Allochiria – Throes

Allochiria - Throes / Εξώφυλλο
Allochiria - Throes / Εξώφυλλο

Το να γράφεις –πόσο μάλλον να κάνεις μερική αποτίμηση έργου- για έναν εγχώριο καλλιτέχνη φέρει το επιπλέον βάρος της παγίωσης της υποκειμενικότητας. Κανείς στην πραγματικότητα δεν μπαίνει στον κόπο να «κακολογήσει» το εκάστοτε ντόπιο μουσικό προϊόν, αφενός διότι αρνείται να πέσει στην «παγίδα» της σύγκρισης με (ή απλής αναφοράς σε) ανάλογα μεγαθήρια-καριερίστες του εξωτερικού-πράγμα που εν τέλει βλάπτει την ίδια την έννοια της «αποτίμησης», αφετέρου γιατί το δίπτυχο «εθνική υπερηφάνεια»/«δημόσιες σχέσεις» βλάπτει σοβαρά την ορθή κρίση πάνω στο υπάρχον προς ακρόαση υλικό. Δίνεται μακράν περισσότερη αξία απ’ όσο υπάρχει σε χλιαρή riff-ολογία και άγαρμπα μιξαρίσματα, με αποτέλεσμα να ερχόμαστε αντιμέτωποι με σωρεία αναλώσιμων καλλιτεχνών που θα κοσμήσουν με το άνευ αμφιβολίας ευφάνταστο logo τους, την αφίσα περιφερειακών φεστιβάλ και θα προκαλέσουν ένα μίνι word-of-mouth πανικό ανάμεσα σε underground κύκλους, επειδή το EP είχε με το ζόρι ένα-δύο πιασάρικα tracks. Όλα αυτά φυσικά με τη δικιά τους ημερομηνία λήξης.

Πόσο όμορφο είναι, λοιπόν, όταν εν Ελλάδι έρχεσαι σε επαφή με (και καλείσαι να γράψεις για) εκείνη την μπάντα που θα σε βρει απροετοίμαστο, θα σε συναρπάσει και θα αποτελέσει μόνιμη παρουσία στις μελλοντικές σου σχετικές playlists; Που δε θα φοβηθείς να την κρίνεις επί ίσοις όροις με ανάλογα ονόματα που διαπρέπουν εδώ και καιρό σε πιο ανεπτυγμένες μουσικά χώρες και (ίσως και να) αποτέλεσαν έμπνευση και σημείο αναφοράς για αυτούς; Που, γράφοντας τη γνώμη σου, αποφασίζεις να εμπιστευτείς το αυτί σου και μόνο, καταλήγοντας στην πολυπόθητη ανόθευτη ετυμηγορία;

Οι Αθηναίοι Allochiria είναι ένα από αυτά τα μουσικά σχήματα, αν και (ίσως επειδή) κατοικοεδρεύουν σε ένα από τα πλέον «δύσκολα» παρακλάδια του metal, σε αυτό του post-sludge. Ως συστατικά έχουν, μεταξύ άλλων, τα post-μεταλλικά textures των Russian Circles, καθώς και γερές δόσεις από την εκρηκτικότητα των Isis (The Band, no pun intended), κύρια επιρροή αποτελούν θα λέγαμε οι -βασιλιάδες του είδους- Σουηδοί Cult of Luna, με τους οποίους έχουν σημαντικές ενορχηστρωτικές/φωνητικές ομοιότητες. Με ένα ντεμπούτο το οποίο θα ζήλευαν μπάντες στη μέση της καριέρας τους, το ‘Omonoia’ (2014) και μια frontwoman δίχως όρια, που σε καμία περίπτωση δεν φοβάται την οποιαδήποτε έκθεση, επιστρέφουν, υπό τη στέγη σημαντικής δισκογραφικής του χώρου πλέον (Art Of Propaganda), με τη sophomore προσπάθειά τους, το ‘Throes’.

‘Thrust’, το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου, με αβίαστο μονόλεπτο soundscape να προλογίζει το ανελέητο doom-ίζον headbanging που είναι εξάλλου διάχυτο (και) σ’ αυτόν τον δίσκο. ‘And Thousands Cry/And Thousands Break/Until The 7th Day’, μόνο μία από τις απαισιόδοξες λυρικές εξάρσεις που ξεπηδούν με μανία κατευθείαν απ’ την Κόλαση, διαμέσου των γενναίων φωνητικών χορδών της frontwoman Ειρήνης. Εδώ αξίζει μια παρένθεση: Για όσους είστε εσχάτως μυημένοι στη συγκεκριμένη μπάντα και δε γνωρίζατε ότι τούτα εδώ τα ανελέητα μπρουταλίσματα πηγάζουν από γυναικείο λαρύγγι, σας πληροφορώ ότι το σοκ που βίωσα συγκρίνεται με την αντίδραση στην πληροφορία ότι η φωνή των Cigarettes After Sex είναι αντρική. Και κάπου εδώ με την παραπάνω σύγκριση πολλοί metalheads παύουν να διαβάζουν (sigh..).

2ο κομμάτι (και 1ο και μοναδικό με ελληνικό στίχο) το ‘Little Defeats, Tiny Victories’, διαφαίνεται ξεκάθαρα πλέον το ύφος που θα ακολουθήσει ο δίσκος, ήρεμες εισαγωγές που σε παίρνουν από το χέρι και σε πετάνε στα λυσσασμένα vocals/ηχητικά ξεσπάσματα για να σε ξαναπάνε πίσω στην ατμοσφαιρική instrumental νιρβάνα που επικρατεί για λεπτά, για να επαναληφθεί τουλάχιστον ακόμα δύο φορές μέσα στο track. Ένα αντιπροσωπευτικότατο κομμάτι, επιπλέον γιατί δείχνει τον μέσο όρο που επέλεξαν αυτή τη φορά να μην το ρίξουν κάτω από 7 λεπτά. Σε ανάλογο μήκος κύματος και το ‘Cracking Fractals’, συνεχίζοντας να μεταδίδει τη γενικότερη μίζερη/απαισιόδοξη διάθεση του δίσκου και κατά συνέπεια της μπάντας που, αν δεν το περνάνε (για εμφανείς λόγους) με τη στιχουργική προσπάθεια, σίγουρα το καθιστούν σαφές με το σύνολο της κραυγάζουσας ηχητικής απόγνωσης, εδραιώνοντας περαιτέρω την αισθητική ομοιότητα με τους Cult of Luna.

Στην τέταρτη θέση συναντάμε το ‘Lifespotting’, το πλέον ατμοσφαιρικό κομμάτι του δίσκου, ένα μίνι post αριστούργημα με το μπάσο να κυριαρχεί διακριτικά, γουργουρίζοντας, αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά την ύψιστη σημασία του στο ηχητικό μωσαϊκό που εδώ και καιρό επιμελούνται με προσοχή οι Allochiria.

Στο No5 το βαρύ, ασήκωτο και σχετικά αργόσυρτο ‘Counting Fives’, η πρώτη επαφή που είχαμε από τη συγκεκριμένη δουλειά, με τη μοναδική κυκλοθυμία της μπάντας να αξιοποιείται στο έπακρο. Ομοίως με την τελευταία τους δουλειά, αφήνουν το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι, εδώ το δεκάλεπτο ‘Denouement’, το de facto πιο instrumental κομμάτι του δίσκου, για το καλύτερο δυνατό, ομαλό, σταδιακό κλείσιμο, με περίπου μισό λεπτό νωχελικών κρουστών να αποτελούν το ιδανικότερο –και απαλλακτικότερο από την ένταση- «εις το επανιδείν».

Εν κατακλείδι, με το ‘Throes’ έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο που, αν και επ’ ουδενί δεν επιδιώκει το ρίσκο (προσωρινή ανάπαυλα λόγω εύρεσης δισκογραφικής;), αν και δεν περιέχει το ξεκάθαρο αριστούργημα τύπου ‘Archetypal Attraction To Circular Things’, καταφέρνει να αποτελέσει σημαντική προσπάθεια διαιώνισης του ιδιαίτερου αυτού ήχου στην εγχώρια συνείδηση, εμπλουτίζοντας την -ήδη υπάρχουσα και εκπληκτική για τα ελληνικά δεδομένα- τεχνική ευχέρεια (παραγωγή-μίξη), με απώτερο σκοπό (ελπίζουμε) τη διεύρυνση της ηχητικής έκτασης και μελλοντικές πειραματικές εξορμήσεις. Στόχοι απολύτως εφικτοί με βάση τα τωρινά δείγματα γραφής.

Οι Allochiria, μαζί με τους Their Methlab, ανοίγουν στις 27/4 τους Ισπανούς τιτάνες του post-metal Toundra, στο Fuzz Live Music Club.

https://www.youtube.com/watch?v=SbO4-8ALej8