Οι πιστοί αναγνώστες μας (μου αρέσει να τους φαντάζομαι ως μεγάλο πλήθος) μάλλον έχουν αντιληφθεί στο πέρασμα του χρόνου ότι εδώ δεν κραδαίνουμε true metal λάβαρα. Αλλά το επικό ο γράφων τουλάχιστον ουδέποτε το απαρνήθηκε και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί μια μπάντα όπως οι Triumpher όταν παίζει ζωντανά μπορεί να είναι ακαταμάχητη. Έπη ομηρικά και μη έπαιζαν στο νου λοιπόν όταν οι Αθηναίοι έπιασαν θέση στο Κύτταρο, έχοντας επιστρέψει από την ευρωπαϊκή τους περιοδεία για να παίξουν μπροστά και στο δικό τους κοινό.
‘Overture to Elysian’ από τα ηχεία λοιπόν και έφοδος των Triumpher αμέσως μετά με τα συναυλιακά openers ‘Arrival of the Avenger’ και ‘Athena’, ορεξάτα και δυναμικά από το ξεκίνημα και τον Αντώνη Βαϊλά – συγγνώμη, τον Mars Triumph – να πιάνει από νωρίς τις αλά Eric Adams τσιρίδες του. Μαζί του και το κοινό, που δεν πλημμύρισε το Κύτταρο αλλά ήταν εκεί για να το ζήσει, τραγουδώντας στίχους και βροντοφωνάζοντας τα ρεφρέν, όπως αρμόζει σε μια τέτοια επέλαση.
Γνώστες και του νεότερου δίσκου, καθώς οι Triumpher πέρασαν από την Αθηνά στον Άρη και από το ‘Spirit Invictus’ στο φετινό ‘Piercing the Heart of the World’. ‘Black Blood’, ‘Destroyer’ και χαμός, κομμάτια που φωνάζουν ότι η σκηνή είναι το φυσικό τους περιβάλλον και που ο κόσμος υποδέχτηκε θερμά. Θερμή υποδοχή και στο ‘Naus Apidalia‘, που μπορεί στα εννιάμισι λεπτά, με τους κάπως πιο αργούς ρυθμούς και τα αφηγηματικά του μέρη να μην ακούγεται εξίσου ταιριαστό για συναυλία, αλλά μιλάμε για σπουδαίο τραγούδι με τρομερά σόλο και ατμόσφαιρα, επιτυχημένη επιλογή για το setlist εδώ και πιθανότατα και στις σκηνές του εξωτερικού.
Οι Triumpher δεν έμειναν πάντως μόνο στο πιο πρόσφατο εγχείρημά τους. Το σύνολο ήταν ισορροπημένο, με το ντεμπούτο και το ‘Piercing’ να εναλλάσσονται εξαιρετικά, το ‘Spirit Invictus’ να ανοίγει και να κλείνει τη συναυλία και τον κόσμο να τραγουδάει και να ακολουθεί από το ‘I Wake the Dragon’ και το ‘The Mountain Throne’ μέχρι το ‘Storming the Walls’ και το ‘The Flaming Sword’. Εκατό λεπτά τα οποία πήγαν τερματισμένα, με ελάχιστες παύσεις, ειδικά για τον Άγη Τζουκόπουλο που έριξε ένα ολιγόλεπτο σόλο στα ντραμς αντί για διάλειμμα, παρ’όλο που έδινε και συνέχισε να δίνει ρέστα και στην «κανονική διάρκεια». Όπως όλο το σχήμα δηλαδή, το οποίο ίδρωσε τη φανέλα κανονικότατα, έστω και αν ο ήχος δεν ήταν πάντα σύμμαχος. Απόδοση στα ύψη.
Για πότε ήρθε το τέλος λοιπόν; Δεν καταλαβαίνεις πως περνάει η ώρα με τα γκάζια στο πάτωμα πάνω και κάτω από τη σκηνή και όταν βροντοφωνάξαμε το τελικό «We are Triumpher!» οι περισσότεροι μάλλον ήταν έτοιμοι για άλλο τόσο. Και, κατόπιν καθολικής απαίτησης, η μπάντα έδωσε το κάτι παραπάνω, παίζοντας, για τελευταία φορά όπως δήλωσε ο Mars Triumph, το ‘Blood of my Enemies’ ως φόρο τιμής στον πρόσφατα εκλιπόντα Ross the Boss. Το πως εκτυλίχθηκε αυτό νομίζω δε χρήζει περιγραφής.
Μέχρι τη Βαλχάλα λοιπόν. Ή τα Ηλύσια Πεδία εν προκειμένω. Μαζί με τους Triumpher και το «δικό» τους κόσμο, σε μια επική βραδιά.
Triumpher – Κύτταρο Setlist
- Overture to Elysian (tape)
- Arrival of the Avenger
- Athena (1st Chapter)
- Black Blood
- Destroyer
- Naus Apidalia
- I Wake the Dragon (Promachos)
- Mediterranean Wrath
- The Mountain Throne
- The Blazing Circle
- Drum solo
- Storming the Walls
- Erinyes
- The Thunderer
- The Flaming Sword
- Spirit Invictus
- Triumpher
- Blood of my Enemies (Manowar cover)
