Chester Bennington: Η πρώτη φωνή που αγάπησα

Chester Bennington
Chester Bennington

Τόσες μέρες πέρασαν από τον απρόσμενο θάνατο του Chester Bennington και ακόμα μου είναι δύσκολο, έως ακατόρθωτο, να περιγράψω την παγωμάρα που επικράτησε -και επικρατεί- σχετικά με τον επίλογο που έγραψε ο πρώην frontman των Linkin Park.

Γιατί περί επιλόγου πρόκειται. Ουδείς, ούτε και οι ίδιοι οι Linkin Park δεν ξέρουν πώς και αν θα συνεχίσουν, αλλά μεταξύ των τριών σεναρίων που μπορώ να φανταστώ, αυτό της αντικατάστασής του, ενός τελευταίου tour χωρίς αυτόν ή της διάλυσης της μπάντας, μόνο το τρίτο θεωρώ πως του αξίζει, αυτού και ολόκληρης της μπάντας.

Όχι επειδή επέλεξε να ορίσει το τέλος κατά βούληση, αλλά επειδή, παρόλο που ο Mike Shinoda ήταν ο αδιαμφισβήτητος «ηγέτης» της μπάντας, η ψυχή της άκουγε στο όνομα Chester Bennington.

Για να το θέσω απλά, με αυτόν ταυτίστηκαν οι ορδές εφήβων που κάπου, κάποτε, έπεσαν πάνω σε ένα τραγούδι τους και έκτοτε κόλλησαν. Μεταξύ αυτών, βάζω και τον εαυτό μου.

Για να καταλάβει κανείς πόσο επιδραστικοί ήταν, αρκεί να σκεφτεί πόσα παιδιά είδαν τον κόσμο της ροκ μουσικής να ανοίγεται μπροστά τους όταν οι Linkin Park γκρέμιζαν τα πάντα στον διάβα τους με τα 2 πρώτα τους άλμπουμ, μπαίνοντας σε κάθε σπίτι.

Αρκεί κανείς να σκεφτεί πόσοι θα σιγοτραγουδήσουν το ‘In The End’ ή το ‘Numb’ όταν το πετύχουν στο ραδιόφωνο ή πόσοι θα βρουν σκονισμένες αφίσες των Linkin Park και CDs χωμένα βαθιά σε κάποιο ντουλαπάκι της βιβλιοθήκης τους…

Ο Chester ήταν αυτός που έγραψε με λέξεις όσα νιώθανε εκατομμύρια έφηβοι σε όλο τον κόσμο. Ήταν «η φωνή μιας ολόκληρης γενιάς».

Και κατάφερε να λογίζεται έτσι γιατί ήταν ειλικρινής. Δεν το έκανε επιτηδευμένα αλλά γιατί αντιμετώπιζε και αυτός τους ίδιους ακριβώς δαίμονες. Γιατί η τέχνη του ήταν ο τρόπος του να παλέψει με αυτούς.

Όλοι μάθαμε με τον πλέον σκληρό τρόπο ποιος ήταν ο νικητής σε αυτήν τη μάχη, αλλά, ασχέτως αν τελικά ο ίδιος δεν τα κατάφερε, μπόρεσε με τη μουσική του να δώσει έναν τρόπο εκτόνωσης σε όσους τον άκουγαν. Εκπληκτικό και ταυτόχρονα τραγικό να έχεις καταφέρει να «σώσεις» τόσους ανθρώπους μέσω αυτού που κάνεις αλλά όχι τον εαυτό σου…

Μπόρεσα να αντιμετωπίσω όλα τα αρνητικά πράγματα που μου συνέβαιναν «αναισθητοποιώντας» τον εαυτό μου απέναντι στον πόνο, έτσι ώστε κατά κάποιον τρόπο να εκτονώνω αυτά τα συναισθήματα μέσω της μουσικής μου. -Chester Bennington

Η στιγμή της είδησης του θανάτου: Παγωμάρα. Παγωμάρα και το μυαλό καρφωμένο στις όχι και τόσο μακρινές εποχές των early ’00s, όταν ξαφνικά το… ‘In The End’ ήταν η αρχή ενός μουσικού ταξιδιού που ακόμα καλά κρατεί, όπως γράφαμε κι εδώ.

Καρφωμένο στην ανάμνηση της ανυπομονησίας να αποκτήσω το ‘Meteora’ και, μετά, τα 4 χρόνια αναμονής για το ‘Minutes to Midnight’. Την αρχική ξενέρα, τη μετέπειτα αποδοχή και την εν τέλει εκτίμηση γι’ αυτό που κάνουν.

Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως η μουσική των Linkin Park έδωσε ταυτότητα σε μια ολόκληρη εποχή.

Δεν ήταν οι πρώτοι που επιχειρούσαν τον συνδυασμό rap και rock ή metal ή όπως θέλετε πείτε το, αλλά ήταν αυτοί που κατάφεραν να το βγάλουν (πολύ) έξω από τους στενούς και συνήθως πολύ «δύσκαμπτους» κύκλους του σκληρού ήχου που έχει μια τάση να κατακρίνει αυτό που καθορίζει μια μόδα, αυτό που γίνεται mainstream, αυτό που φέρνει απ’ το πουθενά πολυκοσμία σε μία σκηνή που είναι πιο «ελιτίστικη».

Αρέσει σε κάποιον ή όχι, η φωνή του Chester ήταν πολύ πιο εκφραστική από οποιαδήποτε άλλη όταν μιλάμε για θέματα πόνου ή θυμού, είτε αυτή ήταν μελωδική, είτε τσιριχτή.

Και, διάολε, τα έκανε και τα δύο με τόσο χαρακτηριστική άνεση…

Chester Bennington
Chester Bennington

Είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσεις και ακόμα πιο δύσκολο να χωνέψεις ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι πια εδώ. Αυτός ο άνθρωπος που σου έκανε παρέα χωρίς να το ξέρει, που ήταν το πρώτο ερέθισμα μιας ατελείωτης μουσικής περιπλάνησης με πρώτο σταθμό αυτόν και τα τραγούδια του.

Γίνεται ακόμα χειρότερο όταν σκέφτεσαι πως, ίσως, τόσα χρόνια, φώναζε «βοήθεια» μέσα από όλους αυτούς τους στίχους. Αλήθεια, πώς είναι να ζητάς βοήθεια βοηθώντας όλους όσους ταυτίζονται με τα κομμάτια σου;

Σίγουρα ο θάνατός του άλλαξε άρδην τον τρόπο που θα ακούμε από ‘δω και πέρα τον οποιονδήποτε στίχο. Σίγουρα το ‘Given Up’, το ‘From The Inside’, το ‘Papercut’, το ‘In The End’ (και τόσα άλλα), φαντάζουν πολύ πιο σκοτεινά ή και προφητικά πλέον.

Ακόμα και το ‘Heavy’, το lead single του τελευταίου δίσκου τους, που τόσο έντονα κατακρίθηκε από την πλειοψηφία, που πλέον μοιάζει ως μία απ’ τις πιο ψυχωμένες και ειλικρινείς ερμηνείες του.

I don’t like my mind right now
Stacking up problems that are so unnecessary

Το να μπεις στο μυαλό ενός ανθρώπου που φαντάζει τόσο εκτός νορμάλ πραγματικότητας είναι ακατόρθωτο.

Πόσο μάλλον να καταλάβεις πώς μπορεί αυτός ο άνθρωπος, που φαινομενικά τα είχε όλα, να αποφάσισε πως η ζωή του δεν άξιζε πια. Ειδικά σε μια περίοδο που είχε καταφέρει να ξεπεράσει και το βαρύ ιστορικό που είχε με τον αλκοολισμό.

Φαντάζει άτρωτος μέσα στην επιτυχία και την αποδοχή που απολαμβάνει, μέσα στα πλούτη που έχει αποκτήσει κάνοντας αυτό που αγαπάει περισσότερο από οτιδήποτε, το να γράφει μουσική και να περιοδεύει σε όλο τον κόσμο εισπράττοντας την αμέριστη αγάπη τόσων οπαδών.

Αυτό που ξεχνάμε όλοι, όμως, είναι ότι ο Chester, και ο κάθε Chester, κατεβαίνοντας από τη σκηνή, τελικά, είναι ένας από εμάς. Καμία σημασία δεν έχουν όλα όσα του χάρισε -όχι άκοπα- η ζωή, όταν μέσα του τον κατατρώνε οι δαίμονες που, εν προκειμένω, καμία κραυγή δεν ήταν τόσο δυνατή για να αποτάξει.

Κανείς δεν γνωρίζει τι τον οδήγησε σε μια τόσο τελεσίδικη απόφαση και μάλιστα σε περίοδο που είχε τόσα σχέδια με την μπάντα του. Μπορεί να θεώρησε ότι το έργο του ως καλλιτέχνη είχε ολοκληρωθεί.

Μπορεί να ένιωσε πως έχασε την ύστατη μάχη με τους δαίμονές του, μπορεί η σχεδόν πανομοιότυπη αυτοκτονία του αδελφικού του φίλου, Chris Cornell, να αποτέλεσε κάποιου είδους σατανική έμπνευση, τόσο σατανική που αποφάσισε να πάρει τη ζωή του την ημέρα που ο Cornell θα είχε γενέθλια…

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η παγκόσμια μουσική έχασε έναν απ’ τους πιο λαμπρούς καλλιτέχνες της. Μία ευγενική ψυχή που απολάμβανε καθολικής αποδοχής από τον καλλιτεχνικό κόσμο, έναν ευχάριστο άνθρωπο απαλλαγμένο από ματαιοδοξία ή καλλιτεχνικά «πρέπει» και, φυσικά, έναν συγκλονιστικό frontman που απέδιδε live καλύτερα από studio ή, όταν το αποφάσιζε με την μπάντα του, έκανε κυριολεκτικά δικό του το πιο ακραίο ή ακόμα και το πιο απαλό τραγούδι, κατά βούληση.

Αντίο Chester…