The xx – I See You

The xx - 'I See You' - Cover
The xx - 'I See You' - Cover

Το ομώνυμο debut album των xx παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα hits της τελευταίας δεκαετίας. Συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων, κανένας δεν περίμενε ότι το περίεργο συνονθύλευμα μοντέρνου R&B και indie pop θα κατάφερνε να πουλήσει εκατομμύρια κόπιες και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τις νεότερες μπάντες. Οι βασικοί songwriters, Madley Croft και Oliver Sim, με την πρώιμη γλώσσα τους τραγουδούσαν για τις σπασμένες καρδιές και την απώλεια, με φωνητικά, που αν και περιορισμένου εύρους, μπορούσαν να μεταφέρουν την αγωνία που περιείχαν οι στίχοι τους. Φυσικά, όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να είναι οι xx, χωρίς των παραγωγό τους και programmer Jamie xx (James Thomas “Jamie” Smith), ο οποίος με την αλάνθαστη ικανότητά του να βρίσκει ρυθμούς που ταιριάζουν στα συναισθήματα, εξασφάλιζε την τόσο to-the-point αισθητική της μπάντας.

Στα πρώτα δύο τους albums, οι xx περιόρισαν τις ενορχηστρώσεις των κομματιών τους, ώστε να μπορούν να τα παίζουν μπροστά σε ζωντανό κοινό. Στην τελευταία τους δισκογραφική προσπάθεια όμως, ‘I See You’, ο Jamie xx χρησιμοποιεί samples για να σχηματίσει τον βασικό κορμό αρκετών κομματιών, επιτρέποντας στη μπάντα να κινηθεί σε νέα μονοπάτια, τα οποία δεν θα μπορούσαν να εξερευνηθούν με το αρχικό τους set-up.

To πρώτο single του ‘I See You’, ‘On Hold’, με samples παρμένα από τους Hall & Oates, λειτουργεί σαν τον τέλειο κρίκο μεταξύ του νέου σύμπαντος του δίσκου και των παλιών xx. Αν και δεν είναι ένα αρχετυπικά dance κομμάτι, σίγουρα έχει πολύ περισσότερα grooves από τις παλαιότερες δουλειές των Λονδρέζων, οδηγώντας τον ήχο τους από τα ήσυχα υπνοδωμάτια, σε ένα πιο διασταλτικό διάστημα. Όμως, ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι το ‘On Hold’ ακούγεται λες και η Madley Croft και ο Oliver Sim γελάνε πονηρά ο ένας στον άλλον πάνω από τους σπαραγμούς, βρίσκοντας παρηγοριά στην αμοιβαία στοργή που τρέφουν μεταξύ τους. Και είναι ο Jamie xx που καταφέρνει να κάνει αυτή την αλληλεπίδραση δυνατή, βάζοντας σε εφαρμογή τις εμπειρίες που πήρε καθώς έφτιαχνε το πρώτο solo album του, ‘In Colour’, ανανεώνοντας τον μινιμαλιστικό, εσωστρεφή ήχο των xx.

Είναι αλήθεια πως όποιος ακούσει το ‘I See You’ από την αρχή ως το τέλος μπορεί να καταλάβει σε πόσο μεγάλο βαθμό είχαν επισκιαστεί τα πολλά ταλέντα του Jamie xx, μέχρι αυτό το σημείο. Το εναρκτήριο κομμάτι, ‘Dangerous’, ανοίγει εκκωφαντικά, με πνευστά, κάτι που δεν θα άκουγες ποτέ από το βρετανικό συγκρότημα. Οι εκπλήξεις συνεχίζονται, με τον Sim να ξεδιπλώνει ένα κατηγορηματικό groove με το μπάσο του, εναλλάσσοντας φωνητικά με την Croft. Και πάλι, είναι ο Jamie xx που δείχνει να τα δένει όλα κάτι από τους δικούς του ρυθμούς.

Πολλές φορές είναι ο ίδιος που παίρνει στα χέρια του την κατάσταση ώστε να αναζωογονήσει και φιλοφρονήσει την απλότητα. Κομμάτια όπως το ‘Brave For You’ (κομμάτι αφιερωμένο από την Madley Croft στους αποθανόντες γονείς της) γίνονται ύμνοι που ταλαντεύονται μεταξύ του πόνου και της χαράς. Από την άλλη, είναι πολλά και τα σημεία που έχει την απίστευτη ωριμότητα να κάνει ένα βήμα πίσω, αφήνοντας την Madley Croft και τον Oliver Sim να δείξουν γιατί είναι οι μπροστάρηδες των xx. Φυσικά, το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι το ‘Performance’, ίσως το πιο όμορφο κομμάτι του δίσκου, με τη φωνή της Croft να υψώνεται πάνω από τις διακριτικές κιθάρες της.

Σαν σύνολο, το ‘I See You’ είναι ακούγεται όσο πλήρες και συνεπές ακούγεται και το debut album τους. Έτσι, το κάθε τραγούδι είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι εξυψώνεται πολύ περισσότερο μέσα στο περιεχόμενο του ίδιου του album (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να σταθεί μεμονωμένα), καθώς έχει ήδη προσχεδιάσει τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα του ακροατή, με το ‘Test Me’, που κλείνει τον δίσκο, να τα δένει όλα μαζί. H pop δεν θα έπρεπε να μιλάει για προσωπικά θέματα, ούτε και να αντικατοπτρίζει τις σπασμένες ψυχές της αληθινής ζωής. Και όμως, αυτό το album το κάνει. Αυτό που κάνει τους xx και το ‘I See You’ τόσο συναρπαστικό ίσως να μην είναι τελικά ο συνδυασμός των στίχων με τις μελωδίες, αλλά η ιδέα ότι υπάρχει μία άλλη ζωή εκεί έξω, στην οποία δεν παίρνουμε εμείς μέρος, αλλά συνεχίζουμε να λαμβάνουμε τον ήχο της αλήθειας της.