«Καλέ, Έλληνες είναι;»
Το ακούμε συχνά αυτό εδώ και αρκετά χρόνια στο χώρο του σκληρού ήχου και όχι μόνο για τους Triumpher, για τους οποίους θα μιλήσουμε εδώ. Η ελληνική σκηνή έχει μια ιστορία βουτηγμένη στη δυσκολία, στο underground, αλλά και στην ποιότητα και καθώς η πάροδος του χρόνου έχει εξομαλύνει κάποιες από τις δυσκολίες, η ποιότητα, αλλά και η ποσότητα, ξεχωρίζουν όλο και παραπάνω. Δεν είναι πλέον υπερβολή, αλλά αντικειμενική πραγματικότητα. Για τα δεδομένα του πληθυσμού της χώρας, η Ελλάδα είναι ψηλά στην κατάταξη. Βγάζει και πολλές και καλές μπάντες.
Όταν λοιπόν, ανάμεσα σε τόσες σπουδαίες προτάσεις, κάποιοι κάνουν εντύπωση με το καλημέρα, τότε μάλλον μιλάμε για περίπτωση.
Οι Triumpher δεν είναι οι μόνοι υποσχόμενοι. Δεν είναι οι μόνοι που έχουν δείξει συνέπεια και συνέχεια. Δεν είναι οι μόνοι που βελτιώνονται, που ιδρώνουν τη φανέλα, που ξεφεύγουν από τα όρια του underground και ανοίγονται σε μεγαλύτερο κοινό. Αλλά το ότι τα κάνουν όλα αυτά ταυτόχρονα; Ναι, αυτό είναι πιο σπάνιο.
Είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς ότι το αθηναϊκό σχήμα μετρά μόνο περί τα επτά χρόνια ζωής, ή ότι το ντεμπούτο τους ήρθε μόλις το 2023. Ντεμπούτο στιβαρό και μεστό, που δικαίως βρήκε απήχηση εντός, αλλά και εκτός Ελλάδας, ως ένα από τα κορυφαία δείγματα του power και epic σύμπαντος και όχι μόνο. ‘Storming the Walls’ δεν είναι κάτι που θα έλεγαν μόνο οι Manowar (που σίγουρα έχουν επηρεάσει), αλλά και ο κάθε «μάχιμος» που θέλει να πάει μπροστά και αν μη τι άλλο, οι Triumpher δικαίωσαν γρήγορα αυτές τις βλέψεις. Η αρχή ήταν καλή, η συνέχεια την επόμενη χρονιά με το ‘Spirit Invictus’ ακόμα καλύτερη.
Σε ένα υποείδος σίγουρα αρκετά κορεσμένο και με ουκ ολίγους εκπροσώπους, το να ξεχωρίζει μια νεοφερμένη μπάντα και με τις δύο πρώτες δουλειές της είναι ήδη κατόρθωμα. Το ότι αυτές οι δουλειές ήρθαν τόσο κοντά μεταξύ τους, ακόμα μεγαλύτερο. Στον ενάμιση χρόνο ανάμεσα στο ‘I Wake the Dragon’ και στο ‘Athena’, η μπάντα διατήρησε τη δημιουργικότητά της, σταθεροποίησε την πορεία της και έδειξε πως η αρχή δεν ήταν απλά πυροτέχνημα, αλλά το ξεκίνημα ενός ταξιδιού με αξιώσεις.
Τι έλειπε; Η περιοδεία; Το εξωτερικό; Και αυτά στο πρόγραμμα. Είπαμε, συνέχεια και συνέπεια. Τρίτος εξαιρετικός δίσκος σε τέσσερα χρόνια. ‘Piercing the Heart of the World’. Δήλωση; Θα μπορούσε. Βαρύγδουπη; Μάλλον ναι. Δίκαιη; Σίγουρα κάνουν το μέγιστο για να το αποδείξουν. Αν η παλιά ρήση περί της σημασίας του τρίτου δίσκου μιας μπάντας ισχύει και σήμερα, τότε το μέλλον των Triumpher φαντάζει εξασφαλισμένο.
Και αυτήν τη φορά έχει και Ευρώπη το πρόγραμμα.
Κάθε φορά, ένα βήμα μπροστά. Κάθε βήμα, μεγάλο. Κανένα βλέμμα προς τα πίσω, πάντα μπροστά προς κάτι καλύτερο. Αυτά είναι που κάνουν τα σπουδαία συγκροτήματα και οι Triumpher, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, τα έχουν επιδείξει με το παραπάνω. Μια σειρά από φοβερούς δίσκους, ποιότητα σταθερά ψηλά, τα ρέστα σε ένα σανίδι που όλο μεγαλώνει, όλο επεκτείνεται. Χτες η Ευρώπη, σήμερα μια επιστροφή στην Αθήνα, αύριο ο υπόλοιπος κόσμος.
«Καλέ, Έλληνες είναι;» Ναι, και με τη βούλα. Οποία έκπληξις. Μπάντες όπως οι Triumpher αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Στο metal κόσμο, κάτι κάνουμε καλά σε αυτήν τη χώρα.
Triumpher
Κυριακή 19 Απριλίου – Κύτταρο
Εισιτήρια διαθέσιμα ΕΔΩ
