Cellar Darling – The Spell

Cellar Darling - The Spell / Εξώφυλλο
Cellar Darling - The Spell / Εξώφυλλο

Οι Cellar Darling είναι μια μουσική τριάδα που προέκυψε από την φυγή (ή και εκδίωξη για κάποιους) των μελών που τους απαρτίζουν, από τους Eluveitie.

Ενώ οι περισσότεροι περίμεναν πως δεν θα έχουν καμία τύχη και σύντομα θα χαθούν, όχι μόνο εξέπληξαν τους πάντες με έναν εξαιρετικό πρώτο δίσκο, το ‘This Is The Sound’, αλλά σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, κυκλοφόρησαν και το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο ‘The Spell’.

Ας δούμε αν καταφέρνουν με αυτό να διατηρήσουν τα πολύτιμα κεκτημένα τους, αν τα χάνουν, ή ακόμα… αν έκαναν βήματα εμπρός από την τελευταία τους δισκογραφική απόπειρα.

Σε αυτό το σημείο, είναι καλό να τονιστεί πως το ‘The Spell’ αποτελεί ένα concept δίσκο, δηλαδή όλα τα τραγούδια περιστρέφονται γύρω από μια συγκεκριμένη ιδέα. Εν προκειμένω, περιγράφουν το ερωτικό ειδύλλιο μιας νεαρής κοπέλας με μια προσωποποιημένη εκδοχή του θανάτου.

Πράγματι, κάθε τραγούδι του δίσκου, είναι ένα κεφάλαιο της ιστορίας, ενώ κάθε τίτλος απαρτίζεται μονάχα από μία λέξη. Έτσι το μουσικό αυτό ταξίδι ξεκινά με το ‘Pain’ ένα κομμάτι που ξεκινά απότομα και αρπάζει τον ακροατή από τα μαλλιά, δείχνοντας πολύ άγριες διαθέσεις.

Μια αγριάδα που δεν κρατά παρά μόνο μέχρι το δεύτερο τραγούδι, ‘Death’ (διάρκειας άνω των εφτά λεπτών), και κάπου εδώ ο ακροατής συνειδητοποιεί πως ακούγοντας τον δίσκο, η διάθεσή του θα έχει πολλά σκαμπανεβάσματα, ακολουθώντας τα ιδιαίτερα μουσικά μοτίβα των Cellar Darling. Έτσι κι αλλιώς όμως, έχει πλέον καθηλωθεί και περιμένει εναγωνίως τη συνέχεια.

Αυτή η αναμονή της συνέχειας, τόσο στιχουργικά, καθώς θέλει να μάθει το τέλος της πολύ ενδιαφέρουσας και ρομαντικής ιστορίας που περιγράφει ο δίσκος, όσο και μουσικά, αφού κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι έμπνευση μπορεί να είχαν οι Cellar Darling για αμέσως μετά.

Αν και ο δίσκος είναι πολύ δύσκολο να μπει σε μουσικό καλούπι, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας progressive rock δίσκος, πλημμυρισμένος με folk στοιχεία που «λάμπουν» με την προσεκτική χρήση του φλάουτου και του hurdy-gurdy που η Anna Murphy μαεστρικά έχει τοποθετήσει εδώ κι εκεί όταν δεν τραγουδάει.

Αυτό δεν σημαίνει πως τα ντραμς και ιδιαίτερα οι κιθάρες δεν έχουν χώρο να λάμψουν κι αυτές, καθώς το πάντρεμα του παλιού με το μοντέρνο, πραγματοποιείται αρμονικά σε όλη τη διάρκεια του ‘The Spell’ και σε βαθμό που προσωπικά δεν μπορώ να θυμηθώ σε άλλο rock άλμπουμ.

Το ‘Spell’ είναι επίσης γεμάτο από progressive μοτίβα, τόσο σοφιστικέ που σε κάποια σημεία θυμίζουν Tool (κι ας με συγχωρήσουν οι φανατικοί τους, αλλά έτσι είναι) τα οποία όμως πουθενά δεν φαίνονται επιτηδευμένα ή φορτωμένα με υπερβολή, που συχνά απαντάται σε progressive απόπειρες.

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο του δίσκου, είναι πως ακροβατεί ανάμεσα στη rock και τη metal. Ο ήχος του είναι ιδιαίτερα σκληρός για rock, αλλά κάπως μαλακός για να χαρακτηριστεί metal και σίγουρα είναι πιο σκληρός από των Eluveitie.

Τελικά οι ίδιοι οι Cellar Darling χαρακτηρίζουν το εγχείρημά τους ως rock, συχνά όμως κατά την ακρόασή του (βλέπε ‘Burn’), θα αναρωτηθεί κανείς αν είναι όντως έτσι.

Άλλο ένα στοιχείο που θα προξενήσει εντύπωση σε ένα μη μυημένο στον ήχο της μπάντας ακροατή, είναι οι συγκλονιστικές ερμηνείες της Anna Murphy και η ταξιδιάρικη φωνή της, που άλλες φορές θυμίζει σκληρή metal τραγουδίστρια και άλλες αφηγήτρια παραμυθιών.

Συχνότερα επίσης από τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος, η Murphy επαναλαμβάνει για ώρα φράσεις σαν mantra, κάτι που δίνει ακόμα περισσότερη ιδιαιτερότητα και χρώμα στο δίσκο. Ένα τέτοιο σημείο είναι το ‘Freeze’, ένα πραγματικά μοναδικού ύφους κομμάτι, λίγες στροφές μετά τη μέση του άλμπουμ.

Κάνοντας μια προσπάθεια σύνοψης, το ‘Spell’ είναι ένας άρτιος δίσκος, όχι με την έννοια της διεκπεραίωσης, αλλά με τη σημασία της πλήρους κατάκτησης του στόχου που είχε θέσει με αυτόν το συγκρότημα που τον δημιούργησε.

Πρόκειται για ένα συναισθηματικά φορτισμένο και ιδιαίτερα φιλόδοξο καλλιτεχνικό statement, που θα κάνει τον ακροατή να ταξιδέψει στα βάθη των σκέψεών του από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Παράλληλα όμως όλοι όσοι ακούσουμε τον δίσκο θα προβληματιστούμε ως προς το γιατί δεν βλέπουμε συχνότερα τέτοιες απόπειρες; Γιατί τα συγκροτήματα φοβούνται τόσο να ρισκάρουν και να πειραματιστούν με progressive μονοπάτια, concept δίσκους και πρωτότυπες ιδέες;

Γιατί τα υποτιθέμενα μεγάλα ονόματα του χώρου είναι απόντα και πρέπει να έρθουν μικρότερης φήμης συγκροτήματα για να γεμίσουν τα καλλιτεχνικά αυτά κενά; Και αν το κάνουν τόσο άψογα όσο το έκαναν οι Cellar Darling με το ‘This Is The Sound’ στο ντεμπούτο τους και με το ‘The Spell’ σήμερα, γιατί να μην βρίσκονται ήδη στην κορυφή;

Φυσικά όλα τα παραπάνω, είτε δεν έχουν απαντήσεις, είτε δεν είμαστε αρκετά γενναίοι για να τις δεχτούμε. Ωστόσο, για να μην μακρηγορούμε, ακούστε το ‘The Spell’ και θα θυμηθείτε τι σημαίνει μουσική βγαλμένη από την ψυχή του δημιουργού, καθώς είναι κάτι που συχνά ξεχνάμε.

Και είναι βέβαιο, πως αφού το άλμπουμ ολοκληρωθεί μια φορά, το πρώτο πράγμα που θα κάνετε, θα είναι να πατήσετε το repeat.