10 αγαπημένα τραγούδια του Θάνου Ανεστόπουλου

Θάνος Ανεστόπουλος
Θάνος Ανεστόπουλος

Η είδηση του θανάτου του Θάνου Ανεστόπουλου λίγο πολύ μας έπιασε όλους απροετοίμαστους. Δεν ήταν ακριβώς είδηση-κεραυνός εν αιθρία, αφού όπως μας είχε εκμυστηρευτεί ο ίδιος, πάλευε με τον καρκίνο των οστών που τον είχε προσβάλει…

Ο Θάνος Ανεστόπουλος έφυγε λοιπόν στα 49 του χρόνια, αφήνοντας παρακαταθήκη τα τραγούδια του, που συνόδευσαν χαρούμενες ή λυπημένες στιγμές διαφορετικών γενεών…

Όλοι μας, ανεξαρτήτως των μουσικών προτιμήσεων που επιλέξαμε με τα χρόνια, έχουμε σιγοψιθυρίσει κάποιο από τα κομμάτια των Διάφανων Κρίνων, ενός συγκροτήματος που σημάδεψε την δεκαετία του ’90.

Την είδηση του θανάτου του ακολούθησε ένα σφίξιμο στο λαιμό μου, ίσως γιατί τελικά να «έγινε η απώλεια συνήθειά μας»…


Έγινε η απώλεια συνήθειά μας

Γλείφω το οξύ απ’ τις ρωγμές των χειλιών σου
και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.
Τα χρόνια που περάσανε μ’ αφήσανε μόνο
να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου.

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο.
Πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια.

Η απουσία σου μ’ εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω.
Νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω.
Κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή.
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα


Μπλε Χειμώνας

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια
κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη,
μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας
ν’ ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας.

Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα,
στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη,
ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα
ν’ ακούω μονάχα να μου λένε πόνα, πόνα, πόνα, πόνα.

Το σώμα μου δε δόθηκε στις πέτρες,
δε στέρεψε το τελευταίο μου δάκρυ,
του έρωτα εποχές μάγισσες, ψεύτρες
των πιο όμορφων νυχτών, ώρες αλήτρες.

Δε θα συγκρίνω φως με το σκοτάδι
ούτε λευκό αμνό με λύκο μαύρο.
Δε θα με θρέψει άλλο μάνας χάδι
ας κλείσει της ψυχής μου το πηγάδι.

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια…

Στίχοι: Διάφανα Κρίνα
Μουσική: Διάφανα Κρίνα


Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός

Οι έρημες πόλεις, τα φώτα που σβήνουν
σαν γέροι που κλείσαν τα μάτια και πίνουν.
Και συ να γερνάς μες στης λήθης το ψέμα,
κουφάρι απόγνωσης στου ήλιου το γέρμα.

Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός.

Τα μάτια της λάμπουν σαν έναστρη νύχτα,
τα χέρια της σκάβουν τον τύμβο της ήττας.
Κι εσύ να ζητάς να βρεις ένα τέρμα
σαν χάδι χαμένο στης θλίψης το δέρμα.

Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός.

Στης λύπης το κατάρτι σε σταύρωσε ο θεός.
Δίχως νερό κι αγάπη σε άφησε εδώ
σαν νόθο γιο της λάσπης που κοιτάει τον ουρανό.

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα


Κι Η Αγάπη Πάλι Θα Καλεί

Δεν υπάρχει ομορφιά
παρά μόνο στο βλέμμα
που τη φρίκη κοιτάει
κι όμως αντέχει.

Κάποτε θα ’ρθει η στιγμή
που όλα θα πάρουν ένα νόημα βαθύ.
Θα σου θυμίζουν οι ουρανοί άγνωστες πτήσεις.
Κι η θάλασσα η παντοτινή
τρεμούλιασμα νωχελικό
στον πιο αθώο σου εαυτό.
Και οι σταθμοί παλιές, καλές αναχωρήσεις.

Κι η αγάπη πάλι θα καλεί
στον κόρφο της γλυκά να ‘ρθεις
να ξαποστάσεις,
να ιστορήσεις μια ζωή
βγάζοντας στεναγμό βαθύ
και στην ποδιά της να τινάξεις
σαν λείψανα αγίων μαρτυρικά
όλες σου τις θλίψεις.

Δεν υπάρχει ομορφιά
παρά μόνο στο βλέμμα
που τη φρίκη κοιτάει
κι όμως αντέχει.

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα


Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου

Η ανάσα σου ήτανε η πρώτη μου πατρίδα
κι η μυρωδιά σου ήταν ο πρώτος μου εθισμός
Πάει καιρός που έχω φύγει από τη Θήβα
και περιφέρομαι σακάτης και τυφλός

Καθαγιασμένος στα νερά της λησμονιάς σου
Εξουθενωμένος από τα έργα και τις μέρες σου
Θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες
γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου

Παραχωρώ τ’ άθλιο κορμί, τις πληγές μου
να εξασκηθούν οι μανιακοί και οι αρχάριοι
Θεέ μου, πώς ξεράθηκαν έτσι οι πηγές μου
που ξεδιψούσαν ναυαγοί λεγεωνάριοι

Και θα πληρώνω σαν αντίτιμο στο χρόνο
τη μοναξιά για όλα τα χάδια που ζητούσα
Για την αγάπη που με βύθισε στο πόνο
κι έτσι σακάτεψα εσένα που αγαπούσα

Άραγε θα θυμάται κάποιος τ’ όνομά μας,
της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια,
τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας;
Άραγε υπήρξαμε ποτέ; Στα όνειρά μας!

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα


Μέρες Αργίας

Ξέρω πως θα ‘ρθει και δε θα ‘μαι όπως είμαι,
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου.
Μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.

Δε θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
δε θα ρωτήσω αναιδώς, πού το κεντρί σου;
Γονιός δε θα ‘ναι να μου πει, σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε παιδί μου, ξημερώνει.

Θα `ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη.
Θα `ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου.

Δε θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει,
δε θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου.
Θα ‘ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
Θα ‘ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου
Θα ‘ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου…

Στίχοι: Διονύσης Καψάλης
Μουσική: Διάφανα Κρίνα


Κάτι σαράβαλες καρδιές

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί.
Στο φως κουρνιάζεις και βουρκώνεις δίχως λόγο.
Και γυροφέρνεις τους εφιάλτες σου βουβή
με την καρδιά σου να χτυπάει απ’ το φόβο.

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί.
Κι αναστενάζεις καθώς λάμπει ο αποσπερίτης.
Ένας λυγμός είναι αγάπη μου η ζωή
κάποιου που κλαίει στα βουνά της Αφροδίτης.

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί.
Κάτι απ’ την κόλαση σου ανήκει της ζωής μου,
κάτι απ’ τα βράδια που πεθαίναμε μαζί
και σκότωνα κορυδαλλούς
να μην ακούω τη φωνή μου.

Ήταν τα χρόνια μας πληγές
σε κουρασμένες φτέρνες.
Φωνές που αντήχησαν νεκρές
μέσα σε άδειες στέρνες,
δίχως να τους αποκριθεί
η ηχώ έστω μιας απάτης.
Κάτι σαράβαλες καρδιές
στο τσίρκο της αγάπης.

Κάτι σαράβαλες καρδιές
στο τσίρκο της αγάπης…

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα

Αν Το Βρεις

Σε μια άδεια ζωή τα ερείπια που καπνίζουν
κι ούτε στάλα βροχής από σένα δε φτάνει,
μες στα βάθη της γης ξέρω ένα βοτάνι
που τη λήθη χαρίζει σ’ αυτούς που αγάπησαν.

Αν το βρεις, αν το βρεις χάρισέ το σε μένα.
Όλα αυτά που αγαπώ είναι για πάντα χαμένα.
Όλα αυτά που αγαπώ είναι για πάντα χαμένα.
Αν το βρεις, αν το βρεις χάρισέ το σε μένα.

Είναι ο πόνος βαθύς κι η αγάπη δε φτάνει.
Είναι ένας ύπνος βαρύς αγκαλιά με έναν ξένο,
από πού ήρθες εσύ σαν παιδί γερασμένο
να με κρύψεις μακριά απ’ τη ζωή μου που χάνει.

Αν το βρεις, αν το βρεις χάρισέ το σε μένα.
Όλα αυτά που αγαπώ είναι για πάντα χαμένα.
Όλα αυτά που αγαπώ είναι για πάντα χαμένα.
Αν το βρεις, αν το βρεις χάρισέ το σε μένα.

Από πού ήρθες εσύ, τι κοιτάς το φεγγάρι
όσα είναι μακριά μόνο αυτά μας ορίζουν,
πορφυρά ξωτικά που γλυκά μας κοιμίζουν
σε μια αγκάλη ζεστή που νεκρούς θα μας πάρει.

Αν το βρεις, αν το βρεις χάρισέ το σε μένα.
Όλα αυτά που αγαπώ είναι για πάντα χαμένα.
Όλα αυτά που αγαπώ είναι για πάντα χαμένα.
Αν το βρεις, αν το βρεις χάρισέ το σε μένα…

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα


Ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά

Είναι μια χώρα που με διώχνει μακριά,
με κλωτσάει με τα σκυλιά και τους λεπρούς της
και χτίζει γύρω μου τείχη και κελιά
για να πετάει τους νόθους γιους της.

Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά
μα τον διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη,
γεμάτος δώρα, ξόρκια, φυλαχτά,
γι’ αυτούς που ζουν στη λησμονιά
και τριγυρνάνε στη ζωή ξεγελασμένοι.

Είναι ένας διάβολος που μέσα μου γελά
κι ένας θεός που με κοιτάζει βαλσαμωμένος
κι εγώ ανάμεσα τους μια έρημη σκιά
να ζητιανεύω απαντήσεις πεινασμένος.

Είναι μια αγάπη σαν τον θάνατο γλυκιά,
είναι ένα θαύμα που μ’ αφήνει μαγεμένο,
διψάω γι’ άπειρο, πεινάω για ομορφιά
είμαι ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά.

Μια χώρα, ένας δρόμος, ο θάνατος κι η ομορφιά
μες στα σκοτάδια τους πλανιέμαι σαν χαμένος
και κάνω κύκλους μες σ’ αυτήν την ερημιά
σαν κάποιο σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά
από ανθρώπους και θεούς καταραμένος.

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου
Μουσική: Διάφανα Κρίνα


Βάλτε να πιούμε

Τα όνειρα που βυζάξαμε με της καρδιάς μας το αίμα
πέταξαν και χαθήκανε μες της ζωής το ρέμα.
Μα τάχα εμείς παντοτινά τ’ άφταστα θα ζητούμε;

Βάλτε να πιούμε…

Τα περασμένα σβήσανε, το τώρα δε θα μείνει.
Τροφή των χοίρων έγιναν και οι πιο λευκοί μας κρίνοι.
Μα τάχα πρέπει τους νεκρούς αιώνια να θρηνούμε;

Βάλτε να πιούμε…

Αδέλφια κάτω η βάρκα μας στο μόλο μας προσμένει.
Ελάτε οι ταξιδιάρηδες να πιούμε συναγμένοι.
Στο περιγιάλι το φαιδρό ας γλεντοτραγουδούμε.

Βάλτε να πιούμε…

Τάχατε κι όποιος δε μεθά κι όποιος δεν τραγουδήσει
κι όποιος στ’ αγκάθια περπατά μια μέρα δε θ’ αφήσει
τ’ αγαπημένο μας νησί που έτσι γερά πατούμε.

Βάλτε να πιούμε…

Πες μας που πάει ο άνθρωπος τον κόσμο σαν αφήνει;
Πες μας που πάει ο άνεμος, που πάει η φωτιά σαν σβήνει;
Σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούμε.

Βάλτε να πιούμε…

Στο ξέχειλο ποτήρι μας είναι όλα εκεί γραμμένα.
Καπνοί `ναι τα μελλούμενα κι αφρός τα περασμένα.
Καπνός κι αφρός το γέλιο μας κι εμείς που τραγουδούμε.

Βάλτε να πιούμε…

Άκουσε δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκάρη.
Μα σαν είναι ώρα γνέψε μας, δε σου ζητούμε χάρη.
Μα όσο να φύγεις πρόσμενε κι αν θέλεις σε κερνούμε.

Βάλτε να πιούμε…

Στίχοι: Κλέανδρος Καρθαίος
Μουσική: Διάφανα Κρίνα


Bonus

Είναι από τον δίσκο ‘Η Αγάπη Πάντα Θα Καλεί’ (2008) και δείχνει ότι τα Διάφανα Κρίνα μπορούν να ελιχθούν σε διαφορετικά μονοπάτια της ροκ. Παρότι δεν ακούγεται η στοιχειωτική φωνή του Θάνου, μας κάνει να νιώθουμε την παρουσία του καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού.

Καλό ταξίδι Θάνο…