The Prodigy – The Day Is My Enemy

The Day Is My Enemy - The Prodigy / Εξώφυλλο
The Day Is My Enemy - The Prodigy / Εξώφυλλο

Οι Prodigy είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση συγκροτήματος. Ανεξάρτητα από το εάν συμφωνεί κανείς με την άποψη που εξέφρασε ο ίδιος ο ιδρυτής και παραγωγός του τριμελούς γκρουπ, Liam Howlett, πριν από λίγο καιρό, ότι δηλαδή “οι Prodigy θα πρέπει  να θεωρούνται τόσο σημαντικό συγκρότημα όσο οι Oasis και οι Blur”, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το ότι μιλάμε για ένα συγκρότημα που πρακτικά εδώ και 25 χρόνια “ορίζει” ένα ολόκληρο μουσικό είδος και αποτελεί επιρροή δεκάδων καλλιτεχνών που ξεπρόβαλλαν με το μουσικό “κίνημα” της EDM τα προηγούμενα χρόνια.

Αλήθεια, εσείς γνωρίζετε πολλά γκρουπ που να μπορούν με την ίδια άνεση να γεμίζουν στάδια και να ξεσηκώνουν το κοινό, τόσο σε rock όσο και σε dance φεστιβάλ, όπως έκαναν δηλαδή πέρυσι στα Sonisphere και Global Gathering αντίστοιχα;

Βέβαια, αν και τα 25 χρόνια φαντάζουν μια ολόκληρη ζωή, οι Prodigy (ευτυχώς για τους γείτονες μας) δεν είναι το συγκρότημα που κυκλοφορεί ένα νέο στούντιο άλμπουμ ανά 2 έτη, μόνο και μόνο επειδή μπορεί. Αντιθέτως, οι θρύλοι του Essex, με το ‘The Day Is My Enemy’, συμπληρώνουν πλέον τα μόλις 6 άλμπουμ και μοιάζουν περισσότερο από ποτέ, να ενδιαφέρονται περισσότερο για να τροφοδοτούν τις συναυλίες τους με νέο, “δυνατό” και ξεσηκωτικό υλικό παρά να πειραματιστούν ή να υιοθετήσουν στον ήχο τους πιο μοντέρνα στοιχεία και ήχους της ηλεκτρονικής μουσικής. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι κάτι το αρνητικό. Το ερώτημα είναι, λοιπόν, εάν άλμπουμ σαν το ‘The Day Is My Enemy’ ή το ‘Invaders Must Die’ που ακολουθούν τα υπερεπιτυχημένα άλμπουμ του ένδοξου παρελθόντος, όπως το ‘The Fat of the Land’ του 1997 που πούλησε 10 εκατομμύρια αντίτυπα, προσφέρουν αυτό το φρέσκο στοιχείο που θα μας κάνει να τα θεωρήσουμε επίσης κορυφαία.

Ας περάσουμε όμως στο ψητό. Για το ‘The Day Is My Enemy’ λοιπόν, οι Prodigy μας είχαν προειδοποήσει ότι θα ακούσουμε “βίαιο ήχο” – όχι ότι περιμέναμε να ακούσουμε νανουρίσματα βέβαια. Επίσης, ένα άλλο στοιχείο που γενικά χαρακτηρίζει το νέο άλμπουμ των Prodigy, είναι ότι μόλις ακούσετε όλο το δίσκο, θα αποκομίσετε το αίσθημα ότι το ‘Invaders Must Die’ το οποίο διαδέχεται, ήταν στην ουσία ο μεταβατικός τους δίσκος για να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ που είναι ένα κλικ πιο “επιθετικό”.

Το άλμπουμ, ανοίγει με το ομώνυμο, ‘The Day Is My Enemy’, με τα δυνατά ντραμς του Ελβετικού διδύμου, Top Secret Drum Corps, και τα κιθαριστικά ριφς να σκάνε σαν ηχητικές βόμβες. Στο ίδιο κομμάτι ακούμε και την Martina Topley-Bird, της οποίας τα φωνητικά δένουν απόλυτα με τον ήχο των Prodigy. Ακολουθεί το ‘Nasty’, με εμφανές το χαρακτηριστικό beat του γκρουπ. Το ‘Nasty’ αποτελεί το τέλειο όχημα για τη φωνή (ουρλιαχτά) του Keith Flint και του Maxim, ενώ αξίζει εάν δεν το έχετε ήδη κάνει, να δείτε και το όμορφο βίντεο κλιπ που συνοδεύει το κομμάτι, στο οποίο πρωταγωνιστεί η περίφημη αλεπουδίτσα του εξωφύλλου.

Μετά από αυτή την τρομερή εναρκτήρια έκρηξη ενέργειας, έρχεται το ‘Rebel Radio’ σε κάπως πιο υποτονικό υφός αλλά με την ίδια διάθεση για ατελείωτο headbanging, πριν ακολουθήσει το ‘Ibiza’. Αν παρακολουθείτε “στενά” τον Liam Howlett, θα ξέρετε ήδη ότι δεν μιλάμε για τον μεγαλύτερο υποστηρικτή των σύγχρονων trends και μεθόδων της ηλεκτρονικής και dance μουσικής. Πρόσφατα μάλιστα, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι αυτή, εξαρτάται πλέον, αποκλειστικά από DJs, ενώ όπως είπε: “Εμείς βρισκόμαστε σε τελείως διαφορετικό δρόμο”. Κάπως έτσι απλά λοιπόν, εξηγείται και η “επίθεση” προς τους “τεμπέληδες”, superstars DJs που χρησιμοποιούν προ-ηχογραφημένα sets, όπως ακούμε στο ‘Ibiza’ : “Plug it in, pre-mixed, all bought it, What’s he fucking doing!?”. Η συμμετοχή των Sleaford Mods (Jason Williamson) στα φωνητικά ανεβάζει το τραγούδι επίπεδο και μοιάζει τόσο φυσική που μας κάνει να αναρωτιόμαστε γιατί αυτή η συνεργασία δεν συνεχίστηκε και σε άλλα κομμάτια.

https://www.youtube.com/watch?v=qbxUQsJHIuU

Ο θυμός και ο “επιθετικός” ήχος για τον οποίο σας προϊδεάσαμε παραπάνω, συνεχίζεται με το ‘Destroy’. Τραγούδι όνομα και πράγμα καθώς πρόκειται για retro hardcore ήχο με techno στοιχεία – το τέλειο κομμάτι για rave party δηλαδή. Το επόμενο κομμάτι του ‘The Day Is My Enemy’ που ακούμε, είναι ένα από τα αγαπήμενα μας στον δίσκο. Δεν είναι άλλο από το ‘Wild Frontier’, ένα drum ‘n’ bass κομμάτι το οποίο ξεκινάει με μια όμορφη αρχική μελωδία που σταδιακά κλιμακώνεται. Οι Prodigy μέσω της φωνής του Maxim, μας καλούν να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας και να φτάσουμε στα πιο “άγρια”, ακραία σύνορά μας, ενώ στο βίντεο κλιπ πρωταγωνιστούν και εδώ, πέρα από την αλεπουδίτσα μας, και άλλα μέλη του ζωικού βασιλείου.

Όσον αφορά τα υπόλοιπα κομμάτια του άλμπουμ που ακολουθούν, στις θέσεις 7 και 8, συναντάμε τα ‘Rok-Weiler’ και ‘Beyond The Deathray’ αντίστοιχα. Ελάχιστα φωνητικά και breakbeat ρυθμός, με το ατμοσφαιρικό, ‘Beyond The Deathray’ να κάνει τη διαφορά, λειτουργώντας σαν “διάλειμμα” για τα καταπονημένα αυτιά μας, μετά από τις αλλεπάλληλες μουσικές “εκρήξεις” που δεχτήκαμε. Στη συνέχεια, έρχεται το ‘Rhythm Bomb’, με τη συμμετοχή του Flux Pavilion. Το κομμάτι, είναι ίσως το πιο μοντέρνο από καθαρά μουσικής πλευράς στο άλμπουμ, αλλά το βαρύ electro pop beat του, δεν είναι αρκετό για να μας πείσει να πατήσουμε το “repeat”.

Το ίδιο ισχύει και για τα επόμενα τραγούδια του ‘The Day Is My Enemy’ που ακολουθούν και δεν μας συγκινούν ιδιαίτερα, με εξαίρεση ίσως το ‘Wall of Death’, που κλείνει το δίσκο δυναμικά, με dance rock ρυθμό και τους Prodigy να μας καλούν να τους ακολουθήσουμε: “Follow me to the wall of death!”. Στα ενδιάμεσα κομμάτια, οι Prodigy αντλούν και πάλι από πολλά παρακλάδια της Βρετανικής μουσικής, με τα drum ‘n’ bass ‘Roadblox’, dance-rock ‘Get Your Fight On’ και το ακόμα πιο rock, με αρκετά κιθαριστικό ήχο, ‘Invisible Sun’.

*Αξίζει πάντως, να ακούσετε το breakbeat κομμάτι, ‘Μedicine’, για να μεταφερθείτε για λίγο σε κάποιο τοπικό πανηγύρι, σε κάποιο χωριό της Πελοπονήσσου ή της Ηπείρου. Στην αρχή ίσως αναρωτηθείτε για το εάν ακούτε το νέο άλμπουμ των Prodigy ή το “Best Οf” της Έφης Θώδη, αλλά μετά από λίγο θα σιγουρευτείτε ότι δεν πάσχετε από κάποιο ψυχιατρικό νόσημα – όντως, Prodigy βάλατε και Prodigy ακούτε. Prodigy με συνοδεία κλαρίνου(!), αλλά Prodigy.

Το ‘The Day Is My Enemy’ είναι στην ουσία μία συλλογή από τραγούδια έντασης, οργής και θυμού – θυμού που μοιάζει να συσσωρεύεται κατά τη διάρκεια όλων αυτών των μεγάλων χρονικών διαστημάτων ανάμεσα στις κυκλοφορίες των Prodigy, μέχρι να φτάσει στο σημείο που δεν μπορεί πια να περιοριστεί. Έτσι, κάθε νέο άλμπουμ τους, είναι μια απελευθέρωση, μια έκρηξη ενέργειας που αν και μοιάζει με την προηγούμενη δουλειά τους, δείχνει και ακούγεται φρέσκια. Βέβαια, όταν μεσολαβούν 6 ή 7 χρόνια από την προηγούμενη κυκλοφορία, οι προσδοκίες είναι μεγάλες, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για αυτούς. Και δυστυχώς, κάποια τραγούδια του δίσκου μοιάζουν αρκετά κατώτερα των υπολοίπων – σαν τραγούδια που δεν κατάφεραν να μπουν σε προηγούμενους δίσκους και συμπεριελήφθηκαν τώρα, δημιουργώντας συνολικά ένα δίσκο δύο ταχυτήτων, οποίος θα έπρεπε να έχει κατά την άποψη μας 7-8 κομμάτια αντί για 14.

Αυτό φυσικά, δεν αναιρεί τα διαμαντάκια του άλμπουμ, τραγούδια όπως τα ‘The Day Is My Enemy’, ‘Nasty’, ‘Ibiza’, ‘Wild Frontier’, ‘Beyond The Deathray’ και ‘Wall of Death’ – κομμάτια που θα πλαισιώσουν τις επιτυχίες του παρελθόντος στα “εκρηκτικά” live τους το καλοκαίρι, με εμφανίσεις στα Rock am Ring, Isle Of Wight και φυσικά μην ξεχνιόμαστε, και στο δικό μας, Rockwave Festival στις 4 Ιουλίου! Ακόμη, οι Prodigy ευνοούνται και από μια άλλη συγκυρία: την στροφή της mainstream μουσικής στο R&B και Hip-Hop που σε συνδυασμό με την άρνηση του Liam Howlett (που είναι πρακτικά η κινητήρια δύναμη και ο “εγκέφαλος” του συγκροτήματος) να ακολουθήσει τις τάσεις της μαζικής EDM και της dubstep με τους πανομοιότυπους ηλεκτρονικούς ήχους, κάνει τους Prodigy να παραμένουν ένα αυθεντικό, μοναδικό μουσικό είδος από μόνοι τους.

Με λίγα λόγια, το ‘The Day Is My Enemy’ δεν ανέβηκε αμέσως στην κορυφή των Βρετανικών charts, τυχαία. Η νέα δουλειά των Prodigy, αδικείται ίσως λίγο από κάποιες επιλογές στην συνολική εικόνα της track-list, όμως ευτυχώς τα highlights του άλμπουμ όχι μόνο σώζουν την κατάσταση αλλά καθιστούν το ‘The Day Is My Enemy’ ένα αρκετά ποιοτικό άλμπουμ. Και πώς το καταφέρνουν αυτό; Μα φυσικά με την κλασική συνταγή Prodigy: “Θυμωμένος”, “βάρβαρος”, ηλετρονικός ήχος, οδηγούμενος από το rave πνεύμα που ακολουθεί κάθε δουλειά των Prodigy εδώ και 25 χρόνια.

Track-list:

1. The Day is My Enemy
2. Nasty
3. Rebel Radio
4. Ibiza (feat. Sleaford Mods)
5. Destroy
6. Wild Frontier
7. Rok-Weiler
8. Beyond the Deathray
9. Rhythm Bomb (feat. Flux Pavilion)
10. Roadblox
11. Get Your Fight On
12. Medicine
13. Invisible Sun
14. Wall Of Death