Prince: Τα αξέχαστα κιθαριστικά σόλο του

Prince
Prince

Θυμάμαι πολύ καθαρά εκείνο το μεσημέρι.

Το ημερολόγιο έγραφε 21 Απριλίου του 2016 και μέσα σε λίγη ώρα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άρχιζαν να πλημμυρίζουν από μωβ βροχή.

Ο Prince είχε παντελώς απροσδόκητα φύγει από τη ζωή, και εκτός από έναν καταπληκτικό performer που κυριαρχούσε στη σκηνή με τις αλλόκοτες κομμώσεις του και τις φανταχτερές εμφανίσεις του, εκτός από ένα αντισυμβατικό σύμβολο αυτοέκφρασης και εκκεντρικότητας, εκτός από έναν σπουδαίο τραγουδοποιό που μπορούσε να σε σοκάρει με τους τολμηρούς στίχους του και το ίδιο εύκολα να αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές σου με τις μπαλάντες του, ο κόσμος έχασε και έναν πραγματικά ταλαντούχο κιθαρίστα.

Αν και στο περίφημο θησαυροφυλάκιό του φημολογείται πως υπάρχει μπόλικο αδημοσίευτο υλικό, είναι σίγουρο πως ο Prince δεν άφησε πίσω του ένα τεράστιο, αυθεντικό κιθαριστικό έργο. Όπως σίγουρο είναι και το ότι δεν θα μείνει στην ιστορία ως ένας επιδραστικός οργανοπαίκτης που έφερε τις πρωτοποριακές τεχνικές του στην κιθάρα.

Από την άλλη δε, μιλάμε για έναν βαθιά αισθαντικό performer που χειριζόταν την κιθάρα με τόση άνεση και μαεστρία που πολλές φορές έμοιαζε σαν προέκταση των χεριών του.

Σιγουριά, ακρίβεια, ταχύτητα και πάρα πολλή ψυχή. Ο Prince είχε αυτό το ιδιαίτερο χάρισμα, το μαγικό άγγιγμα, και όταν έπιανε την κιθάρα του (που σπάνια αποχωριζόταν) έβλεπες αυτόν τον εμφανισιακά μικροσκοπικό άνθρωπο να μεταμορφώνεται ακαριαία στη σκηνή σε ένα ανεξέλεγκτο «τέρας» που μπορούσε να παίξει τα πάντα και να τα παίξει με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

Όχι επειδή όφειλε να το κάνει αλλά επειδή το γούσταρε.

Θα μπορούσαμε εδώ να αναφέρουμε φράσεις δεκάδων άλλων μεγάλων καλλιτεχνών για το τεράστιο μουσικό ταλέντο του Prince, η ατάκα όμως του Eric Clapton τις συνοψίζει όλες σε μία:

Είναι μία μετενσάρκωση των Jimi Hendrix, James Brown και Little Richard – όλοι σε έναν άνθρωπο.

Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν ο κόσμος.

Μία μουσική ιδιοφυΐα.

Οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν πως το αδιαμφισβήτητο μουσικό χάρισμα του Prince πολλές φορές υπερκαλύφθηκε από την έντονη προσωπικότητά του, την ανδρόγυνη φύση του και την επιβλητική σκηνική παρουσία του.

Ίσως και να παραβλέφθηκε σε κάποιο βαθμό επειδή ο ίδιος βρισκόταν στον δικό του μωβ pop, funk ‘n’ roll κόσμο και απολύτως δικαιολογημένα πέρασε κάτω από τα ραντάρ των περισσότερων ροκάδων που λατρεύουν τον αγνό ήχο της κιθάρας και σιχαίνονται τα πολλά περιτυλίγματα.

Καταλήγοντας λοιπόν, και μιλώντας ως ακροατής και όχι ως μουσικός, και πάντα με το υποκειμενικό κριτήριο που επιβάλει το θέμα, θεωρώ ότι ο Prince είναι εν μέρει αδικημένος ως κιθαρίστας.

Όχι, δεν είναι ο εγκληματικά υποτιμημένος master που θα πρέπει να βρίσκεται στο πάνθεον της κιθάρας μαζί με άλλους θρύλους (άλλωστε και ο ίδιος δεν επέλεξε αυτόν τον δρόμο). Πιστεύω όμως ότι θα πρέπει να αναφέρεται σε κάθε κουβέντα για εξαιρετικούς, all-around κιθαρίστες, τόσο από άποψη τεχνικής όσο και συναισθήματος στο παίξιμό τους.

Στις 7 ερμηνείες που ακολουθούν φαίνεται ξεκάθαρα λίγο από το πλούσιο ταλέντο του Prince ως κιθαρίστας, και δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι σχεδόν όλες είναι από live εμφανίσεις του.

Η σκηνή ήταν πάντα το ιδανικό μέρος για να ξεδιπλώσει τα απρόβλεπτα σόλο του και να μιλήσει με τον ξέφρενο ρυθμό της κιθάρας του.

Just My Imagination

Μία από τις πιο αγαπημένες ηχογραφήσεις του Prince είναι αυτή εδώ η bootleg ηχογράφηση από ένα aftershow party, έπειτα από ένα live στη Χάγη της Ολλανδίας στις 19 Αυγούστου του 1988. Το μαγικό, ταξιδιάρικο σόλο ξεκινάει λίγο μετά τα 2:30 και το κλασικό κομμάτι των The Temptations δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο.


Computer Blue

Το ‘Computer Blue’ ήταν ένα δείγμα του pop φουτουρισμού από τον οποίο εμπνεόταν ο Prince στο ξεκίνημα της καριέρας του.

Με έντονα fusion στοιχεία, το εκτεταμένο αυτό σόλο θεωρείται δικαίως ένα από τα καλύτερα funk rock jams στην ιστορία της μουσικής. Η επική, αυθεντική ηχογράφηση διαρκεί 14 λεπτά, όμως και η πετσοκομμένη version των 4 λεπτών που περιλαμβάνεται στην ταινία, θα σας αποζημιώσει επαρκώς.


Creep

Όσοι τυχεροί βρέθηκαν στη συναυλία του Prince στο Coachella του 2008, θα έχουν σίγουρα να θυμούνται την εκπληκτική του διασκευή στο ‘Creep’ των Radiohead.

Αν δεν έχετε ξανακούσει αυτό το cover και συμπαθείτε το κομμάτι, στην αρχή θα σας κακοφανούν οι αυθορμητισμοί και οι ελαφρώς τροποποιημένοι στίχοι.

Όσο όμως κυλάει ο χρόνος, ο Prince χτίζει σταδιακά μία απίστευτη κλιμάκωση που ολοκληρώνεται σε κάτι παραπάνω από 8 λεπτά – περισσότερο δηλαδή από τα διπλάσια της κανονικής διάρκειας του τραγουδιού.

Ψυχωμένη ερμηνεία και ηλεκτρισμένα, μακροσκελή σόλο (προς το τέλος) σε μία εκτέλεση-ορισμό της διασκευής που σίγουρα αξίζει να ακούσετε.


Let’s Go Crazy

Ίσως το πιο ξέφρενο κομμάτι από ολόκληρη τη δισκογραφία του ‘Purple One’.

Κυκλοφόρησε και αυτό μαζί με το άλμπουμ του ‘Purple Rain’ το 1984 (ακούγεται και στην ομώνυμη ταινία). Τα δύο μανιακά σόλο του Prince (ένα στα μισά και ένα προς το τέλος του τραγουδιού) είναι η απόλυτη έκφραση της ενέργειας των ’80s.

Εξαιρετικό, παρόμοιας φύσης και το σόλο στο ‘Batdance’.


Motherless Child

Απίθανη εμφάνιση του Prince σε ένα χριστιανικό τραγούδι αφροαμερικανικής προέλευσης το οποίο περιγράφει τα δεινά της σκλαβιάς – ας μην ξεχνάμε ότι τη δεκαετία του ’90 o Prince αυτοαποκαλούταν σκλάβος όταν αναφερόταν στην περίφημη κόντρα του με τη Warner Bros.

Η live ερμηνεία του είναι και εδώ εντυπωσιακή, καταφέρνοντας μάλιστα να διατηρήσει κάτι από τον gospel χαρακτήρα του αυθεντικού τραγουδιού. Τόσο η μπασογραμμή όσο και το σόλο της κιθάρας είναι για σεμινάριο.


Purple Rain

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από εδώ το ‘Purple Rain’ – το ομώνυμο track από το magnum opus του Prince.

Αδιαμφισβήτητα μιλάμε για μία από τις κορυφαίες power-ballads όλων των εποχών, με ένα συναισθηματικό σόλο που άφησε εποχή και που είναι τέλεια φτιαγμένο για να κάνει την καρδιά σου να λιώσει. Και αυτή η κορύφωση είναι μόνο η επιτομή ενός διαχρονικού τραγουδιού που απλώς δεν θέλεις να τελειώσει.

Ακόμα κι αν δεν είχε γράψει κανένα άλλο κομμάτι, θα άξιζε να τον θυμόμαστε μόνο και μόνο για αυτό. Υπέροχο και το ίδιο συγκινητικό 35 χρόνια μετά.


While My Guitar Gently Weeps

Όσο τεράστιοι κι αν είναι/ήταν οι Tom Petty, Jeff Lynne, Steve Winwood κ.ά., αυτή η ερμηνεία του 2004 θα έμενε στην ιστορία ως μία ακόμα από τις πολλές special διασκευές που έχουμε ακούσει κατά καιρούς στις τελετές του Hall Of Fame.

Ο Prince όμως είχε πολύ μεγαλύτερες βλέψεις για αυτή την εκτέλεση. Λίγο μετά από τα 3:20 βγαίνει και αυτός στη σκηνή για ένα τελευταίο, εκτενές σόλο που έριξε σαγόνια.

Η badass ερμηνεία του είναι πραγματικά συγκλονιστική, με τα ακροδάχτυλά του να χορεύουν πάνω στην κιθάρα και με το συναρπαστικό σόλο του να δίνει μία διαφορετική, άγρια ομορφιά στο έπος των Beatles και του George Harrison (ο γιος του οποίου βρίσκεται επίσης στη σκηνή και απολαμβάνει τα όσα κάνει ο Prince).

Αξέχαστη εμφάνιση, σίγουρα μία από τις πιο απολαυστικές και αντιπροσωπευτικές του σπάνιου ταλέντου του χαρισματικού αυτού καλλιτέχνη.