More
    Αρχική Αφιερώματα ‣ Κείμενα 'Irish Tour '74': Ένα κειμήλιο του μεγαλείου του Rory Gallagher

    ‘Irish Tour ’74’: Ένα κειμήλιο του μεγαλείου του Rory Gallagher

    Ο Rory Gallagher αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες μορφές της μουσικής ιστορίας, του οποίου η λάμψη πηγαίνει πολύ μακρύτερα από τις κιθαριστικές του δεξιότητες και τις μουσικές επιτυχίες που συνέθεσε.

    Πρόκειται για έναν από τους πιο αυθεντικούς ροκάδες της ιστορίας, ο οποίος ζούσε για τις συναυλίες, ασφυκτιούσε κλεισμένος μέσα στους ηχομονωμένους τοίχους των στούντιο και σε κάθε του ζωντανή εμφάνιση κατέθετε την ίδια του την ψυχή.

    24 ολόκληρα χρόνια μετά τον θάνατο του θρυλικού Ιρλανδού, τα έργα του υπάρχουν ακόμα για να μας υπενθυμίζουν το μεγαλείο του δημιουργού τους.

    Ανάμεσά τους, ένας live δίσκος που συγκαταλέγεται στις καλύτερες ζωντανές ηχογραφήσεις όλων των εποχών, έχει πουλήσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και, πίσω από τη μουσική του διάσταση, δείχνει και μία άλλη πτυχή του περήφανου Ιρλανδού βιρτουόζου, καθώς ηχογραφήθηκε σε δύσκολους καιρούς για τη χώρα του.

    Ο δίσκος ‘Irish Tour’ κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1974 και αποτέλεσε τον έκτο προσωπικό δίσκο του Rory Gallagher, μετά τη θητεία του στους Taste.

    Δίπλα στον εμβληματικό κιθαρίστα στέκονται οι Gerry McAvoy (μπάσο), Lou Martin (πλήκτρα) και Rod de’Ath (drums), ενώ εκτός από το τεράστιο μουσικό ενδιαφέρον του, ο δίσκος έχει και συμβολική σημασία, καθώς αποτελεί μια συλλογή ηχογραφήσεων σε μέρη της διχασμένης και… εύφλεκτης Ιρλανδίας κατά την περίοδο των σφοδρών συγκρούσεων που έχουν μείνει στην ιστορία ως «Οι Ταραχές» («The Troubles»).

    Οι ηχογραφήσεις του δίσκου προέρχονται κυρίως από συναυλίες στο Ulster Hall του Belfast, στο Carlton Cinema του Δουβλίνου και στο City Hall του Cork, με εξαίρεση το ‘Back on My Stompin’ Ground (After Hours)’, το οποίο αποτελεί προϊόν ενός jam session του συγκροτήματος μέσα στο θρυλικό τροχοστούντιο Mobile Unit του Ronnie Lane.

    Από κοινωνικοπολιτικής άποψης, οι συναυλίες του Gallagher έπαιξαν κατευναστικό και ενωτικό ρόλο στην ταραγμένη περιοχή, καθώς ο Rory ήταν ένας από τους ελάχιστους μουσικούς μεγάλου βεληνεκούς που δέχτηκε να εμφανιστεί ζωντανά, σε μία περίοδο που ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός (IRA) ακολουθούσε μία ιδιαίτερα βίαιη γραμμή, με αποτέλεσμα οι μεγάλες συγκεντρώσεις να κρίνονται επικίνδυνες και οι ζωντανές εμφανίσεις μουσικών στις ιρλανδικές πόλεις να ακυρώνονται η μία μετά την άλλη.

    Ο Rory αρνήθηκε να δώσει συναυλίες μόνο νότια από τα σύνορα, θεωρώντας το αδικία για τους Βορειοϊρλανδούς που θα έπρεπε να πληρώσουν επιπλέον μεταφορικά για να τον δουν ζωντανά και αποφάσισε να δώσει μία συναυλία στο Belfast στις 29 Δεκεμβρίου του 1973, λίγες μόνο ημέρες μετά από την υπογραφή της «Συμφωνίας του Sunningdale», η οποία πυροδότησε μία από τις ισχυρότερες εντάσεις στην περιοχή.

    Οι κάτοικοι εκτίμησαν την επιμονή του Gallagher να εμφανιστεί στα μέρη τους, «αγκάλιασαν» αυτόν και το συγκρότημά του από την πρώτη στιγμή της συναυλίας και έζησαν μαζί του μερικές μνημειώδεις στιγμές, ενώ μία μικρή γεύση από τα όσα συνέβησαν στην ιστορική συναυλία μπορεί να πάρει κανείς διαβάζοντας τα λόγια του Άγγλου δημοσιογράφου του Melody Maker, Roy Hollingworth, ο οποίος ήταν από τους πρώτους που συνειδητοποίησε πως ήταν στο κατάλληλο μέρος τη στιγμή που γραφόταν η ιστορία:

    Δεν έχω δει ξανά κάτι τόσο υπέροχο, τόσο συγκλονιστικό, τόσο ευτυχές όσο η στιγμή που ο Gallagher ανέβηκε στη σκηνή μαζί με το συγκρότημα.

    Ολόκληρο το μέρος εξερράγη, όλοι σηκώθηκαν όρθιοι και φώναζαν, επευφημούσαν, σήκωναν τα χέρια τους ψηλά. Και ύστερα όλοι μαζί σαν ένα σήκωναν τα χέρια τους και έκαναν με τα δάχτυλα το σήμα της ειρήνης.

    Χωρίς να γίνομαι υπερβολικός ή ανόητος, αυτές ήταν μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της ζωής μου. Τα πάντα σήμαιναν κάτι, δεν ήταν απλά rock ‘n’ roll, υπήρχε κάτι βαθύτερο, κάτι πιο σημαντικό.

    Η μουσική πλευρά του δίσκου είναι ακόμα ένα διαπιστευτήριο για τον συναυλιακό θρύλο που έχει χτιστεί γύρω από το όνομα του Ιρλανδού.

    Από το εισαγωγικό slide solo που ξεσπά στο ‘Cradle Rock’ μπορεί κανείς να νιώσει τη δυναμική της συναυλίας και την έκσταση στην οποία βρίσκεται το κοινό αλλά και ο ίδιος ο Gallagher.

    Ανάμεσα στις διασκευές κλασικών blues κομματιών όπως τα ‘I Wonder Who’ του Muddy Waters, ‘Too Much Alcohol’ του J. B. Hutto και ‘As the Crow Flies’ του Tony Joe White και στα πιο guitar-driven rock κομμάτια όπως το ‘Tattoo’d Lady’ και το επικό ‘A Million Miles Away’ που διακατέχεται από τη ’70s αισθητική και απογειώνεται με τα pinch harmonics του Rory, ο δίσκος αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικότατο δείγμα της καριέρας του Gallagher, με τον ήχο του να αιωρείται ανάμεσα στο blues και το rock, ενώ εμφανές είναι και το χάρισμά του να μεταφέρει το vibe του στο κοινό.

    Κάθε ένα από τα σχεδόν 70 λεπτά του δίσκου είναι εμποτισμένο με την προσωπικότητα του μεγάλου Rory Gallagher. Με αυτήν την απλότητα και και αυτό το μεγαλείο που ελάχιστοι μουσικοί κατάφεραν να παντρέψουν.

    Και όλα αυτά συνοψίζονται στην εικόνα του εξωφύλλου του ‘Irish Tour’: Μακριά μαλλιά, φαβορίτες, ένα καρό πουκάμισο, ένα jean μπουφάν και μία stratocaster. Απλά αλλά και ιδιαίτερα, σαν τον ίδιο τον Rory…


    Rory Gallagher - Irish Tour '74 / εξώφυλλο
    Rory Gallagher – Irish Tour ’74 / Εξώφυλλο

    «And now, ladies and gentlemen: Rory Gallagher…»