Xandria – Theater Of Dimensions

Xandria - Theater Of Dimensions / Εξώφυλλο

Όταν οι Nightwish έκαναν το μεγάλο μπαμ, η ευρωπαϊκή μέταλ σκηνή γέμισε με συμφωνικά female fronted συγκροτήματα με οπερατικά φωνητικά. Σήμερα, περίπου είκοσι χρόνια μετά, είναι πολύ λίγοι οι συνεχιστές αυτού που ξεκίνησε στα τέλη των ’90s, δεδομένου πως ακόμα και οι ίδιοι οι Nightwish έχουν πλέον εγκαταλείψει αυτό το στυλ. Κάποια ρομαντικά συγκροτήματα, σε πείσμα των καιρών, επιμένουν να συνδυάζουν όπερα και μέταλ μουσική με ένα από αυτά να είναι οι Xandria. Ο νέος τους δίσκος, ‘Theater Of Dimensions’, θυμίζει έντονα εκείνα τα χρόνια.

Οι Γερμανοί, έχοντας αρκετά χρόνια εμπειρίας στην πλάτη τους αλλά και έχοντας βρει στο πρόσωπο της Ολλανδής Dianne van Giersbergen τη μούσα που έψαχναν για να τους καθοδηγήσει από το πόστο της τραγουδίστριας, μπόρεσαν, απαλλαγμένοι από τις εξαντλητικές αλλαγές στη σύνθεσή τους, να συγκεντρωθούν στη δημιουργία ενός δίσκου χωρίς άλλους περισπασμούς και έννοιες. Το αποτέλεσμα σε γενικές γραμμές τους δικαιώνει!

Από το πρώτα δευτερόλεπτα του ‘Theater Of Dimensions’ αντιλαμβάνεται κανείς τι πρόκειται να ακούσει και να ακολουθήσει. Το ‘Where The Heart Is Home’ με το οποίο ανοίγει ο δίσκος, είναι ενδεικτικό της συνέχειας και προειδοποιεί τους πιστούς αυτής της μουσικής πως αν βουτήξουν στα βαθιά της, θα χαθούν για αρκετή ώρα σε αυτά αλλά και τους άπιστους να σταματήσουν κάπου εδώ την ακρόαση. Άλλωστε μιλάμε για ένα στυλ πολύ ιδιαίτερο, εκτός μόδας πλέον που λίγοι έχουν το κουράγιο ακόμα να τιμούν.

Ο δίσκος, είναι σε όλη τη διάρκεια του δυναμικός, γεμάτος με ηλεκτροφόρα οπερατικά φωνητικά, μαγευτικές χορωδίες και την ορχήστρα που συνοδεύει τους Xandria καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του νέου εγχειρήματος να βρίσκεται σε μεγάλα κέφια. Στα μεγάλα συν είναι η συνοδεία παραδοσιακών οργάνων που ντύνει ανά διαστήματα τα κομμάτια, με τις γκάιντες να έχουν φυσικά τον πρώτο λόγο και να δίνουν έναν αναγεννησιακό αέρα σε αυτά.

Στα μεγάλα συν του άλμπουμ είναι τα εξαιρετικά guests που έχει. Από τον Henning Base των «δικών μας» Firewind, μέχρι τον Björn Strid των Soilwork και τον πολύπλευρο Τυνήσιο Zaher Zorgati των Myrath, κάθε φιλική συμμετοχή έχει να δώσει πολλά στο δίσκο, να τον πλατύνει και να του δώσει ποικιλία. Το ‘We Are Murderers’ για παράδειγμα, στο οποίο συμμετέχει ο Strid, είναι ένα αρκετά βαρύ κομμάτι, που δεν ακολουθεί τη νόρμα των υπολοίπων, βρίσκεται όμως ακριβώς στη θέση που θα έπρεπε, ώστε να μην επιτρέψει στην ακολουθία των τραγουδιών να γίνει μονότονη.

Αν κάποιος θα έπρεπε να εντοπίσει ένα μειονέκτημα στο ‘Theater Of Dimensions’ πιθανώς θα δυσκολευόταν. Προσωπικά όμως θα ήθελα κάποια κομμάτια να είναι συντομότερα. Ο δίσκος διαρκεί μία ώρα και δεκατέσσερα λεπτά, που από μόνο του δεν είναι κακό, εμφανίζει όμως κάποια διαστήματα κοιλιάς. Πιο συγκεκριμένα, αν σκεφτεί κανείς πως απαρτίζεται μόνο από δεκατρία τραγούδια και ο μέσος όρος διάρκειας του καθενός ξεπερνά τα τεσσεράμιση λεπτά, είναι λογική συνέπεια κάποια από αυτά κουράζουν λίγο. Ειδικά στο ομότιτλο με το δίσκο κομμάτι, που τον κλείνει κιόλας και κρατά σχεδόν ένα τέταρτο, οι Xandria δεν φαίνονται ακόμα ικανοί να το υποστηρίξουν, κάνοντάς το σε μερικά σημεία του να φαίνεται εξαντλητικό.

Φυσικά τα παραπάνω δεν αρκούν για να χαλάσουν την πολύ καλή δουλειά των Γερμανών, που δίνουν μια πνοή ζωής, σε ένα μουσικό στυλ που κινδυνεύει να κλειστεί για πάντα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Αν περιμένετε από το ‘Theater Of Dimensions’ να σηκώσει το λάβαρο του οπερατικού symphonic εκεί που βρισκόταν κάποτε, θα απογοητευτείτε. Αν από την άλλη διψάτε για καινούρια καλή μουσική αυτού του είδους, τότε ο δίσκος θα σας ξεδιψάσει και με το παραπάνω, με όλα του τα μικρά σφάλματα. Σε τελική ανάλυση, όλοι δεν κάνουμε τέτοια;