Τι σημαίνει Metallica και Iron Maiden την ίδια χρονιά στην Ελλάδα;
Η συναυλιακή πραγματικότητα έχει περάσει από αρκετά στάδια σε αυτήν τη χώρα. Εποχές που πρακτικά δε βρισκόμασταν στο συναυλιακό χάρτη έδωσαν στην πορεία τη θέση τους σε μερικές μεγάλες, αλλά και σχετικά μεμονωμένες στιγμές και ακόμα και εξάρσεις που οι νεαροί της δεκαετίας του ’80 δε θα τολμούσαν καν να ονειρευτούν. Από την πρώτη συναυλία των Iron Maiden φτάσαμε σε πακέτο Big 4, πριν η κρίση, παγκόσμια και ελληνική, αρχίσει να ρίχνει τις ταχύτητες.
Για αρκετά χρόνια, οι σκηνές του rock και metal χώρου (και όχι μόνο) ήταν σαφώς πιο ήπιων τόνων. Ακόμα και σε φεστιβάλ το «δυνατό», το «μεγάλο» όνομα συχνά έλειπε. Αγαπημένοι καλλιτέχνες του κοινού έρχονταν, επιτυχία υπήρχε δεδομένων και των συνθηκών, αλλά όχι αυτοί που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πηχυαίους τίτλους, να καταστήσουν μια συναυλία όχι μόνο αξιομνημόνευτη σύναξη της κοινότητας του σκληρού ήχου, αλλά και εθνική είδηση.
Η επαναφορά της Ελλάδας στο διεθνή συναυλιακό χάρτη φαινόταν να έχει ξεκινήσει κάπου το ’18 ή ’19, αλλά βρήκε ξαφνικό τοίχο με την πανδημία COVID-19 και τις παγκόσμιες καραντίνες. Και μετά, είχαμε έκρηξη.
Μπορεί να μην έχουμε δει τα πάντα τα τελευταία χρόνια, αλλά έχουμε δει πολλά. Έχουμε δει πολλά και μεγάλα. Iron Maiden, Guns N’ Roses, Rammstein, Coldplay, Green Day μάζεψαν μεγάλα πλήθη στο ΟΑΚΑ ενώ οι Slipknot και οι Offspring στην Πλατεία Νερού έβγαλαν απωθημένα. Σε αυτά προσθέστε και περιπτώσεις όπως οι Avenged Sevenfold, οι Bring Me the Horizon, οι Ghost, οι Måneskin και οι Parkway Drive, συγκροτήματα που μετά από πολλά χρόνια και απαιτήσεις έκαναν τις πρώτες τους εμφανίσεις ή που βρίσκονται στο απόγειό τους από πλευράς δημοφιλίας και επιτυχίας. Είτε πρόκειται για τους πιο «κλασικούς», είτε για αυτούς που ψάχνουν κάτι πιο φρέσκο, οι ευκαιρίες είναι άφθονες αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα.
Στη χώρα μας επέστρεψαν συγκροτήματα που ο κόσμος ζήταγε επίμονα, έχοντας πολλά χρόνια να δει, όπως οι Helloween, οι Nightwish, οι Manowar, οι Gojira, οι Bullet For My Valentine και οι In Flames, ενώ για κάποια όπως οι Alice in Chains έγινε η πολυπόθητη αρχή
Γυρνάμε λοιπόν στο αρχικό ερώτημα. Τι σημαίνει εμφάνιση Metallica και Iron Maiden την ίδια χρονιά; Μερικοί «έξυπνοι» μπορεί να κάνουν σχόλια περί δεινοσαύρων και γερόντων και όλα τα συναφή, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Όπως είπαμε, και νεότερα σχήματα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια – και στα ντουζένια τους, όχι ξεπλυμένα – και εν προκειμένω μιλάμε για δύο πραγματικά μεγαθήρια της μουσικής γενικότερα, όχι μόνο του σκληρού ήχου.
Οι Iron Maiden είναι από τις πιο σταθερές αξίες των τελευταίων 45 ετών στο σανίδι και εξακολουθούν να μαζεύουν πλήθη ανά την υφήλιο που δε βαριούνται και ούτε φαίνεται ότι θα τους βαρεθούν σύντομα. Για τους Metallica, όποια και αν είναι η άποψη του καθενός για αυτούς, παραμένει γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο metal σχήμα όλων των εποχών, μια μπάντα που έχει μπει στα σπίτια σκληροπυρηνικών και καθημερινών, γεμίζει αστραπιαία κάθε χώρο στον οποίο κλείνει συναυλία και σπάει ταμεία. Τον χαμό που έγινε με τα εισιτήριά τους εδώ δε θα τον ξεχάσουμε σήμερα και η μιάμιση δεκαετία που έχει παρέλθει από την τελευταία τους εμφάνιση δεν είναι η μόνη αιτία. Η κυριότερη είναι ότι είναι ακόμα μεγαλύτερο μέγεθος από την τελευταία φορά που ήρθαν εδώ…
Το ότι θα έχουμε και τα δύο σχήματα εδώ του χρόνου λοιπόν δεν είναι απλά αιτία πανηγυρισμών για τους οπαδούς τους. Είναι και ένδειξη ότι βρισκόμαστε στο ραντάρ της διεθνούς μουσικής, ότι αποτελούμε επιλογή για μεγάλους ξένους καλλιτέχνες και ότι έχουμε τις διοργανώσεις και τον κόσμο που θα τους φέρει εδώ. Μια χώρα δέκα εκατομμυρίων, σε γεωγραφικά κακό σημείο για συναυλίες καθώς βρίσκεται μακριά από τους δυτικούς σταθερούς προορισμούς των ευρωπαϊκών περιοδειών της μεγάλης πλειοψηφίας των συγκροτημάτων, θα φιλοξενήσει σε διάστημα δύο εβδομάδων τους Metallica και τους Iron Maiden στον ίδιο χώρο.
Σκεφτείτε το λίγο.
Για τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία ή τη Γερμανία, μπορεί να πρόκειται για κατάσταση που προκύπτει κάθε 2-3 χρόνια. Για την Ελλάδα, είναι χρονιά σταθμός. Και χρονιά που, αν έχει επιτυχία, μπορεί να επηρεάσει το μέλλον. Γιατί βρισκόμαστε σε ανοδική πορεία συναυλιακά τη δεκαετία του ’20 και το 2026, ακόμα και αν αποτελέσει το αποκορύφωμα για πολλά χρόνια, μπορεί οπωσδήποτε να κρατήσει ψηλά το επίπεδο. Γιατί σε χώρες όπως η δική μας, τέτοιοι συνδυασμοί ξεχωρίζουν. Κάνουν και άλλους να αναρωτιούνται μήπως τελικά αξίζει τον κόπο να φτάσουν έως εδώ. Εμπνέουν τους εγχώριους να προσπαθήσουν και να πείσουν. Δείχνουν ότι μεγάλα ονόματα μπορούν να έρθουν εδώ συχνά και σταθερά, όχι αραιά και χαριστικά.
Δε θα πάνε όλοι στις συναυλίες των Metallica και των Iron Maiden του χρόνου. Υπάρχουν ακόμα και αυτοί που έχουν μείνει εντελώς ασυγκίνητοι από την προοπτική. Αλλά, με λίγη τύχη, το 2026 δε θα αποτελέσει απλά μια από τις κορυφαίες χρονιές της ελληνικής συναυλιακής ιστορίας, αλλά και μια κομβική στιγμή που θα διασφαλίσει το μέλλον της, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα.
Πέρα από τα δυο μεγαθήρια, στην Ελλάδα θα δούμε για πρώτη φορά ονόματα που κάνουν χαμό έξω αλλά δεν είχαμε τη χαρά να τους δούμε από τα μέρη μας. Όταν το συναυλιακό καλεντάρι λοιπόν εκτός από Metallica και Maiden έχει και για πρώτη φορά τους Pantera, Godsmack, Three Days Grace, Limp Bizkit, Gorillaz, Trivium, Slaughter to Prevail αλλά και ονόματα όπως οι Helloween, Sabaton, Savatage, Megadeth, Sepultura, Nick Cave, Jean-Michel Jarre, Patti Smith, Robert Plant, Foreigner, Bryan Adams, Pet Shop Boys, Moby, Garbage, Beth Hart, Bad Religion, Florence And The Machine, Cure, Gathering και πολλούς άλλους, τότε καταλαβαίνετε πως είμαστε και επίσημα στο χάρτη!
Καλό συναυλιακό καλοκαίρι σε όλους!
