ADVERTISING

Παύλος Σιδηρόπουλος και Σπυριδούλα – Φλου: Από το περιθώριο στην αιωνιότητα

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος αποτυπώθηκε στην συνείδηση του ελληνικού κοινού ως μία από τις πιο συμπαθείς και πρωτοποριακές φιγούρες.
Παύλος Σιδηρόπουλος και Σπυριδούλα
Παύλος Σιδηρόπουλος και Σπυριδούλα

Παύλος Σιδηρόπουλος και Σπυριδούλα – Φλου

Kι όμως, ζούμε στη χώρα που πριν 40 και πλέον χρόνια η σύζευξη των ροκ ακουσμάτων με τον ελληνικό στίχο έμοιαζε από άστοχη έως αδιανόητη.

Χρειάστηκαν χρόνια δισκογραφικών ζυμώσεων και καλλιτεχνικών υπερβάσεων ώστε να οικοδομηθεί μια αξιοπρεπής ελληνική ροκ σκηνή, η οποία εν τέλει επιβίωσε και πέτυχε σε πείσμα του αφιλόξενου κοινού και του τύπου.

Αν καλούμασταν, ωστόσο, να υποδείξουμε τους προπάτορες αυτού του εγχώριου μουσικού κύματος, ο Παύλος Σιδηρόπουλος δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από οποιαδήποτε σχετική λίστα.

Πολύπλευρος και ευφυής τραγουδοποιός, ιδιαίτερα πνευματώδης, ανήσυχος και αυτοκαταστροφικός, έζησε μια ζωή, αν και σύντομη, πλούσια σε δημιουργία και ανεκτίμητη μουσική παρακαταθήκη.

Αιχμή του δόρατος; Αν μη τι άλλο το θρυλικό Φλου, ένα άλμπουμ που καθιέρωσε νέα δεδομένα στην ελληνική σκηνή και έμελλε να προσδιορίσει μια και καλή τον όρο της ελληνικής ροκ.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Περί τα μέσα τη δεκαετίας του ’70, την περίοδο μετά την πτώση της δικτατορίας ο πολιτικοποιημένος έντεχνος στίχος μονοπωλεί, θέτοντας την ροκ στο αφάνεια της μουσικής σκηνής.

Ο Σιδηρόπουλος ο οποίος έχει ήδη πραγματοποιήσει τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα, εμφανίζεται ζωντανά με τον Δημήτρη Πουλικάκο, ενώ συμμετέχει και στο επικό Μεταφοραί εκδρομαί ο Μήτσος.

Ο θείος Νώντας, όπως τον είχε αποκαλέσει πρώτος ο Σιδηρόπουλος, τον Νοέμβρη του ‘77 τυγχάνει να βρεθεί στο θέατρο Κνωσός, για να παρακολουθήσει το μουσικό σχήμα Σπυριδούλα, ιδιαίτερα υποσχόμενο και σχετικά διάσημο στους κύκλους της underground σκηνής των Αθηνών.

Συστατικά της επιτυχίας;

Φυσικά οι αδερφοί Σπυρόπουλοι, Βασίλης (κιθάρα) και Νίκος (κιθάρα, πιάνο), πλαισιωμένοι από τους Μάκη Μπλαζή (μπάσο) και Ανδρέα Μουζακίτη (τύμπανα), με τους δύο τελευταίους να αντικαθίστανται στην πορεία από τους Τόλη Μαστρόκαλο και Τάσο Φωτοδήμο αντίστοιχα.

Παύλος Σιδηρόπουλος και Σπυριδούλα

Γνωρίζοντας τις συνθέσεις του Παύλου και λαμβάνοντας υπ’ όψιν την ανάγκη του πρίγκιπα να εντοπίσει μουσικούς οι οποίοι θα στελέχωναν και θα ενορχήστρωναν το πρώτο του ολοκληρωμένο σόλο δισκογραφικό πόνημα, ο Πουλικάκος φέρνει σε επαφή τις δύο πλευρές, ανοίγοντας τον δρόμο σε μία από τις πιο ουσιώδεις και αυθεντικές συμπράξεις στην ιστορία της ελληνικής μουσικής.

Όπερ και εγένετο, και η συνεργασία αρχίζει να αποκτά σταδιακά σάρκα και οστά, με τον δισέγγονο του Ζορμπά σε πρώτο χρόνο να εμφανίζεται ως guest στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, και τους Σπυριδούλα να ξεκινούν  πρόβες πάνω στα κομμάτια-εμπνεύσεις του Παύλου Σιδηρόπουλου που έμελλε να ανδρώσουν το επερχόμενο άλμπουμ του.

Οι ηχογραφήσεις ξεκινούν το καλοκαίρι του ’78 και καταλήγουν στην κυκλοφορία του Φλου, τον Μάιο του 1979. Μάλιστα στα εξώφυλλα αναγράφονταν ως έτος κυκλοφορίας το 1978, καθ’ ότι αυτά είχαν τυπωθεί πολύ πριν από την ολοκλήρωση του δίσκου.

Στο άλμπουμ πέρα από τον Παύλο και τα επίσημα μέλη του συγκροτήματος, συνέβαλε μια πλειάδα ευρέως γνωστών τότε και μετέπειτα μουσικών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Νίκος Πολίτης (μέλος των Socrates), η Δήμητρα Γαλάνη, η οποία στα credits του δίσκου αναγράφονταν ως «μια γυναίκα» καθώς και ο Μάνος Ξυδούς σαν συντονιστής παραγωγής.

Το μετέπειτα μέλος των Πυξ Λαξ μάλιστα, σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις πριν τον θάνατό του, είχε αναφερθεί στην εν λόγω συνεργασία:

Ως παιδί κι εγώ, ήμουν άσχετος με αυτά τα πράγματα, μόνο κουμπιά έβλεπα μέσα στο στούντιο τότε. Πιάνω τον Παύλο και του λέω: «Σε τι νομίζεις ότι μπορώ να βοηθήσω;

Δεν έχω γνώση του αντικειμένου». Μου απαντάει πως «Ξέρω ότι ακούς ξένη μουσική κι εγώ θέλω να βγάλω τέτοιον ήχο».

Μου είπε ακόμα και κάτι άλλο: «Ξέρω ότι φτιάχνεις καλούς καφέδες»

Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά και σε κάθε ένα από τα κομμάτια που παζλ.

Αναμφίβολα, το έπος που φέρει το όνομα Ο Μπάμπης ο Φλου, για τον οποίο ποτέ δεν διευκρινίστηκε εάν υπήρξε πραγματικά ως πρόσωπο, αποτελεί με διαφορά το πλέον αναγνωρίσιμο τραγούδι τόσο του άλμπουμ όσο και της ελληνικής ροκ στο σύνολό της.

Μαγευτικά blues γεμίσματα στο πιάνο, εθιστικό riff στην κιθάρα και groovy ρυθμός στο μπάσο πλαισιώνουν εμπνευσμένα μια αλησμόνητη μποέμ ιστορία, που από την σιγή του περιθωρίου ταξίδεψε μια για πάντα στα σύννεφα της διαχρονικότητας.

ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ - Ο ΜΠΑΜΠΗΣ Ο ΦΛΟΥ ( HQ )

Στην συνέχεια, την σκυτάλη παίρνει το ρομαντικό Μου πες θα φύγω. Μια μελωδία που την προσδιορίζει τόσο η γλυκύτητα και ο σπαραγμός των εκπληκτικών στίχων όσο και το καθηλωτικό σόλο στην κιθάρα που εκτυλίσσεται καθ΄ όλη τη διάρκειά της σε συνδυασμό με τον εθιστικό ρυθμό του.

Σε παρόμοιο μήκος κύματος, τείνοντας όλο και περισσότερο στο φάσμα της μπαλάντας, το σκοτεινό Που να γυρίζεις, αναδεικνύει από τη μία τις αγωνίες και τους προβληματισμούς του παραβατικού καλλιτέχνη και απ’ την άλλη την εκπληκτική δουλειά των αδερφών Σπυρόπουλων στις ενορχηστρώσεις.

Ακολουθεί το Ξέσπασμα, ένα τραγούδι του οποίου ο τίτλος από μόνος του θα αρκούσε για να το περιγράψει. Μια ανάσα αισιοδοξίας και αντισυμβατικότητας από τον Σιδηρόπουλο, σε έξαλλους funk ρυθμούς με εξαιρετικά ποιοτικούς συνδυασμούς πιάνου-κιθάρας και μια μπασογραμμή βγαλμένη από τα ιδανικότερα jazz όνειρα.

Ωστόσο, Παύλος Σιδηρόπουλος και ανατρεπτικότητα είναι έννοιες παράλληλες, και αυτό καθίσταται σαφές από το κομμάτι Οι σοβαροί κλόουν. Ψυχεδελικό και απαισιόδοξο, βαρύγδουπο και σχεδόν τρομακτικό, δίνει μια εναλλακτική όψη στο άλμπουμ και μας σερβίρει με πομπώδες ύφος το σκληρό πρόσωπο της ζωής του δρόμου.

Μιας ζωής που έδωσε υλικό για μελοποίηση δεκάδων ευτράπελων ιστοριών. Μία από αυτές και το ξεσηκωτικό άσμα Το ’69 με κάποιον φίλο.

To '69 Me Kapio Filo

Ακόμη ένα άρτιο πάντρεμα διαφορετικών ακουσμάτων με funk ντυσίματα και μια χορευτική αύρα ορμώμενη από την απόλυτα πετυχημένη και λιτή χρήση των χάλκινων. Εξαιρετικά ανεβαστικό και αναγνωρίσιμο μέχρι σήμερα, δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αντίφαση με το επώδυνο περιεχόμενο που εξιστορούν οι στίχοι του.

Στην πιο τρυφερή στιγμή όμως του δίσκου, συναντούμε το Στην Κ.. Μια μεθυστική μπαλάντα, αφιερωμένη στην γυναίκα, όπως τόσο αινιγματικά αναφέρει ο Παύλος Σιδηρόπουλος στο γνωστό video clip.

Pavlos Sidiropoulos-Stin K

Ένας έρωτας που έληξε άδοξα, με τον πρίγκιπα να αποτυπώνει τόσο ποιητικά όλον τον πόνο και τον ρομαντισμό του. Σύμφωνα μάλιστα με τον μπασίστα Αλέκο Αράπη από τους Απροσάρμοστους που συνεργάστηκαν μετέπειτα με τον Παύλο, το τραγούδι αναφέρονταν σε μέλος εύπορης οικογένειας, με τη θυελλώδη σχέση τους να λήγει άδοξα λόγω κοινωνικών διαφορών.

Ωστόσο υπάρχουν και οι φήμες που αναφέρουν ότι το δημιούργημα δεν σχετίζεται με κάποιο θηλυκό πρόσωπο αλλά με την εξάρτησή του απ’ τα ναρκωτικά.

Για την συνέχεια, το psychedelic στοιχείο επανέρχεται με την Ώρα του stuff να μας χαρίζει ένα ιστορικό ντουέτο μεταξύ Σιδηρόπουλου και Δήμητρας Γαλάνη. Μια άκρως ερεβώδης ερμηνεία που κορυφώνεται μουσικά από τον δραματικό τόνο που προσδίδει η προσθήκη του βιολιού.

Σε αντίθεση με το Στην Κ., το συγκεκριμένο κομμάτι δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αμφισβήτησης της συσχέτισής του με τα ναρκωτικά, με την φωνή της Γαλάνη να αναπαριστά εντελώς θεατρικά τις αρρωστημένες σκέψεις που δημιουργεί υποσυνείδητα η χρήση ουσιών.

Επόμενο τραγούδι το Τω άγνωστω Θεώ, μια καταιγίδα ενορχηστρωτικής ποιότητας και υψηλής αισθητικής.

Punk ρυθμός απ’ τη μία, ήχος που παραπέμπει σε Rory Gallagher απ’ την άλλη, τυλίγουν μία ακόμη αυθόρμητη στιχουργική παρόρμηση του Παύλου που σε ταξιδεύει ξέφρενα στις κακόφημες γειτονιές της Αθήνας.

Την αυλαία κλείνει το απαλό Εν κατακλείδι. Ιδανικός επίλογος με πολύχρωμες και ελπιδοφόρες νότες, έκκληση του Σιδηρόπουλου σε μια προσπάθεια να γεφυρωθεί η κουλτούρα του περιθωρίου με τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό.

Αυτό ήταν το Φλου. Μια ωδή στον κάθε λογής «Μπάμπη» της εποχής, όμηρο μεταξύ εσωτερικών δαιμόνων και μιας κοινωνίας που διάνυε την πιο μεταβατική της περίοδο.

Μία μνεία στην ψυχοσύνθεση του δρόμου και στους όποιους αποκλίνοντες από τις σύγχρονες κοινωνικές νόρμες.

Παρά τις χλιαρές αρχικά πωλήσεις του, το Φλου σταδιακά γιγάντωσε την δημοτικότητα αλλά και την επιδραστικότητά του.

Αποσπώντας ικανοποιητικές κριτικές, μπολιάστηκε για τα καλά στο εναλλακτικό ρεύμα της εποχής και ταυτίστηκε με το πέρασμα των δεκαετιών ως συνώνυμο του ελληνόφωνου ροκ, αποκτώντας διαστάσεις θρύλου.

Οι Σπυριδούλα εδραιώθηκαν ως ένα από τα πιο πετυχημένα και ταλαντούχα συγκροτήματα της νεότερης ελληνικής μουσικής ιστορίας ενώ ο Παύλος Σιδηρόπουλος αποτυπώθηκε στην συνείδηση του ελληνικού κοινού ως μία από τις πλέον συμπαθείς και πρωτοποριακές καλλιτεχνικές φιγούρες.

Αυτός είναι και ο λόγος, που ακόμα και 4 δεκαετίες αργότερα, το Φλου διατηρεί την ίδια φρεσκάδα και ενέργεια αντάξια του δημιουργού του, ο οποίος δεν έπαψε ποτέ να μνημονεύεται ως ο πιο καθοριστικός και ενθουσιώδης διαμορφωτής της ελληνικής ροκ.

Παύλος Σιδηρόπουλος και Σπυριδούλα – Φλου, εξώφυλλο

Ακούστε το άλμπουμ εδώ:

Θέλεις να γίνεις μέλος της συντακτικής ομάδας μας;

Το RockRooster.gr αναζητά νέους συντάκτες. Αν λατρεύεις τη μουσική, τον κινηματογράφο και την αρθρογραφία, ίσως αυτό σε ενδιαφέρει.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Θέλεις να γίνεις μέλος της συντακτικής ομάδας μας;

Το RockRooster.gr αναζητά νέους συντάκτες. Αν λατρεύεις τη μουσική, τον κινηματογράφο και την αρθρογραφία, ίσως αυτό σε ενδιαφέρει.