Eluveitie – Ategnatos

Οι Eluveitie από τη στιγμή της ίδρυσής τους δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια πριν, μέχρι και σήμερα αποτελούν μια πολύ ειδική περίπτωση συγκροτήματος.

Δεν είναι όμως μόνο το αναπάντεχο πάντρεμα της κέλτικης folk μουσικής με τη metal που τους καθιστά τόσο ξεχωριστούς, αλλά και η γενικότερη στάση της μπάντας και του frontman Chrigel Glanzmann απέναντι σε ότι συμβαίνει στα εσωτερικά του συγκροτήματος.

Έτσι, ο Ελβετός επικεφαλής δεν δίστασε πριν τρία περίπου χρόνια να ξηλώσει από τους Eluveitie τρία πολύ αγαπημένα στο κοινό μέλη, που σήμερα αποτελούν μια ξεχωριστή μουσική οντότητα τους Cellar Darling, και να τους αντικαταστήσει με τους Matteo Sisti, Michalina Malisz, Alain Ackermann, Jonas Wolf και Fabienne Erni.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, μια τέτοια ριζική αλλαγή, κινδυνεύει να αλλοτριώσει πλήρως τον ήχο ενός σχήματος, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως τα μέλη που αποχώρησαν συνέθεταν και ένα μέρος των κομματιών του. Κι αν το άλμπουμ ‘Evocation II: Pantheon’ που οι Eluveitie κυκλοφόρησαν πριν δύο περίπου χρόνια, δεν μπόρεσε να αποτελέσει ασφαλές δείγμα για το τι αλλαγές έχουν φέρει τα νέα μέλη στον ήχο της μπάντας, γιατί ήταν ακουστικό, το ‘Ategnatos’ αναμφίβολα αποτελεί μια σαφή διακήρηξη για το τι θα ακούμε από εδώ και μπρος από τους Ελβετούς.

Ο δίσκος ξεκινά με το ομότιτλο τραγούδι, το οποίο είχαμε ακούσει εδώ και κάποιο καιρό, αφού ήταν και το δεύτερο single του δίσκου και αποτελεί μια συνδετική αλυσίδα του παλιότερου ήχου της μπάντας με τον νέο.

Περισσότερο σε αυτό ξεχωρίζουν τα διαφορετικά φωνητικά της Fabienne Erni που έχουν μια πιο pop εσάνς από της Anna Murphy σε λογικά όμως πλαίσια. Το αν η νέα τραγουδίστρια αρέσει περισσότερο στο κοινό από ότι η καινούρια είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα, ωστόσο ένας πιο αντικειμενικός ακροατής, θα παρατηρήσει πως το στυλ τους είναι αρκετά διαφορετικό και φυσικά κάθε μία είχε να προσφέρει κάτι το ξεχωριστό στους Eluveitie.

Ακολουθεί το ‘Deathwalker’ ένα κομμάτι που σίγουρα δεν θα συναντούσαμε σε παλιότερα άλμπουμ των Ελβετών. Από το ξεκίνημα του με ένα σόλο του hurdy gurdy πολλών μέτρων, μέχρι την αλληλουχία των φωνητικών Erni και Glanzmann, ο ήχος εδώ είναι κάτι νέο και πρωτόγνωρο, που άλλους θα τους ξενίσει και σε άλλους θα αρέσει.

Μια παρατήρηση πάντως που αξίζει να γίνει είναι πως τόσο στο ‘Deathwalker’ όσο και στο ‘Ategnatos’ είναι πως οι Eluveitie διαχωρίζουν πλέον πιο πολύ από ότι παλιότερα τα μοντέρνα μέρη του ήχου τους από τα folk. Αυτό σημαίνει πως συχνότερα πλέον θα ακούσουμε σόλο από τα παραδοσιακά όργανα με τα ηλεκτρικά να μένουν στο παρασκήνιο, αλλά και το ανάποδο (βλέπε ‘Rebirth’).

Τη σκυτάλη παίρνει το ‘Black Water Down’ και έρχεται να μπερδέψει λίγο τα πράγματα, αφού θυμίζει έντονα τις πιο παλιές δουλειές των Eluveitie. Αν μάλιστα κάπου τα φωνητικά της Erni θυμίζουν αυτά της Murphy, είναι σε αυτό το κομμάτι. Έχοντας λοιπόν συμπληρώσει τα τρία πρώτα κομμάτια του δίσκου, ο ακροατής ακόμα ακροβατεί ανάμεσα στο παλιό και στο νέο προσπαθώντας να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει στο μυαλό των Ελβετών.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται και η απάντηση στην απορία του, που δίνεται με περισσότερη σαφήνεια και στα αμέσως επόμενα τραγούδια. ‘Α Cry In The Wilderness’ και ‘The Raven Hill’ θα θυμίσουν ότι ξέραμε για το συγκρότημα, το ‘The Silvern Glow’ απλά μια μικρή ακουστική παύση και μετά έρχεται το ‘Ambiramus’ να ανατρέψει πάλι το σκηνικό καθώς είναι γεμάτο με πρωτόγνωρα για το συγκρότημα στοιχεία στον ήχο του. Πώς μεταφράζεται αυτό, πως οι Eluveitie ακόμα προσπαθούν να ενσωματώσουν τα νέα μέλη τους στο σχήμα και το συγκρότημα ψάχνει ακόμα τον ήχο του.

Κάποιο θα αναρωτηθούν αν αυτό είναι κακό και η απάντηση είναι φυσικά και όχι. Οι αλλαγές είναι πολλές και δύσκολες και οι μουσικοί δεν είναι υπεράνθρωποι. Έτσι χρειάζεται χρόνος για τους νέους να προσαρμοστούν στην υπάρχουσα κατάσταση αλλά και για τους παλιούς να ενσωματώσουν τα καινούρια στοιχεία που έχουν να προσφέρουν οι νεοεισελθόντας.

Στοιχεία που συναντάμε έντονα στο φρενήρη ρυθμό του σχεδόν χορευτικού ‘Mine Is The Fury’ αλλά και στο single ‘The Slumber’ που από τη μία θυμίζει τον ήχο του ‘Call Of The Mountains’ και από την άλλη έχει πλαισιωθεί αρμονικά με τις πινελιές και τις ιδέες των νέων μελών.

Κάπου εδώ ο δίσκος παίρνει μια σκοτεινή τροπή στα επόμενα κομμάτια, μέχρι να έρθει το ‘Breath’ και να δώσει μια ανάσα ηρεμία στον ακροατή, πριν το μεγάλο φινάλε με το ‘Rebirth’ και το ‘Eclipse’ που δεν είναι παρά ένα μεγάλο σε διάρκεια -και παράλληλα υπέροχο- outro.

Μετά το τέλος του δίσκου, ο ακροατής ίσως αισθανθεί μπερδεμένος. Όχι γιατί δεν κατάλαβε τι άκουσε, αλλά γιατί δεν θα ξέρει αν θα πρέπει να σταθεί στο παλιό ή στο νέο κομμάτι του ήχου της μπάντας.

Γιατί όμως να μην σταθεί και στα δύο; Άλλωστε οι Eluveitie έχουν προσπαθήσει πολύ ώστε να συνυπάρξουν αρμονικά αυτά τα δύο στοιχεία. Κι αν το ‘Ategnatos’ είναι η αρχή της πορείας τους προς στην αφομοίωση των νέων μουσικών στοιχείων και των νεοφερμένων ατόμων, παραμένει ένα πολύ ελπιδοφόρο ξεκίνημα. Ο δίσκος αυτός θα προσελκύσει σίγουρα νέο κοινό αλλά θα αρέσει πολύ και στους ανοιχτόμυαλούς οπαδούς τον Eluveitie. Win – win δηλαδή.