Όταν οι Metallica έπαιξαν Τρύπες το βράδυ του Σαββάτου, ήταν μια από τις μεγάλες στιγμές μιας σπουδαίας βραδιάς.
Οι εικόνες έκαναν το γύρο του διαδικτύου σχεδόν τόσο γρήγορα όσο έκαναν το γύρο του ΟΑΚΑ, ξεσήκωσαν τον κόσμο και θα μνημονεύονται σίγουρα στο μέλλον. Είναι από τα πράγματα που δεν περιμένεις να δεις και που αισθάνεσαι τυχερός επειδή τα είδες.
Αυτήν την εντύπωση τουλάχιστον πήραμε όντας εκεί και μιλώντας μετά, με αυτήν πήγαμε για ύπνο. Αλλά κατά τα φαινόμενα προέκυψαν κάτι περίεργοι που επέκριναν την απόφαση των Metallica και που βρήκαν την κίνηση ως προσπάθεια επίδειξης του πόσο μεγάλοι και τρανοί είναι, ή ένδειξη… δειλίας επειδή ο Lars Ulrich ποτέ δε θα τολμούσε να παίξει τα ντραμς μέρη του ‘Δεν Χωράς Πουθενά’ και άλλα τέτοια ωραία.
Δεν περίμενα εν έτει 2026 να υπάρχει κόσμος που έχει να κάνει τέτοια σχόλια για διασκευές που παίζονται σε συναυλίες. O Μπάμπης Παπαδόπουλος από τις Τρύπες αισθάνθηκε την ανάγκη να επέμβει, οπότε κάποια μερίδα θα υπήρχε. Τι να πω…
Δεν είμαι σίγουρος τι νόημα έχει, αλλά ας εξηγήσουμε τα βασικά. Οι Metallica και συγκεκριμένα οι Kirk Hammett και Robert Trujillo παίζουν συχνά κάποια διασκευή από τη μουσική της χώρας στην οποία εμφανίζονται όσο James Hetfield και Lars Ulrich παίρνουν μια ανάσα, οπότε ουδόλως περίεργο αυτό που έγινε και δεν ήρθαν να το παίξουν μάγκες στους Έλληνες. Το ότι διάλεξαν κομμάτι από Τρύπες δε δείχνει ασέβεια επίσης, αλλά το ακριβώς αντίθετο, ότι έψαξαν δηλαδή και λίγο παραπάνω το πράγμα, άκουσαν πέντε πράγματα από την τοπική σκηνή πέρα από το (πολύ καλό) stoner και το metal μας. Τι θα έπρεπε να παίξουν δηλαδή για να δείξουν σεβασμό, σκυλάδικο;
Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου που μας διαβάζει ξέρει ήδη τα αυτονόητα παραπάνω και είναι απλά λυπηρό ότι κάποιοι εκεί έξω αποφάσισαν να κάνουν δράμα αυτήν την ωραία στιγμή της χτεσινής συναυλίας. Αφήνω εδώ τον Μπάμπη Παπαδόπουλο και τη δήλωση υπεράσπισης της κίνησης, αφού κατά τα φαινόμενα χρειάζεται:
Οι Metallica στη χθεσινοβραδυνή συναυλία τους στο ΟΑΚΑ επέλεξαν να παίξουν δύο ελληνικά κομμάτια για να ευχαριστήσουν το κοινό που τους τίμησε με την παρουσία του. Ένα από τα δύο ήταν ένα δικό μας, από τις Τρύπες. Δεν το έκαναν για να δείξουν ότι παίζουν τα πάντα τέλεια.
Δεν έχουν ανάγκη να αποδείξουν αν μπορούν να παίξουν “καλά” αυτά τα κομμάτια. Έχουν αποδείξει την αξία τους μέσα από την πολύχρονη πετυχημένη πορεία τους και μέσα από τη δισκογραφία τους που έχει παγκόσμια αποδοχή. Όλα τα άλλα είναι κουβέντες καφενείου των σόσιαλ.
Η ανταπόκριση του κοινού έδειξε ότι σαν καλοί επαγγελματίες ξέρουν να το ικανοποιούν. Προσωπικά, χαίρομαι που ένα τραγούδι που συμμετείχα δημιουργικά όπως το “Δεν χωράς πουθενά” αποδεικνύεται ότι έχει μείνει στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.
