The Theory of Everything: Μαγεία και συγκίνηση!

The Theory Of Everything
The Theory Of Everything

Σενάριο

Μία “ματιά” στη ζωή του  θεωρητικού φυσικού Stephen Hawking (Eddie Redmayne), αλλά και στη σχέση του με την επί αρκετά χρόνια σύζυγό του, Jane (Felicity Jones).

Η μουσική

Όσοι έχετε δει το The Theory of Everything, νομίζω θα συμφωνήσετε μαζί μου, ότι η βιογραφική αυτή ταινία, εστίασε πολύ περισσότερο στην ανθρώπινη πλευρά του Stephen Hawking, παρά στα επιτεύγματά του στην επιστήμη της Φυσικής.

Συνεπώς και η μουσική της ταινίας, κυμαίνεται σε αυτόν τον τόνο, με κομμάτια που στοχεύουν περισσότερο στο να ενισχύσουν το συναίσθημα που βγάζει η κάθε σκηνή, παρά να εξελίξουν την ιστορία ή να συνδέσουν διαδοχικές σκηνές με επιβλητικές μουσικές (χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι απλώς υπηρετούν την ταινία, περνώντας απαρατήρητα και έχοντας διαδικαστικό ρόλο).

Τα περισσότερα κομμάτια ακολουθούν τη μελαγχολία της ταινίας, αν και στο τέλος, αυτό που μας μένει, όπως θα δείτε παρακάτω, είναι μία πολύ “γλυκιά” γεύση για αυτό που είδαμε (και ακούσαμε).

eddie-redmayne-the-theory-of-everything
Μελαγχολία και συγκίνηση στο επίκεντρο, αλλά στο τέλος μας μένει μια “γλυκιά” γεύση.

Στον παρόν αφιέρωμα δεν θέλω να σας κουράσω με πολλές λεπτομέρειες σχετικά με την υπόθεση της ταινίας ή το score.

Εξάλλου, περισσότερη σημασία έχει όσοι έχετε δει την ταινία, να επιστρέψετε για να θυμηθείτε τη μοναδική μουσική της ή όσοι δεν την είδατε ακόμα, να ψηθείτε να τη δείτε, γιατί πραγματικά αξίζει.

Αλλά ακόμα και εάν αυτό δεν γίνει, το score του The Theory of Everything είναι αρκετά δυνατό και συναισθηματικό για να το ακούσετε και αυτοτελές.

Βέβαια, όπως κάθε ορχηστρικό κομμάτι που γράφτηκε για τις ανάγκες μιας σπουδαίας ταινίας, η εμπειρία απογειώνεται όταν ήχος και εικόνα συνδυάζονται.

Και πιο συγκεκριμένα, όταν μιλάμε για σκηνές στις οποίες ο πρωταγωνιστής μας, Eddie Redmayne, με μία εξωπραγματική ερμηνεία, όχι απλά μας αφήνει άφωνους, αλλά μας κάνει να ξεχνάμε ότι υποδύεται ένα ρόλο, τότε τα πράγματα απλοποιούνται από μόνα τους!

Ο Ισλανδός μουσικοσυνθέτης Jóhann Jóhannsson, συνέθεσε για το score της ταινίας, 27 instrumental κομμάτια, συνολικής διάρκειας περίπου 49 λεπτών, συνδυάζοντας κλασικές ενορχηστρώσεις με πιο μοντέρνα ηλεκτρονικά μουσικά στοιχεία.

Ας μπούμε, όμως, στο ψητό.

Τα δύο πρώτα κομμάτια μας βάζουν στην ζωή του Stephen Hawking, όταν ήταν ακόμη φοιτητής στο Cambridge. Κομμάτια, ανάλαφρα και παιχνιδιάρικα, που υμνούν τον έρωτα, τη ζωντάνια και τη νεανικότητα.

Αυτό που θα ξεχωρίσουμε πρώτο, δεν είναι άλλο από το Domestic Pressures, το οποίο ακολουθεί τα δύο εισαγωγικά tracks.

Ξεκινάει επίσης με έναν εύθυμο τόνο, πλην όμως περιβάλλεται από μία μελαγχολία η οποία γίνεται όλο και πιο έντονη όσο πλησιάζουμε στο τέλος του κομματιού.

Μεταβατικό κομμάτι χαρμολύπης, όπως και το εξαιρετικό, σκοτεινό και στοιχειωτικό Chalkboard’, το οποίο αναλαμβάνει να μας εισάγει στο πιο θλιβερό μέρος της ταινίας, όταν δηλαδή ο Hawking έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα, αφού διαγιγνώσκεται με τη νόσο ALS.

Συνεχίζοντας με τα αγαπημένα μας μουσικά κομμάτια της ταινίας, στη θέση 7, βρίσκουμε ακόμη ένα μικρό αριστούργημα και σίγουρα ένα από τα highlights του score.

Το κομμάτι πιάνο, ‘A Game of Croquet’, που συνοδεύει τη σκηνή που Stephen και Jane παίζουν το ομώνυμο παιχνίδι, δεν θα μπορούσε να είναι πιο λυπηρό, πιάνοντας ακριβώς το συναίσθημα της σκηνής.

Η βαθιά θλίψη, δίνει σταδιακά τη θέση της στο ρομάντζο και τη χαρμονή, καθώς ο Hawking παντρεύεται τη Jane, ενώ με ανυψωμένο το ηθικό του, προοδεύει και στο επιστημονικό του έργο.

Αυτός ο μικρός θρίαμβος, εκφράζεται με τέλειο τρόπο, μέσα από κομμάτια όπως τα ‘The Wedding’, ‘The Origins of Time’ και ‘The Dreams That Stuff Is Made of’.

Φυσικά μην περιμένετε να ακούσετε επικές τυμπανοκρουσίες – όπως προείπαμε, η μελωδική μελαγχολία βρίσκεται μονίμως στο προσκήνιο της ταινίας.

Κάπου εκεί ακούμε και τα ‘A Normal Family’ και ‘Forces of Attraction’, κομμάτια που αντανακλούν πλήρως την προσπάθεια του Stephen, να αντιμετωπίσει τις φυσικές δυσκολίες και αντιξοότητες, με την έντονη αποφασιστικότητά του, αλλά και τη στήριξη της Jane φυσικά (η αφοσίωσή της είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη), η οποία είναι ο αφανής ήρωας, στη ζωή του Stephen Hawking, κάτι που άλλωστε δεν έκρυψε ποτέ ο καταξιωμένος επιστήμονας και καθηγητής.

Η ψυχολογική ανάταση θα ανατραπεί για ακόμη μία φορά, καθώς βρισκόμαστε στο στάδιο όπου, ο Hawking υποβάλλεται σε χειρουργική επέμβαση και χάνει για πάντα τη φωνή του.

Αυτή η δυσάρεστη εξέλιξη και η απελπισία μπροστά σε μία αρρώστια, εκδηλώνεται μέσα από τα ‘Coma’ και ‘Spelling Board’.

Το Daisy Daisy’ έρχεται όμως για να επαναφέρει και πάλι το χαμόγελο, αφού ο Hawking συνεχίζει να μαθαίνει να ζει με τα όποια προβλήματα παρουσιάζονται και αρχίζει να χρησιμοποιεί, μετά από τον πίνακα συλλαβισμού, την περίφημη συσκευή αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας, που γνωρίζουμε πλέον όλοι.

Όπως σας είχαμε προαναγγείλει, η ταινία μας αφήνει με μία “γλυκιά” γεύση, καθώς ακολουθούν κομμάτια σαν το The Theory of Everything’ και το ‘Epilogue’. Κομμάτια που εκφράζουν μία ελπίδα και μία αισιοδοξία.

Και πώς να μην την εκφράζουν άλλωστε. Το μήνυμα της ταινίας είναι σαφές: Μπορούμε να αγκαλιάσουμε τη ζωή, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που παρουσιάζονται.

Ο Stephen Hawking κατάφερε να διαψεύσει τους γιατρούς του, που του έδιναν μερικά μόνο χρόνια ζωής, αλλά και να χτίσει μία λαμπρή καριέρα σαν θεωρητικός φυσικός. Μέχρι και σήμερα συνεχίζει να δίνει διαλέξεις σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ το βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1988 (‘Το Χρονικό του Χρόνου’) έχει πουλήσει περισσότερα από 10 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλον τον κόσμο και έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 35 γλώσσες.

Παράλληλα, όπως όλοι ξέρουμε, ο Stephen Hawking είναι ένας άνθρωπος που δεν χάνει ποτέ το χιούμορ του (Έχει κι άλλο πιο κάτω, μη φύγετε!).

Εν κατακλείδι, ο Jóhann Jóhannsson, μπορεί να έχασε το βραβείο Όσκαρ από τον Αlexandre Desplat (‘The Grand Budapest Hotel’), κέρδισε όμως την Χρυσή Σφαίρα και κατάφερε να δημιουργήσει μία άρτια συλλογή από instrumental κομμάτια, που λειτουργούν άψογα καθ’ όλη τη διάρκεια του ‘The Theory of Everything’.

Εμπνευσμένες συνθέσεις, που όχι απλώς προσφέρουν, αλλά είναι αντάξιες του μεγαλείου της ταινίας και συνθέτουν ένα μελωδικό, άλλοτε ρομαντικό και άλλοτε πιο σκοτεινό, score που βασίζεται στη μελαγχολία, πλην όμως κλείνει πολύ αισιόδοξα.

Τέλος, θυμηθείτε παρακάτω την εκπληκτική, τελευταία σκηνή της ταινίας με το χρόνο να κυλάει αντίστροφα, με το κομμάτι ‘Arrival of the birds’ από την The Cinematic Orchestra (Η μουσική ξεκινάει στο 1:00).

“Look what we made.”

Υ.Γ. «Νοημοσύνη είναι η ικανότητα να προσαρμόζεσαι στην αλλαγή…» – Stephen Hawking

Εδώ μπορείτε να ακούσετε την playlist με τα κομμάτια που ξεχωρίσαμε από το score: