον κοίταζα στο λεωφορείο και δεν ήξερα αν θα μπορούσαμε να παίξουμε εκείνο το βράδυ.
Μετά περπατούσαμε στη σκηνή και απλώς το έκανε και, μάλιστα, καλύτερα από ό,τι πριν από τρία ή τέσσερα χρόνια, πριν αρρωστήσει. Ήταν γραφτό να γίνει έτσι.
Πριν πεθάνουν οι άνθρωποι, ίσως έχουν μία extra ενέργεια για να διευθετήσουν τις υποχρεώσεις τους. Δεν ξέρω… Πάντως το έκανε τόσο καλά!
Νιώθω γεμάτος, αυτό έλεγε. Δεν θα κάνω χημειοθεραπείες και όλες αυτές τις μαλακίες! Απλώς θα κοιμηθώ. Και μετά πέθανε…
Μερικές ημέρες μετά, και λίγο πριν τον θάνατό του, ο Lemmy γιόρταζε τα 70ά του γενέθλια στο Whisky a Go Go του Los Angeles, όπου πολλοί φίλοι του έκαναν το ταξίδι για να βρεθούν κοντά του…
Εκείνο το βράδυ, έμοιαζε ταλαιπωρημένος αλλά και ταυτόχρονα εντυπωσιακός, αράζοντας στον εξώστη του μαγαζιού φορώντας το δερμάτινο jacket και το καπέλο του, χαζεύοντας τον Sebastian Bach, τον Slash και τον Billy Idol να παίζουν για πάρτη του στη σκηνή.
Ο Zakk Wylde, φορώντας ένα μπλουζάκι Motörhead, επανέλαβε το γνωστό, πλέον, αστείο για τον Lemmy και τον Keith Richards:
Tι κόσμο θα αφήσουμε για τον Lemmy και τον Keith;
Το ακόμα πιο ανατριχιαστικό της υπόθεσης είναι ότι ο Ozzy είχε διεσθανθεί ότι ο Lemmy δεν θα την βγάλει καθαρή, και τον πήρε τηλέφωνο:
Μου λείπει ο Lemmy, ήταν πολύ ωραίος τύπος… Τον είχα πάρει τηλέφωνο τη μέρα που πέθανε, το ήξερα ότι πεθαίνει… Δεν με αναγνώρισε καν, έπρεπε να του πω ότι είμαι ο Ozzy. Δεν καταλάβαινα τι έλεγε, παράτησε το τηλέφωνο. Του είπα «Lemmy, γαμώτο, μείνε εκεί, έρχομαι…».
Είπα στη Sharon να μπει στο αμάξι για να πάμε να τον βρούμε. Και την ώρα που ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, ήρθε και μου είπε ότι πέθανε… Βούλιαξα. Το πήρα πολύ βαριά, δεν πρόκειται να πω το αντίθετο…
Είναι κι αυτή μια από τις περίεργες ιστορίες της rock που μεγαλώνει το θρύλο αυτών που έφυγαν…
Tony Iommi: «Ο Ozzy άντεξε μόνο για να πει το αντίο…»
Tony Iommi, Geezer Butler και Bill Ward αποχαιρετούν τον Ozzy
Ozzy Osbourne: Η τελευταία υπόκλιση στο Μπέρμιγχαμ
