Keaton Henson – Kindly Now

Ο Keaton Henson δεν μπορεί παρά να δημιουργεί διαρκώς, προσπαθώντας να δείξει ότι όχι μόνο υποφέρει για την τέχνη του, αλλά υποφέρει και εξαιτίας της. Το ιμπρεσιονιστικό εξώφυλλο της νέας κυκλοφορίας του Λονδρέζου τροβαδούρου, ‘Kindly Now’, φωνάζει “απόγνωση”, “βοήθεια”. Μοναχικός και σακατεμένος από το άγχος που τον διακατέχει από την εφηβική του ηλικία, προδίδεται από την τρεμάμενη φωνή του, ενώ η παραδόξως γαλήνια μουσική του, προσφέρει το κατάλληλο υπόβαθρο για τα μηνύματα που θέλει να στείλει.

Όσο ειλικρινής και ανοιχτός και αν είναι στη μουσική του, παραμένει κλειστός, έως και εγκλωβισμένος, στη προσωπική και κοινωνική του ζωή, με σποραδικά tours σε εκκλησίες, μουσεία και σπίτια κοντινών φίλων. Παρόλα αυτά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ο Keaton Henson παραμένει δραστήριος μέσω της δημιουργίας νέων projects, κλασικής και ηλεκτρονικής μουσικής, αλλά και μέσω της προσυπογραφής θεατρικών και κινηματογραφικών soundtracks.

Keaton Henson’s – ‘Kindly Now’ cover

Οι πρώτες δύο δουλειές του, είναι μία συλλογή φορτισμένων, συναισθηματικών μπαλαντών, αφιερωμένη σε αυτούς που θέλουν να χαθούν μέσα στη μελαγχολία της. Στο μεγαλύτερο μέρος του ‘Kindly Now’, αυτό το αίσθημα της απομόνωσης παραμένει κυρίαρχο, έχοντας αποτυπώσει παράλληλα ένα πνεύμα στο νέο του δίσκο, που διαβεβαιώνει ότι ο Henson δεν επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Ακολουθεί το μονοπάτι της συνεργασίας του με τον Ren Ford, ‘Romantic Works’, το οποίο αποτέλεσε τη βασική του έμπνευση και επιρροή για τη δημιουργία αυτού του album, με τα κομμάτια του να επωφελούνται από τις αισθητά πιο πλούσιες ενορχηστρώσεις τους. Επίσης, η μουσική του LP αποτελεί το soundtrack για το μπαλέτο ‘Young Men’, μια παραγωγή των Balletboyz και του BBC, με θέμα τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρμόζουσα της σκοτεινής, συναισθηματικής πραγματικότητας του πολέμου.

To ‘Kindly Now’ είναι μία καταθλιπτική μουσική εξερεύνηση, με ένα έντονο “πέρα-δώθε” συναισθηματικών ξεσπασμάτων, εκφρασμένο μέσα από μία ενδιαφέρουσα γκάμα τεχνικών. Με κομμάτια όπως το εναρκτήριο ‘March’ και το ορχηστρικό, ηλεκτρονικό ‘Gabe’, ο Keaton Henson δίνει έμφαση στην πειραματική πλευρά της μουσικής του, προβάλλοντας τα κεντρικά μοτίβα του album μέσα από διαφοροποιημένες υφές και εκφράσεις.

To lead single του δίσκου, ‘Alright’, επιτρέπει στον Henson να παραδώσει έναν ενθαρρυντικό ύμνο ομορφιάς που κόβει την ανάσα. Αποτελεί ένα γράμμα στον εαυτό του από το παρελθόν, αναγνωρίζοντας ότι, αν και η κατάθλιψη και ο σπαραγμός τον στοιχειώνουν ακόμα, μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του και να ελευθερωθεί. “You and I are monsters, will not find another / But cannot be together, lest we eat each other”, τραγουδάει πριν προσθέσει “Obviously my wounds are open to see / But don’t take them seriously, I’ll be fine”. Για τον Keaton Henson, η δημιουργία φαίνεται να αποτελεί την αιτία και το αποτέλεσμα του πόνου του, αλλά και το μονοπάτι του προς την ίαση.

Παρόλα αυτά, το ‘The Pugilist’ αντηχεί πιο βαθιά, με τον Λονδρέζο να εκμυστηρεύεται τις φοβίες του, λέγοντας ”I’ve still got songs in me yet, and I’m frightened…”. Αποκαλύπτει την εσωτερική πάλη που υπομένει για να φτιάξει κάτι το οποίο θα τον κάνει να συνδεθεί με τον υπόλοιπο κόσμο, ακόμα και μετά το πέρασμά του. “So scared of death that I try to leave part of me here”, τραγουδάει πριν το δακρύβρεχτο “Don’t forget me, Don’t forget me, Don’t forget me” στο κρεσέντο του κομματιού.

Το λουπαρισμένο ‘Holy Lover’ με το επαναλαμβανόμενο chatter singing στο ρεφρέν του, “I think I love you, baby please don’t be afraid of me”, να στοχεύει στη ευτυχία, αποτελεί την έκπληξη στο album, με afro-gospel επιρροές και τις εναλλαγές στις φωνητικές μελωδίες να δημιουργούν ζωογόνες υφές. Αντιθέτως, το ‘NW Overture’, περιέχοντας μόνο έγχορδα, διαπλέκει την ανησυχητική παραφωνία και συνήχηση. Είναι ένα διάλειμμα που σύντομα διακόπτεται από τα ψιθυριστά φωνητικά του Henson σε κομμάτια που μιλάνε για σχέσεις ξεφτισμένες από την ανησυχία και τη δηλητηριασμένη εμπιστοσύνη, όπως το ‘Comfortable Love’ και το ‘Good Lust’, ή το ‘How Could I Have Known’ που κάνει λόγο για τη φθορά που επέρχεται από μία χαμένη αγάπη, με τους στίχους “I shoulda said ‘Stay with me’ and ‘Please don’t leave me alone'”.

Οι στίχοι του όμως γίνονται πιο ρεαλιστικοί όταν απεικονίζουν συγκεκριμένα προσωπικά στοιχεία που θα μπορούσαν να  ακουμπήσουν τον καθένα μας. Το συγκινητικό ‘Old Lovers In Dressing Rooms’ αφηγείται μια τυχαία συνάντηση με μία παλιά σχέση μετά από έναν χρόνο και την φορτισμένη συζήτηση που ακολούθησε μεταξύ των δύο πρώην εραστών. “I haven’t many words to say, ‘I’ve thought about you every day'” ο Henson τραγουδάει, προσθέτοντας, “and she seems disappointed when I say that I’m not happy yet”.

Εν κατακλείδι, η νέα δισκογραφική δουλειά του Keaton Henson αντιπροσωπεύει μία στροφή στη μουσική κατεύθυνση του. Θα ήταν εύκολο να ακολουθήσει την πεπατημένη των προηγούμενων albums του. Αντ’ αυτού, τόλμησε να δώσει έμφαση σε πιο τολμηρές, κινηματικές και πειραματικές ενορχηστρώσεις, καθιστώντας το το πιο αξιόλογο έργο του μέχρι στιγμής. Όμως, όσο αναζωογονητικό και να είναι από πλευράς ενορχήστρωσης, το ‘Kindly Now’ είναι ένας “βαρύς” δίσκος με αδυσώπητα θλιβερά, περίλυπα κομμάτια, που πηγάζουν από μία πληγωμένη και αθεράπευτα ρομαντική ψυχή. Είναι το soundtrack των ανθρώπων που είναι χαρούμενοι να είναι λυπημένοι.