The Man from U.N.C.L.E. Soundtrack: Η επιτομή του vintage cool

The Man From U.N.C.L.E.
The Man From U.N.C.L.E.

To ‘The Man from U.N.C.L.E.’ είναι η προσπάθεια του Guy Ritchie για το remake της ομώνυμης, κλασσικής σειράς των ’60s, με πρωταγωνιστές τους Napoleon Solo και Illya Kuryakin. Οι δύο stars της σειράς είναι κατάσκοποι της CIA και KGB, αντίστοιχα, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, που δουλεύουν πλέον για τον διεθνή οργανισμό U.N.C.L.E. (United Network Command for Law and Enforcement), προσπαθώντας να αποτρέψουν οτιδήποτε απειλεί την παγκόσμια ειρήνη εκείνη την εβδομάδα.

Στο remake του Βρετανού σκηνοθέτη, οι δύο κατάσκοποι κυνηγάνε την Victoria Vinciguerra, η οποία έχει κατασκευάσει ένα πυρηνικό όπλο που θα μπορεί να αποσταθεροποιήσει τις ισορροπίες στον κόσμο (περιμένατε κάτι άλλο;). Το αποτέλεσμα είναι απολαυστικότατο, περιέχοντας ένα τρίο εξαιρετικών πρωταγωνιστικών ερμηνειών από τους Henry Cavill, Armie Hammer και Alicia Vikander, με πνευματώδεις διαλόγους, έντονη δράση και χιούμορ που διέπει ολόκληρο το project, ενώ ο Ritchie έχει συλλάβει τέλεια την ατμόσφαιρα των ’60s μέσω των κουστουμιών, του set design και της μουσικής.

Υπεύθυνος για το score της ταινίας είναι ο Βρετανός, ανερχόμενος συνθέτης, Daniel Pemberton, με ταινίες και σειρές στο δυναμικό του όπως ‘In Fear and The Awakening’, ‘Cuban Fury’, ‘The Counselor’, ‘The Game’, ‘Dirk Gently’ και ‘Upstairs Downstairs’. Το ‘The Man from U.N.C.L.E.’ όμως φαίνεται πως θα μπορούσε να είναι το breakthrough του, ένα πανέμορφα στιλάτο και νοσταλγικό throwback στις κλασσικές ταινίες κατασκόπων των ’60s, το οποίο στάζει από ήχους και ρυθμούς τις πιο υποβλητικής των μουσικών εποχών.

Ο Pemberton, αντλεί έμπνευση από τη μουσική της σειράς, αλλά και συνθέτες όπως ο John Barry και ο Ennio Morricone, οι οποίοι με τη δουλειά τους έχουν στιγματίσει το είδος. Το τελικό soundtrack είναι μία ξεκάθαρη μίμηση προηγούμενων μουσικών, γραμμένη με τόσο καμάρι, αγάπη και προσοχή στη λεπτομέρεια που δεν μπορεί κανείς παρά να εντυπωσιαστεί.

O Daniel Pemberton συνθέτοντας το soundtrack της ταινίας στα Abbey Road Studios

Από το πρώτο κιόλας κομμάτι του score, ‘Out of the Garage’, με τον συνδυασμό bass flute, cimbalom, μπάσου και παιχνιδιάρικων κρουστών, ο Pemberton μας ξεκαθαρίζει ότι θα έχουμε ένα πολύ διασκεδαστικό ταξίδι. Αποπνέει τόσο πολύ στυλ, το οποίο σπρώχνεται ακόμα περισσότερο από το φανταστικό ‘His Name is Napoleon Solo’, με κιθάρες να προσθέτονται στο ανσάμπλ και το πνεύμα του John Barry να δίνει το παρών στο κεντρικό του θέμα, ή αλλιώς, τι θα έπαιρνε ο Harry Palmer στο ‘The Ipcress File’ αν φορούσε σμόκιν και ζελέ στα μαλλιά. Στο ‘Escape from East Berlin’ έχουμε δράση, και πάρα πολλή μάλιστα, με το bass flute, το οποίο χρησιμοποιείται σχεδόν σαν κρουστό, να δίνει ρυθμό και ένταση.

Μιλώντας για ένταση, το ‘Mission: Rome’, με τις απολαυστικές του, ξεκάθαρη-αναφορά-σε-Morricone, harpsichord φράσεις και το φλάουτο του, σε συνδυασμό με το Barry-style cimbalom του, αποτελεί ένα από τα highlights του sountrack. Το ‘The Vinciguerra Affair’ έχει ένα σαγηνευτικό μπάσο, το οποίο παραμένει στο προσκήνιο καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού, αλλά και για πρώτη φορά ακούμε για λίγο μερικές φράσεις εγχόρδων.

Με το sexy swagger του το ‘Bugs, Beats and Bowties’ θα περίμενες να σου βάλει ένα single malt στο ένα κρυστάλλινο ποτήρι με το που τελειώσει, ενώ το ‘Signori Toileto Italiano’ είναι ένα αγνό ’60s Euro-cool-ήλιος-γυαλιά-και-κορίτσι-στην-αγκαλιά. Επιστρέφοντας πίσω στο ταραγμένο φλάουτο του ‘Breaking In (Searching the Factory)’, μαζί επιστρέφει και η δράση, αφού ακολουθεί το ‘Breaking Out (The Cowboy Escapes)’, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κομμάτι από κάποιο spaghetti western.

Έγχορδα βγαλμένα από ταινία James Bond κάνουν την εμφάνισή τους στο ‘Into The Lair’, το πιο συμβατικό ορχηστρικό κομμάτι, που αν και είναι κάπως ακραίο όσον αφορά το στυλ του, δεν χωράει αμφιβολία ότι δένει άρτια με τον υπόλοιπο όγκο του soundtrack. Η ισορροπία επανέρχεται με το ‘Laced Drinks’, με τα στροβιλιζόμενα harpsichords να δημιουργούν ένα υπνωτικό εφέ, σε σημείο πυρετού. Το ‘Circular Story’ είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι του soundtrack, που θυμίζοντας το ‘Fuori Dal Mondo’ του Ludonico Einaudi, ακούγεται περισσότερο σαν ένα τετράλεπτο pop instrumental παρά σαν κομμάτι γραμμένο για ταινία, με τη μελωδία να χαράζεται βασανιστικά στο μυαλό του ακροατή.

Το χαλαρό αίσθημα του ‘We Have Location’ χτίζει ένα δυναμικό συμπέρασμα, το οποίο οδηγεί στο ‘A Last Drink’, ένα κομμάτι χρωματισμένο με θλίψη. Το τελευταίο κομμάτι του album, ‘The Unfinished Kiss’, κάνει αυτό ακριβώς που υπόσχεται, είναι πανέμορφο, αλλά σε αφήνει με τον πόθο για κάτι ακόμα πριν τελειώσει…

To album, πέραν της μουσικής του Pemberton, περιέχει και μία σειρά αδιάψευστα cool κομματιών και instrumentals της εποχής, όπως το αποπνικτικό ‘Compared to What’, της Roberta Flack, τους ψυχεδελικούς, Tropicália ήχους του Βραζιλιάνου Tom Zé, στο ‘Jimmy Renda Se’, και το γεμάτο ψυχή ‘Cry to Me’, του Solomon Burke, το οποίο συνοδεύεται από μία από τις καλύτερες on-screen σκηνές χορού του 2015.

Εν κατακλείδι, το soundtrack του ‘The Man from U.N.C.L.E.’ είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση για το πώς πρέπει να αποτίσεις φόρο τιμής στους ήρωές σου, με ευσέβαστα γνέματα, όχι άμεση αντιγραφή, και φαίνεται πως ο Pemberton μπόρεσε να το καταφέρει, αφού είναι η δικιά του μουσική προσωπικότητα η οποία κυριαρχεί. Σε συνδυασμό με την προσθήκη κομματιών άλλων καλλιτεχνών της εποχής, τα οποία στιλιστικά δένουν άψογα με τη μουσική του Βρετανού συνθέτη, το album δημιουργεί “το τέλειο πακέτο” που δεν μπορεί να φθαρεί μέσα στον χρόνο. Ακούγεται cool και είναι cool.

Βάλτε λοιπόν κάτι πιο άνετο, φτιάξτε στον εαυτό σας ένα Martini και παραδοθείτε στην vintage πολυτέλειά του: