ADVERTISING

Ritchie Blackmore: «Αυτό που δεν μου αρέσει στο παίξιμο του Joe Satriani»

Ο Ritchie Blackmore μιλάει για τον Joe Satriani.
Ritchie Blackmore
Ritchie Blackmore

Σε μία νέα συνέντευξη που ανέβηκε πριν από λίγες μέρες στο Ritchie Blackmore Channel στο YouTube, ο Ritchie Blackmore κλήθηκε να μιλήσει για τους κιθαρίστες που τον διαδέχτηκαν στους Deep Purple, τον Joe Satriani και τον Steve Morse.

Αναφερόμενος λοιπόν και στους δύο, αν και τόνισε πως αμφότεροι είναι εξαιρετικοί κιθαρίστες, θέλησε να σταθεί σε κάτι που τους χαρακτηρίζει και που πιστεύει ότι είναι σημαντικό μειονέκτημα για έναν μουσικό:

Ο Joe Satriani είναι τρομερός παίχτης, αλλά ποτέ δεν τον βλέπω να ψάχνει πραγματικά για τις νότες.

Ποτέ δεν τον ακούω να παίζει μία λάθος νότα. Ο Jimi Hendrix έπαιζε συχνά λάθος νότες γιατί πάντα ψαχνόταν – «Πού στο διάολο είναι η σωστή νότα;». Και όταν την έβρισε… Ουάου, ήταν απίθανο.

Αν παίζεις πάντα τις σωστές νότες, κάτι δεν πηγαίνει καλά – δεν αναζητάς, δεν στοχεύεις σε τίποτα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι καταπληκτικός παίχτης. Το ίδιο και για τον Steve Morse – φανταστικός παίχτης.

[…]

Κάποιοι παίζουν με την καρδιά τους και άλλοι παίζουν με το μυαλό τους.

Εγώ προτιμάω αυτούς που παίζουν με την καρδιά τους, προτιμάω κάποιον που παίζει blues, όπως τον Jeff Healey. Είναι τρομερός. Πιστεύω ότι και ο John Mayer είναι επίσης σπουδαίος.

Όταν ακούω κάποιον που πραγματικά έχει τεχνική να παίζει πολύ γρήγορα, μπορώ να τον ακούσω για μερικά λεπτά και μετά αρχίζω να βαριέμαι και να σκέφτομαι άλλα πράγματα.

Μου αρέσει να ακούω κάποιον να προσπαθεί να φτάσει κάπου, να μην τα καταφέρνει ή κάποιες φορές να τα καταφέρνει.

Ο Joe Satriani είναι ένας αψεγάδιαστος παίχτης – υπερβολικά αψεγάδιαστος, αυτό με ανησυχεί μερικές φορές.

[…]

Προσωπικά, μου αρέσει η τεχνική των τροβαδούρων. Αν ακούσω κάποιον να παίζει λαούτο, συγκινούμαι, δεν ξέρω γιατί.

Τους κιθαρίστες τους βρίσκω κάπως βαρετούς, και δεν το λέω για να θάψω τους άλλους. Βρίσκω και τον εαυτό μου βαρετό.

Η κιθάρα είναι ένα θαυμάσιο όργανο αλλά με συγκεκριμένους τρόπους. Αν ακούσεις κάποιον όπως τον John Williams να παίζει, τότε ξέρεις ότι αυτός μπορεί να παίξει.

Πιστεύω ότι ο βασικός στόχος είναι να συγκινείς τους ανθρώπους, να τους κάνεις να σκέφτονται μέσα από την καρδιά τους.

Εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει να αρέσω σε άλλους μουσικούς.

Για μένα, αυτό που δίνει περισσότερη έμπνευση είναι να συγκινείς κάποιον που δεν ξέρει τίποτα από μουσική, αλλά έχει αίσθημα. Μπορεί να πει «Δεν ξέρω τι κάνεις, αλλά νιώθω κάτι εδώ…».

Αυτό για μένα είναι ένα απίθανο κομπλιμέντο, σε αντίθεση με το «Παίζεις πάρα πολύ γρήγορα, αυτό είναι τρομερό!».

Αυτό σημαίνει ότι απλώς εξασκείσαι πάρα πολύ στην κιθάρα, αλλά δεν λες πραγματικά τίποτα. Πηγαίνεις από το Α στο Β, αλλά δεν βλέπεις τίποτα στο ενδιάμεσο.