To Thunder Road και η υπόσχεση του Bruce Springsteen

Bruce Springsteen
Bruce Springsteen

Το 1975 ο Bruce Springsteen βρισκόταν σε μία αρκετά δύσκολη κατάσταση.

Αποφασισμένος να πετύχει σαν μουσικός, είχε κυκλοφορήσει ήδη δύο δίσκους που τον έβαλαν μεν στον χάρτη ως έναν αξιόλογο καλλιτέχνη που μπορεί να γράψει και να παίξει ζωντανά σαν κανέναν άλλον εκείνη την εποχή, δεν είχε καταφέρει όμως να τραβήξει τα βλέμματα των πολλών, με τα ‘Greetings From Asbury Park, NJ’ και ‘The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle’ να πουλάνε ελάχιστα αντίτυπα, αναγκάζοντας τον Bruce να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο.

Αν δεν πετύχαινε ο επόμενος δίσκος, ενδεχομένως να ήταν και ο τελευταίος που θα κυκλοφορούσε ποτέ του, είχε μία τελευταία ευκαιρία να αποδείξει σε όλους τι αξίζει.

Έχοντας ήδη αρκετά χρόνια εμπειρίας παίζοντας σε κάθε είδους μπαρ, γάμο, πάρκο ή οποιοδήποτε μέρος μπορούσε να αντέξει μια ροκ συναυλία, ο Springsteen είχε τις επιτυχίες του, είχε τις αποτυχίες του, ήξερε πως δεν είχε την καλύτερη φωνή ή το μεγαλύτερο ταλέντο, πάνω απ’ όλα όμως δεν είχε ένα πράγμα απαραίτητο για να πετύχεις και να επιβιώσεις στην μουσική βιομηχανία, επιτυχίες.

Τραγούδια που θα ακουστούν ξανά και ξανά στο ραδιόφωνο και που θα γίνουν σύνθημα στα στόματα των θαυμαστών. Το ‘Thunder Road’ δεν ήταν αυτή η επιτυχία, τουλάχιστον όχι αρχικά, η τιμή αυτή πήγε φυσικά στο ‘Born to Run’, θα μιλήσουμε όμως γι’ αυτό σήμερα επειδή παραμένει ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψε ποτέ του κι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της μυθολογίας του Bruce Springsteen και της E Street Band.

                      The screen doors slams, Mary’s dress sways…

Ο Springsteen έγραψε το τραγούδι ‘Born to Run’, το τέσταρε ξανά και ξανά, προσπάθησε να βάλει μέσα όσες κιθάρες και όσο πάθος χωρούσε ένα βινύλιο εκείνη την εποχή, αλλά δεν ήταν αυτό το τραγούδι που επέλεξε για να ανοίξει το τρίτο του άλμπουμ (βρέθηκε στο ξεκίνημα της δεύτερης πλευράς).

Το ‘Born to Run’ (το άλμπουμ), ήταν εμπνευσμένο ως μια σειρά ιστοριών μίας αμερικάνικης πόλης μία καυτή ημέρα του καλοκαιριού, όπου έρωτες γεννιούνται και πεθαίνουν, φιλίες δοκιμάζονται, μηχανές ορμούν προς τα εμπρός, rock and roll συμμορίες μονομαχούν μέχρι θανάτου και τίθεται το απόλυτο ερώτημα, «είναι αληθινή η αγάπη;».

Το ‘Thunder Road’ αφηγείται την ιστορία δύο ερωτευμένων ανθρώπων, της Mary και του ανώνυμου πρωταγωνιστή που της ζητά να του δώσει μια ευκαιρία, να μπει στο αμάξι και να φύγουν και οι δύο για κάπου αλλού, κάπου καλύτερα, κάπου μακριά από αυτήν την πόλη.

Το πρώτο πράγμα που ακούγεται είναι ένα αξιαγάπητο ντουέτο του πιάνου του Roy Bittan με την φυσαρμόνικα του Springsteen λίγα δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσει να ξεδιπλώνεται η ιστορία, με την υπόλοιπη μπάντα να εμφανίζεται όσο προχωράει το τραγούδι, για να έρθει η κλιμάκωση με το σαξόφωνο του Clarence Clemons να σηματοδοτεί την επική έξοδο του ζευγαριού, το αυτοκίνητο που παίρνει μπρος και δεν θα σταματήσει μέχρι να βρεθεί η γη της επαγγελίας και το όνειρο γίνει πραγματικότητα.

Το τραγούδι στην αρχή είχε διαφορετικό τίτλο και διαφορετικό όνομα για την πρωταγωνίστρια, λεγόταν ‘Wings for Wheels’, τελικά ο στίχος αυτός βρήκε θέση μέσα στο τραγούδι και περιγράφει με αρκετή ακρίβεια το συναίσθημα που ήθελε να περάσει ο Springsteen, με τον ίδιο να λέει:

Το ‘Thunder Road’ ήταν τόσο προφανές άνοιγμα, λόγω της εισαγωγής του. Υπάρχει κάτι στην μελωδία που σου περνάει την ιδέα μιας νέας ημέρας, την ιδέα του πρωινού. Γι’ αυτό και το τραγούδι κατέληξε πρώτο στον δίσκο αντί του ‘Born to Run’. Θα έβγαζε νόημα να βάζαμε πρώτο το ‘Born to Run’ και το βάλαμε στην αρχή της δεύτερης πλευράς.

Show a little faith there’s magic in the night, you ain’t a beauty but hey you’re alright

Το ίδιο το τραγούδι αποτελεί μια υπόσχεση για όλες τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες κάθε ανθρώπου εκεί έξω, για όλα αυτά τα θέλω που έμειναν στην άκρη λόγω των καθημερινών υποχρεώσεων, είναι μια υπόσχεση πως η αγάπη μπορεί να σε σώσει και να σε κάνει να ξεφύγεις από την προσωπική σου φυλακή.

Η μελωδία του Roy Bittan θέτει τον ρυθμό πριν εμφανιστεί από το σκοτάδι το υπόλοιπο συγκρότημα με τον Professor, όπως ονομάστηκε εξαιτίας της ακαδημαϊκής του εκπαίδευσης (ο μοναδικός της μπάντας που είχε μία), να εξηγεί στο Rolling Stone:

Το τραγούδι ήταν ενδιαφέρον για μένα, επειδή δημιούργησα μία μελωδία πιάνου που κινείται, ήταν σαν σκάλα για μένα. Θα πήγαινα πάνω τη μία στιγμή, μετά κάτω.

Όταν άλλαζαν οι συγχορδίες θα ακολουθούσε τον ρυθμό της μουσικής και μετά θα έπεφτε κάτω και θα κινούνταν με ένα σωρό διαφορετικούς τρόπους.

Roy Orbison singing for the lonely, hey that’s me and I want you only

Ο τίτλος του τραγουδιού προήλθε από μια ταινία του Robert Mitchum που κουβαλούσε ακριβώς τον ίδιο τίτλο, με τον Springsteen να εμπνέεται από την αφίσα της ταινίας, δίχως όμως να την είχε δει, ενώ στους πρώτους κιόλας στίχους αναφέρεται και μία από τις μεγαλύτερες επιρροές του Bruce, o Roy Orbison ο οποίος ντύνει το soundtrack που ακούγεται μέσα στο ίδιο το τραγούδι με τη μορφή του ‘Only the Lonely’, που στα αυτιά του πρωταγωνιστή παίζει μόνο γι’ αυτόν.

Το ‘Thunder Road’ δεν άργησε να αγαπηθεί και στις συναυλίες, όπου τον πρώτο καιρό ο Bruce προτιμούσε να το ερμηνεύει μόνο με το πιάνο και χρειάστηκε να περάσει λίγος καιρός μέχρι να το παίξει με ολόκληρη την μπάντα από πίσω, ενώ παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα πιο αγαπητά τραγούδια του κοινού.

It’s a town full of losers, I’m pulling out of here to win

Μέσα στα περίπου πέντε λεπτά του ‘Thunder Road’ συμπυκνώνονται όλες οι ιδέες του Springsteen εκείνη την εποχή, ιδέες που μετατράπηκαν σε ιστορικά τραγούδια για την νεανική αγάπη και την ελευθερία του να έχεις όλη σου τη ζωή μπροστά σου.

Φυσικά, δεν υπάρχει ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα και οι αποδράσεις των ηρώων του ‘Thunder Road’ και κατ’ επέκταση ολόκληρου του ‘Born to Run’ θα τους οδηγούσε κατευθείαν στην πραγματικότητα και τα αδιέξοδα του ‘Darkness on the Edge of Town’.

Κοιτώντας πίσω, κρύβεται μια τραγική ειρωνεία στις γραμμές του τραγουδιού, μια αναπόφευκτη δυστυχία και οι εκδηλώσεις απόλυτης αγάπης μετά από κάποια χρόνια μοιάζουν περισσότερα με αφελείς σκέψεις ανθρώπων που δεν είχαν ζήσει αρκετά για να ξέρουν καλύτερα. Αλλά για μια στιγμή, για ένα πρωινό, το αμάξι ήταν ζεστό και έτοιμο για απόδραση.

Η μουσική ακούγεται σαν μία πρόσκληση. Κάτι σου ανοίγεται… Ήλπιζα αυτό το τραγούδι να γίνει αυτό που μου έδινε η rock and roll μουσική, δηλαδή μία αίσθηση καλύτερης ζωής, σημαντικότερων εμπειριών, πιθανότατα περισσότερο και καλύτερο σεξ, μία αίσθηση διασκέδασης, περισσότερη διασκέδαση, η αίσθηση της προσωπικής αναζήτησης, των δυνατοτήτων σου… η ιδέα πως όλα αυτά κρύβονται κάπου μέσα σου… στην άκρη της πόλης.