Prophets of Rage – Prophets of Rage

Prophets of Rage - Prophets of Rage / Εξώφυλλο
Prophets of Rage - Prophets of Rage / Εξώφυλλο

Ταγμένοι στον σκοπό για τον οποίο -φαίνεται να- κάνουν τέχνη, οι Prophets of Rage αποτελούν ένα supergroup (παρά την αντίθετη προ καιρού δήλωση του Tom Morello) τριών εκ των μελών των Rage Against The Machine (εκτός του Zack de la Rocha), δύο εκ των μελών των Public Enemy (Chuck D και DJ Lord) και Cypress Hill (B-Real).

Μερικοί από τους καλλιτέχνες που, από διαφορετικού προσανατολισμού αλλά όχι ασύνδετα μεταξύ τους groups, σημάδεψαν την «επαναστατική» μουσική των ’90s, ενωμένοι τώρα σε ένα κοινό καλλιτεχνικό όχημα με μοναδικό σκοπό «να φέρουν και πάλι την επανάσταση» αφού «οι επικίνδυνες εποχές απαιτούν επικίνδυνα τραγούδια» κατά δήλωση του Morello, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, αναπόφευκτα ίσως, αποτελεί τον πυλώνα και αναντίρρητο πρωταγωνιστή της μουσικής τους.

Το περσινό EP τους είχε καταφέρει περισσότερο να προβληματίσει παρά να ανταποκριθεί στο όραμα που υπηρετούν, ωστόσο η ανακοίνωση και μόνο ότι η μπάντα δουλεύει αυτή τη φορά πάνω σε νέο υλικό όπως και να ‘χει ήταν αρκετή για να δημιουργηθεί ντόρος πάλι γύρω από το όνομά τους.

Τα καλά νέα είναι ότι στο παρθενικό τους full-length album οι Prophets of Rage καταφέρνουν τουλάχιστον να πείσουν και τον πλέον δύσπιστο ότι δεν είναι μουσικά νεκροί. Από την άλλη δεν τους λες και νεογέννητους. Γενικά αν ήθελα να περιγράψω το ‘Prophets of Rage’ με δύο λέξεις αυτές θα ήταν οι «ναι, αλλά».

Δεδομένο ότι η κιθαριστική δουλειά του Tom Morello δύσκολο να περάσει απαρατήρητη, με τον πρώην κιθαρίστα των RATM και Audioslave να αφήνει τη σφραγίδα του σε όλα τα μήκη και πλάτη του δίσκου, την ώρα που οι άλλοι δύο των RATM (Tim Commerford και Brad Wilk σε μπάσο και ντραμς αντίστοιχα) έχουν σίγουρα τις στιγμές τους, γεμίζοντας τον ήχο του γκρουπ με χαρακτηριστικό τρόπο. Αχώριστη τριάδα είναι άλλωστε, από την εποχή των RATM, σε αυτήν των Audioslave, μέχρι το παρόν και τους Prophets of Rage. Από ‘κει και πέρα, Chuck D και B-Real έχουν βρει πολύ καλύτερα τα πατήματά τους εν σχέσει με το ‘The Party’s Over’ (ποιος θα ξεχάσει το «φιάσκο» του ‘Killing In The Name’ στο EP;). Λογικό βέβαια, αφού πλέον μιλάμε για original υλικό, προϊόν ομαδικής δουλειάς.

Το άλμπουμ είναι λίγο flat, αλλά δεν παύει να έχει αρκετές καλές στιγμές. Ξεκινάει πολύ υποσχόμενα με το ‘Radical Eyes’, ενώ το ‘Unfuck The World’ είναι τραγούδι που μπορεί να προκαλέσει αυτό που θέλει κάθε μπάντα να βλέπει στις συναυλίες της: Moshpit και sing-along. Το ‘Legalize Me’ είναι ένα ωραίο και γκρουβάτο κομμάτι, στο οποίο ο B-Real απαριθμεί τις Πολιτείες των Η.Π.Α. με ελαστικούς νόμους σχετικά με τη μαριχουάνα, ο Chuck D να φωνάζει «Get Free» στο background. Επανάσταση… Όχι.

Το ‘Living On The 110’ είναι ένα κομμάτι που μιλάει για τις οικονομικές ανισότητες στις Η.Π.Α. και τους άστεγους που αναγκάζονται να μένουν κάτω από έναν μεγάλο αυτοκινητόδρομο στο Los Angeles, αποτελώντας ταυτόχρονα ένα από τα μουσικά highlights του δίσκου.

Μετά από το ‘Counteroffensive’ των 00:38, το ‘Hail To The Chief’ είναι από τις πιο RATM-ικές στιγμή του δίσκου, μουσικά και νοηματικά. Αναπόφευκτα η σκέψη πάει στην εκρηκτική φωνή του Zack de la Rocha και το πόσο θα μπορούσε να το εκτοξεύσει, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχει γίνει καλή δουλειά (το ίδιο ακριβώς ισχύει και στο μεθεπόμενο ‘Strength In Numbers’). Στο ‘Take Me Higher’ έχουμε ένα από τα πιο feel good κομμάτια του άλμπουμ. Πολύ ιδιαίτερο, επιφέρει ολική αλλαγή κλίματος στον ακροατή, με πολύ ωραίες ιδέες να δένονται εξαιρετικά μεταξύ τους.

Το ‘Fired A Shot’ είναι ευχάριστα «χαοτικό», στο ‘Who Owns Who’ η κιθάρα του Morello παίρνει φωτιά, το ‘Hands Up’ γκρουβάρει απεριόριστα, ενώ, τέλος, το ‘Smashit’ κλείνει τον δίσκο εμφατικά, όντας μία απ’ τις καλύτερες στιγμές του.

Το ‘Prophets of Rage’ δεν αποτελεί φρεσκαδούρα, αλλά δεν αποτελεί και απλά νοσταλγική ματιά στο παρελθόν. Υπάρχουν ιδέες, οι οποίες, μάλιστα, εφαρμόζονται πολύ καλά σε ορισμένα σημεία. Όμως, οι άπιαστες κορυφές των RATM (αναφέρω αυτούς γιατί το στυλ με αυτούς είναι πιο παρεμφερές) δεν πρόκειται να κατακτηθούν, πόσο μάλλον από μία μπάντα με τρία παλιά τους μέλη που έχουν κουνήσει μαντήλι προ πολλού στη χρυσή εποχή τους.

Απλά θεωρώ ότι αν όλο αυτό το εγχείρημα δεν πλαισιωνόταν τόσο έντονα από την έννοια της επανάστασης, θα ήταν πιο ειλικρινές. Ναι μεν η 5άδα των Prophets of Rage είναι μια 5άδα-σημαία σε αυτού του είδους τη μουσική, αλλά πολλές φορές όταν κάτι γίνεται αυτοσκοπός -εν προκειμένω η επανάσταση σε οποιαδήποτε μορφή και αν την έχουν στο μυαλό τους τη δεδομένη στιγμή- χαλάει κάπως η μαγιά. Και αυτός είναι και λόγος για τον οποίο οι Prophets of Rage αντιμετωπίζονται από μία κάποια «καχυποψία» και όσα κάνουν περνιούνται από κόσκινο. Αναντίρρητο, δε, για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας, ότι φυσικά και μπορούν να αποτελέσουν θετική επιρροή σε ορισμένα κακώς κείμενα που όλοι βλέπουμε αλλά δεν αντιμετωπίζουμε, αλλά, επιμένω, ακόμα και αυτό θα το κατάφερναν πολύ καλύτερα αν δεν προσπαθούσαν να περάσουν «με το στανιό» ότι φέρνουν την επανάσταση. Η αλλαγή χρειάζεται πολλά περισσότερα από τους Prophets of Rage και τους οποιουσδήποτε Prophets of Rage.