Οι Septicflesh στο Ηρώδειο (27/09/2025)
Μετά την περσινή επιτυχία τους, οι Septicflesh, επέστρεψαν ξανά στο Ηρώδειο, στον τόσο σπουδαίο και ιερό αρχαιολογικό χώρο, για δύο συνεχόμενες βραδιές.
Ρίγη συγκίνησης και δέος είναι οι πρώτες λέξεις με τις οποίες μπορώ να περιγράψω το μεγαλειώδες και υποβλητικό οπτικοακουστικό υπερθέαμα μας προσέφεραν οι Septicflesh χθες το βράδυ κάτω από την Ακρόπολη, μαζί με την κρατική ορχήστρα Αθηνών, υπό την διεύθυνση του Ολλανδού μαέστρου Shoots, το φωνητικό σύνολο Libro Coro, τις αιθέριες φωνές των Φάνυ Μέλφη και Αφροδίτη Πατουλίδου και τον guest μουσικό Vahal Galstyan (στο αρμενικό oboe) και χάρισαν, ειδικά σε όσους παρευρέθηκαν για πρώτη φορά, βαθιά συγκινητικές και ανεξίτηλες στιγμές. Ήταν μια πραγματικά πλούσια πολυαισθητηριακή εμπειρία, που μέσω της μαγευτικής και επιβλητικής ατμόσφαιρας του χώρου ενίσχυσε το αίσθημα σύνδεσης με την ιστορικότητα και συγχρόνως διαχρονικότητα του μνημείου.
Λίγο μετά την προγραμματισμένη ώρα έναρξης (21.00) και την σχετική ηχογραφημένη ανακοίνωση, ο φωτισμός χαμήλωσε και υπό την θερμή υποδοχή του κοινού πήραν τις θέσεις τους ορχήστρα και χορωδία ενώ στο τέλος ανέβηκε στην σκηνή το συγκρότημα που κατάφερε να ανατρέψει τα δεδομένα και να φέρει επί σκηνής την σύμπραξη κλασσικής και metal. Το συμφωνικό metal έγινε ξανά πραγματικότητα.
Αυτό που ακολούθησε, ήδη από το intro του ‘Portrait Of A Headless Man’, που μας προϊδέασε για την εμβάπτιση μας στην μυσταγωγική και απόκοσμη αίγλη της βραδιάς, δεν μπορεί να χωρέσει σε ένα κείμενο ή να περιγραφεί επαρκώς καθώς είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό.
Το setlist ομολογουμένως διαφοροποιήθηκε από το περσινό όπως μας πληροφόρησε και ο ίδιος ο Σπύρος Αντωνίου. Το μοναδικό μου παράπονο είναι πως δεν έπαιξαν το ‘Persepolis’, αλλά βιώσαμε την άνευ προηγούμενων συμφωνική απόδοση των αγαπημένων ‘The Vampire From Nazareth’, ‘Neuromancer’, ‘Virtues of the Beast’, ‘A Desert Throne’ και ‘Prototype’. Αποκορύφωμα της βραδιάς όμως (προσωπικά τουλάχιστον) αποτελεί η εκτέλεση του ‘Προμηθέα’ με την ιαχή του Αντωνίου να δονεί τον χώρο ενώ η συνοδεία της ορχήστρας έδωσε μια νέα διάσταση στο τραγούδι προκαλώντας ρίγος και δάκρυα συγκίνησης.
Το επικό φινάλε, στο encore, σφραγίζεται από το διαχρονικά αγαπημένο ‘Anubis’ που παρασύρει με την δύναμη του το κοινό, και από το μεγαλειώδες ‘Dark Art’. Το κοινό, εξίσου ενθουσιώδης αν και πειθαρχημένο, αποθέωσε τους μουσικούς με standing ovation στο τέλος και την απίστευτη ενορχήστρωση, την διοργάνωση, την απόδοση όλων των μουσικών που ανέβηκαν σε μια ιδιαίτερη σκηνή, ξαναγράφοντας ιστορία και ζωντανεύοντας τον μύθο.
Ευχαριστούμε Septicflesh!
